Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 stycznia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu B. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Pismem z 17 lutego 2016 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego A. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Wyrokiem z 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z (...) maja 2015 r. nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z (...) czerwca 2012 r. nr (...).
Na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu poparła skargę oraz wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że niniejsza sprawa sądowoadministracyjna została wszczęta skargą z 1 lipca 2015 r., a zakończona wyrokiem Sądu z 19 maja 2016 r., zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – tekst jednolity: Dz.U. z 2013, poz. 490 ze zm. (dalej rozporządzenie).
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- c) w innej sprawie - 240 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymująca w mocy decyzję tego organu ustalającą kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości 13.029,22 zł, a według § 6 pkt 5 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 do 50.000 zł wynosi 2.400 zł.
W niniejszej sprawie radca prawny A. S. reprezentowała skarżącego w postępowaniu przed Sądem w pierwszej instancji, zatem – stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia – przysługuje jej wynagrodzenie w wysokości 2.400 zł. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia kwotę wynagrodzenia należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. o kwotę 552 zł.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.