Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. F. na decyzję działającego w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Prezesa Zakładu z [...] grudnia 2008 r., jako złożoną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 21 maja 2009 r., skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z dwoma pełnoletnimi synami, posiada dom drewniany o pow. [...] m2 oraz nieruchomość rolną o pow. [...] ha, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest świadczenie rentowe w wysokości 430 zł. Skarżąca oświadczyła, iż jej synowie są osobami bezrobotnymi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, iż jej stan zdrowia jest bardzo ciężki ponieważ leczy się [...].
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę opisaną przez wnioskodawczynię sytuację rodzinną i majątkową oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika a także wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.