Uzasadnienie
Zarządzeniem z 1 marca 2016 r. wezwano I. Sp. z o.o. w G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, sporządzonym na urzędowym formularzu PPPr z 19 kwietnia 2016 r.
Zarządzeniem z 20 lipca 2016 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił swoje wcześniejsze zarządzenie z 1 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wskazując, że sprawa jest wolna od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej "p.p.s.a."), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 23 maja 2016 r. uchwałę o sygn. akt II GPS 2/15, zgodnie z którą sprawy ze skarg na postanowienia organów egzekucyjnych wydawane w toku egzekucji administracyjnej dotyczącej tytułów wykonawczych wystawianych przez organy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] należą do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a., i w konsekwencji – na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e tej ustawy – z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych zwolniona jest strona skarżąca w sprawach ze skarg na postanowienia organów egzekucyjnych [...].
Wobec tego, Przewodniczący Wydziału stwierdził, że powyższa uchwała znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i zarządzeniem z 20 lipca 2016 r. uchylił zarządzenie z 1 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
W tej sytuacji zauważyć należało, że na stronie skarżącej nie ciążą w niniejszej sprawie żadne koszty sądowe (z mocy art. art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.), co z kolei powoduje, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne.
Z tych względów, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. art. 249a p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia.