Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienie adwokata z urzędu.
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2016 r. pełnomocnik wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Jednocześnie przedstawił odpis opinii z dnia 24 czerwca 2016 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Rozpoznając wnioski należało zważyć, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 23, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Wobec tego, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone w pierwszej instancji wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r., do rozpoznania wniosku pełnomocnika z dnia 24 czerwca 2016 r. zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia. Chodzi bowiem o nieopłaconą pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika z urzędu po zakończeniu postępowania w pierwszej instancji (opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej).
Wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Przedmiotem niniejszej sprawy było umorzenie postępowania administracyjnego, zatem zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzania, opłata maksymalna wynosi 480 zł.
Wobec tego, iż adwokat został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, przyznać należało na jego rzecz wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 50% opłaty maksymalnej, tj. w wysokości 240 zł.
Jednocześnie, wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.