Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, przyznał A. K.-L., dalej "Skarżąca", prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r. tut. Sąd oddalił skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. W dniu 27 listopada 2015 r. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku z 27 sierpnia 2015 r., a w dniu 11 stycznia 2016 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy (na urzędowym formularzu PPF) poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Stosownie do art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Takim zwolnieniem objęta jest Skarżąca, ponieważ postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. została zwolniona od kosztów sądowych, a przyznane w tym zakresie prawo pomocy nie zostało cofnięte, jak również nie wygasło. Skoro więc Skarżąca w dalszym ciągu może korzystać z przyznanego jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznawanie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.