Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego.
Pismem datowanym 2 lutego 2015 r., pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (w tej sytuacji właściwą formę orzeczenia stanowi postanowienie). Wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów sąd może przy tym rozpoznać na posiedzeniu niejawnym, zaś – stosownie do art. 16 § 2 p.p.s.a. – sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba, że ustawa stanowi inaczej.
W przypadku postępowania w sprawie o uzupełnienie wyroku, przepisy art. 157 p.p.s.a. nie przewidują jednak żadnego wyjątku w kwestii składu rozpoznającego wniosek, zatem zastosowanie znajduje ogólna regulacja z art. 16 § 2 p.p.s.a. (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 157 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005).
Z przywołanego art. 157 p.p.s.a. wynika, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, ponieważ w wyroku z dnia 2 lutego 2015 r. nie zawarto orzeczenia o kosztach, pomimo, iż na rozprawie został zgłoszony stosowny wniosek.
Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490) – orzeczono o kosztach postępowania.