Uzasadnienie
Województwo Mazowieckie (zwane dalej skarżącym) wniosło skargę na opisane w komparycji postanowienie Ministra Finansów. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia podnosząc, że obecna sytuacja finansowa Województwa Mazowieckiego oznacza brak możliwości dalszego ponoszenia kosztów związanych z wpłatami do budżetu państwa bez konieczności zaciągania nowych kredytów. Ponadto w skardze strona wskazała, że wyrokiem z dnia 29 września 2014 r. w sprawie V SA/Wa 1271/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia 27 marca 2014 r. znak ST4/4820/133/MLI/14/RWPD-19657/RD-30010 uchylającą decyzję z dnia 24 stycznia 2014 r. oraz określającą wysokość zobowiązania Województwa Mazowieckiego w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. za listopad, jednocześnie wstrzymując wykonalność tej decyzji. Tym samym, jak podniosła skarżąca, nie ma w obrocie prawnym decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania za listopad 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Sąd wskazuje, że w sprawie doszło już do wykonania zaskarżonego postanowienia poprzez zaliczenie wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa. W sytuacji zatem, gdy postanowienie zostało wykonane, bezprzedmiotowe byłoby wydawanie postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania. Ponieważ postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji lub postanowienia, to ich wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 716/09).
Z tych względów zasadna było odmowa wstrzymania wykonania postanowienia przez Sąd, który na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji.
W odniesieniu do kwestii decyzji Ministra Finansów z dnia 27 marca 2014 r. określającej wysokość zobowiązania Województwa Mazowieckiego w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw na 2013 r. za listopad należy stwierdzić, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego.
W przedmiotowej sprawie zaskarżone zostało postanowienie Ministra Finansów zaliczające wpłatę Województwa Mazowieckiego na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za listopad 2013 r. Jak zauważyła skarżąca, decyzja Ministra Finansów określająca wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za ten okres stała się przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem wydanym w sprawie V SA/Wa 1271/14 uchylił omawianą decyzję. Wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest postanowienie zaliczające wpłatę na poczet zobowiązania zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się w przedmiocie decyzji określającej wysokość tegoż zobowiązania.
Z tej przyczyny i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w pkt 2 sentencji.