Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata M. S. pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Pełnomocnik strony skarżącej złożył do protokołu rozprawy wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wniosek został ponowiony pismem procesowym z dnia 14 grudnia 2017 r.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714; zwane dalej: "rozporządzeniem").
Zgodnie z § 2 pkt 1 i § 4 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną w wysokości określonej w rozdziałach 2-4. Opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone zostały w Rozdziale 4 rozporządzenia.
Stosowanie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, opłata w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest obliczana na podstawie § 8. Zgodnie z tym przepisem opłaty ustalane są według wartości przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie wynosi ona 1.977 zł, wobec czego, opłata należna pełnomocnikowi wynosi 600 zł (§ 8 pkt 3 rozporządzenia).
Z kolei, w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia, że koszty udzielonej pomocy nie zostały opłacone przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.