Uzasadnienie
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że łączna suma kar nałożonych na niego decyzjami ostatecznymi wynosi 120.000 zł. Wskazana kwota kilkukrotnie przekracza wysokość rocznych dochodów skarżącego. Jej uiszczenie naraziłoby skarżącego na znaczną szkodę i niemożliwe do odwrócenia skutki, poprzez pozbawienie go środków na bieżące utrzymanie. Do wniosku skarżący dołączył kserokopię deklaracji podatkowej z 2015 r., z której wynika, że skarżący uzyskał dochód w wysokości 23.637,36 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Sąd wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać zatem należy, iż z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że skarżący w roku 2015 uzyskał dochód kilkukrotnie niższy niż suma nałożonych na niego kar pieniężnych.
W tej sytuacji należało uznać, że obowiązek natychmiastowego uregulowania środków wynikających z zaskarżonej decyzji, jak również z pozostałych decyzji wydanych wobec skarżącego, tj. kwoty 120.000,00 zł pozbawiłby skarżącego możliwości zapewnienia sobie niezbędnego utrzymania, co jest równoznaczne z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody jak i trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.