Uzasadnienie
Samorząd Województwa [...] zawarł 23 października 2012 r. z G. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "[...]" G. P. z siedzibą w K. (dalej także: "Strona", "Skarżący", "Beneficjent", "Odwołujący") umowę nr [...] (dalej: "Umowa") o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Realizacja projektu została przewidziana w okresie od 2 listopada 2012 r. do 31 października 2014 r. Głównym celem Projektu było podniesienie jakości nauczania wśród 146 uczennic i uczniów Zespołu Szkół nr [...] w Z. poprzez modernizację organizacji praktyk zawodowych i metodyki nauczania w szkole. W ramach projektu zaplanowano m.in. przeprowadzenie praktyk zawodowych dla uczniów Zespołu Szkół nr [...] w Z. z kierunków gastronomiczno-hotelarskich, w wymiarze 40 godzin tygodniowo, które miały odbywać się w K., w hotelach o standardzie ***.
Na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.; dalej: "u.z.p.p.r.") oraz zapisów Umowy, Wydział Europejskiego Funduszu Społecznego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], jako Instytucja Pośrednicząca w dniach od 20 do 22 maja 2013 r. przeprowadził kontrolę planową nr [...], która dotyczyła prawidłowości realizacji Projektu. W wyniku przeprowadzonej kontroli, Zespół kontrolujący stwierdził m.in. nieprawidłowości w zakresie rozliczania w ramach kontrolowanego projektu usługi zakwaterowania wraz z wyżywieniem, a także usługi dowozu uczestników projektu na praktyki. Strona otrzymała od Instytucji Pośredniczącej informacje pokontrolne opisujące stwierdzone nieprawidłowości.
Ponadto Stronie przekazano Zalecenia pokontrolne przy pismach z 18 października 2013 r. o sygnaturze: [...], [...] oraz z 22 listopada 2013 r. o sygnaturze [...], [...] i z 30 grudnia 2013 r. o sygnaturze [...], [...]. Pisma te zawierały także wezwania do zwrotu wydatków uznanych w toku kontroli za niekwalifikowalne w łącznej wysokości 75 754,20 PLN wraz z należnymi odsetkami, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zwrotu. Zwrot ten nie został przez Beneficjenta dokonany.
W związku z powyższym [...] marca 2014 r. Marszałek Województwa [...] (dalej także: "Marszałek", "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dofinansowania udzielonego na podstawie Umowy i wykorzystanego z naruszeniem procedur wraz z należnymi odsetkami. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w dniu [...] czerwca 2014 r. Marszałek wydał decyzję administracyjną nr [...], zobowiązującą Stronę do zwrotu udzielonego na podstawie Umowy dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur w kwocie 75 728,91 złotych, powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych,.
Na skutek odwołania złożonego przez Stronę Minister Infrastruktury i Rozwoju jako Organ drugiej instancji wydał w dniu [...] października 2014 r. decyzję (sygnatura: [...]; [...]) uchylającą w całości decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji.
Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 596 z późn. zm.), art. 207 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 9, art. 67 w zw. z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.; dalej: "u.f.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), art. 27 ust. 1 pkt 6a u.z.p.p.r. w związku z Porozumieniem nr [...] z dnia 22 czerwca 2007 r. w sprawie realizacji komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, w brzmieniu nadanym aneksem nr [...], zawartym w dniu 1 lipca 2013 r. pomiędzy Województwem [...] a Ministrem Rozwoju Regionalnego oraz § 13 Umowy Marszałek zobowiązał Stronę do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur wraz z należnymi odsetkami w łącznej kwocie 76 394,001 złotych.
W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji ustalił następujący stan faktyczny
Zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie Projektu Strona założyła kwalifikowanie w budżecie projektu następujących wydatków związanych z:
- – kosztami zakwaterowania i pełnego wyżywienia dla uczestników projektu i wychowawców na kwotę 950 400,00 PLN;
- – kosztami dowozu uczestników na praktyki na trasie Zabrze - Karpacz i przewozu uczestników projektu na praktyki na kwotę 180 000,00 PLN.
Organ zaznaczył, że wobec braku zobowiązania Strony do stosowania ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, powinna ona przy realizacji projektów do wszystkich zamówień przekraczających wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 000,00 euro netto, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT) stosować zasady konkurencyjności w rozumieniu Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcji 3 Podsekcji 3.1.3.1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" w wersji z dnia 14 sierpnia 2012 r. (dalej: Wytyczne). Obowiązek taki wynikał z § 21 Umowy. Zgodnie z Regulaminem stosowania zasady konkurencyjności obowiązującym w firmie Beneficjenta, pracownik odpowiedzialny za realizację zamówienia zobowiązuje się do wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych Wykonawców, o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych Wykonawców, a zgodnie z pkt 2 § 6 Zamawiający jest zobowiązany do upublicznienia powyższego zapytania ofertowego, co najmniej na swojej stronie internetowej, równocześnie z wysłaniem zapytań ofertowych.
W czasie kontroli realizacji Projektu Strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie postępowania zgodnie z zasadą konkurencyjności w przedmiocie zakupu usługi zakwaterowania (noclegu) i pełnego wyżywienia dla uczestników projektu i wychowawców oraz dowozu uczestników na praktyki na trasie Z. – K. – Z. i przewozu uczestników projektu na praktyki na terenie miasta K..
Dopiero w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Beneficjent przedstawił dokumenty, z których wynikało, że usługa zakwaterowania uczestników wraz z wyżywieniem, jak również usługa dowozu uczestników projektu na praktyki, wykonywane były w ramach umowy najmu z dnia 1 czerwca 2009 r. zawartej pomiędzy B. Z., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] a Stroną. Przedmiotem przywołanej umowy był wynajem na czas nieoznaczony nieruchomości położonej w K. przy ul. S. [...], w skład której wchodziło 18 pokoi o łącznej liczbie miejsc noclegowych - 49 wraz z obsługą, z przeznaczeniem na działalność usługową w zakresie usług hotelarskich, w tym organizacji szkoleń, kursów etc. Na potwierdzenie współpracy pomiędzy stronami umowy Strona przedstawiła faktury VAT wystawione przez firmę [...] przed okresem realizacji projektu, oraz dokumentację księgową, w której ujęto przedmiotowe faktury i deklaracje Vat-7 składane do Urzędu Skarbowego.
Powyższe okoliczności udowodniły zdaniem organu I instancji, że Strona współpracowała stale lub w powtarzalny sposób w okresie przynajmniej roku poprzedzającego moment złożenia wniosku o dofinansowanie projektu, co spełnia przesłanki wyłączenia konieczności stosowania zasady konkurencyjności.
Jednakże w ocenie Marszałka w sprawie nastąpiło naruszenie innej zasady wynikającej z Wytycznych, wynikającej z rozdz. 3.1 pkt 1 lit. b, zobowiązujące do ponoszenia wydatków w sposób racjonalny i efektywny, tj. tak, aby były one niezawyżone w stosunku do cen i stawek rynkowych oraz spełniały wymogi efektywnego zarządzania finansami.
W dokumencie pn. "Opracowanie przeznaczone dla "[...]" G. P., ul. S. [...], [....]", Beneficjent uzasadnił merytorycznie sposób rozliczenia otrzymanej dotacji za pomocą wewnętrznej noty obciążeniowej. Dowodzi on, iż w zaskarżonym projekcie koszty wszystkich zadań ustalono metodą rynkową w oparciu o wartość godziwą zgodnie z art. 28 ust. 6 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 152 poz. 1223 ze zm.) Z przedstawionej kalkulacji kosztów wynika, iż ceny zakwaterowania wraz z całodziennym wyżywieniem wahają się od 150 zł do 390 zł. Średni koszt przedmiotowej usługi wynosi zatem 159,12 zł. Kwota ta została pomniejszona o 25% ze względu na długotrwały pobyt uczestników. Stąd finalny koszt usługi został ustalony na kwotę 120 zł/1 dzień/1 osobę. Wskazano także na niezbędne wymagania wpływające na cenę usługi: konieczność wyłączenia całości, bądź części budynku ze względu na specyfikę grupy, zapewnienie uczniom dostępu do kuchni, gdzie mogą sobie dodatkowo zrobić coś do picia, zapewnienie dostępu do pralki, żelazka, suszarni, organizacja czasu wolnego na terenie hotelu, dowóz do lekarza, szpitala i częściowa płatność za leki. Powyższe wyliczenia zostały przez Stronę oparte na przeprowadzonych w maju 2013 r. oraz w październiku 2013 r. rozeznaniach, polegających na wysłaniu zapytań ofertowych do łącznie 5 podmiotów.
W ocenie zespołu kontrolującego przedstawione opracowanie kontroli nie stanowiło prawidłowego udokumentowania procesu rozeznania rynku. Kalkulacje oparto na informacjach uzyskanych podczas rozmów telefonicznych oraz na cennikach ze stron internetowych potencjalnych usługodawców, przy czym ich wydruki nie zostały załączone do dokumentu, co było wymagane zgodnie z przywołanymi powyżej zapisami Wytycznych, tj. udokumentowanie procesu rozeznania rynku w formie pisemnej. Wytknięto, iż zapytania ofertowe zostały skierowane do podmiotów znacznie odbiegających standardem od sformułowanych oczekiwań, które nie mogły podjąć się realizacja zlecenia, o czym poinformowały w odpowiedziach.
Ponadto w ramach rozeznania cen rynkowych Strona zasugerowała potencjalnym usługodawcom negatywne konsekwencje zakwaterowania grupy praktykantów, m.in. poprzez zawarcie następujących zapisów w treści zapytania ofertowego: "konieczność wyłączenia całości, bądź części budynku ze względu na specyfikę grupy uczniów, którzy nie tylko nie powinni przebywać na równych prawach dorosłych gości hotelowych, ale przede wszystkim ich zakwaterowanie powinno być wydzielone ze względu na zdarzające się często typowe zachowania nastolatków, jaki nieprzestrzeganie ciszy nocnej, bardzo głośne zachowania, picie alkoholu, dewastacje mienia". Zespół kontrolujący dokonał własnego rozpoznania cen rynkowych. W sposób orientacyjny, bez uszczegółowienia warunków usługi zakwaterowania z wyżywieniem, kontrolujący zweryfikowali ceny usług na stronach internetowych podmiotów gospodarczych oferujących zamawiane usługi, na podstawie których została określona cena godziwa.
Na podstawie zgromadzonych informacji zespół kontrolujący uznał, iż koszty wskazane w kalkulacji Odwołującego są zawyżone, tym samym nie są cenami rynkowymi, Ponadto, zespół kontrolujący uznał, iż miejsce zakwaterowania uczestników projektu, tj. Rezydencja [...] w K. nie odpowiadało w pełni warunkom wskazanym w zapytaniu ofertowym. Skierowano zapytania ofertowe do 14 firm świadczących usługi w zakresie zakwaterowania wraz z całodziennym wyżywieniem. Odpowiedzi udzieliło 3 potencjalnych wykonawców. Oszacowana w ramach powyższego rozeznania rynkowego średnia cena zamawianej usługi wyniosła 70 zł/osoba/dzień. Cena analogicznej usługi, jaką przyjął Odwołujący na podstawie przeprowadzonego przez siebie rozeznania, rozliczana w zaskarżonym projekcie notą księgową, wynosiła 120 zł/osoba/dzień.
Tym samym, organ I instancji uznał za niekwalifikowalne wydatki rozliczone przez Odwołującego tytułem kosztu zakwaterowania i pełnego wyżywienia dla uczestników projektu w następującej wysokości:
- – w ramach wniosku o płatność nr [...] - 36 000 zł wyliczone w oparciu o następującą metodologię: 24 osoby (uczestnicy projektu) * 30 dni (liczba dni zakwaterowania) * 50 zł (wydatek niekwalifikowalny w rozliczonej stawce za osobodzień, tj. 120 zł);
- – w ramach wniosku o płatność nr [...] - 34 500 zł wyliczone w oparciu o analogiczną metodologię: 23 osoby (uczestnicy projektu) * 30 dni (liczba dni zakwaterowania) * 50 zł (wydatek niekwalifikowalny w rozliczonej stawce za osobodzień, tj. 120 zł).
Odnosząc się do kosztów transportu, realizowanych na podstawie tej samej umowy najmu z 1 czerwca 2009 r., w ramach której świadczona była usługa zakwaterowania wraz z wyżywieniem uczestników projektu, Marszałek zarzucił Stronie naruszenia zasady konkurencyjności. Umowa najmu w § 4 określała, iż wszystkie opłaty związane z pobytem gości, jak np. transport strony ustalają według indywidualnej kalkulacji. Tym samym, w ocenie Marszałka, opłaty za usługę transportowa strony zobowiązane były ustalić poza umową, co w praktyce oznaczało zlecenie usługi "na zewnątrz" osobie trzeciej. Usługi transportowe nie stanowiły przedmiotu zawartej umowy najmu. W praktyce zatem zakup usługi transportowej okazał się zakupem usługi u osoby trzeciej, tj. B. Z., dokonanym z pominięciem zasady konkurencyjności. Nie mógł tu zatem obowiązywać ten sam wyjątek, co w przypadku zakwaterowania uczestników projektu.
W ramach wniosku o płatność nr [...] za okres od 2 listopada 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Strona wykazała wydatki poniesione z tytułu dowozu uczestników na praktyki w wysokości 14 800 zł. W ramach tej kwoty przedstawiono do rozliczenia 2 800 zł w ramach przyznanego dofinansowania projektu oraz 12 000 zł w ramach zadeklarowanego wkładu własnego. Natomiast organ I instancji orzekł wydatki niekwalifikowalne w wysokości odpowiednio: 700 zł (25% x 2 800 zł) w ramach dofinansowania projektu, do zwrotu których jest zobowiązany Beneficjent oraz 3 000 zł (25% x 12 000 zł) w ramach wkładu własnego, które nie podlegają zwrotowi. Dodatkowo zgodnie z treścią przywołanej umowy najmu (§ 4 ust.
3) koszty pośrednie niniejszego projektu rozliczane były ryczałtem wg stawki 7% poniesionych, udokumentowanych wydatków pośrednich. Ponieważ we wniosku o płatność organ orzekł niekwalifikowalne wydatki bezpośrednie, zasadnym jest naliczenie proporcjonalnie wydatków niekwalifikowalnych również w ramach wydatków pośrednich. Łączna wartość niekwalifikowalnych wydatków bezpośrednich po zastosowaniu korekty finansowej w ww. wniosku o płatność wyniosła 3 700 zł (3 000 zł w ramach wkładu własnego oraz 700 zł w ramach dofinansowania projektu). Tym samym wartość wydatków niekwalifikowalnych w ramach kosztów pośrednich podlegających zwrotowi wynosi 259 zł (tj. 7% z 3 700 zł).
W kwestii wydatków poniesionych w ramach wolontariatu Marszałek uznał, iż kwalifikowalność wydatków poniesionych z tego tytułu w projekcie nie będzie stanowić przedmiotu zaskarżonej decyzji. Natomiast ewentualne rozstrzygnięcie w kwestii spełnienia wymogu wniesienia wkładu własnego dokonane zostanie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego w związku z końcowym rozliczeniem projektu.
Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania zarzucono organowi naruszenie art. 7, art.77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wydatki projektu na zakwaterowanie oraz wyżywienie zostały przez Stronę zawyżone i poczynione w sposób niezgodny z koniecznością racjonalnego wydawania środków publicznych, jak również niezasadne przyjęcie, że Strona była zobowiązana stosowania zasady konkurencyjności. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.
Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej także: "Minister", "organ II instancji") decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. nr [...] w części dotyczącej kwoty 30 174 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowej i w tym zakresie umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał decyzję Marszałka w mocy.
W uzasadnieniu decyzji Organ II instancji Podzielił zastrzeżenia poczynione przez Marszałka w zakresie prawidłowości wyceny zamówionych usług dokonanej przez Stronę i zgodził się z twierdzeniem, że były one zawyżone w stosunku do faktycznych cen rynkowych, co wynikło z samodzielnego rozpoznania rynku dokonanego przez organ I instancji. Dodatkowo jednak, Minister nie zgodził się z wnioskiem Marszałka, iż Odwołujący miał prawo pominąć przy zakupie usług zasadę konkurencyjności. W toku postępowania ustalono, iż B. Z. nie pełniła w projekcie żadnej funkcji. Minister nie uznał ww. za personel projektu, co uprawniałoby do odstąpienia od stosowania w ramach zleconej usługi zasady konkurencyjności. Nie uznano także praw Strony wynikających z kwestionowanej umowy najmu za jego potencjał, gdyż wówczas nie byłoby zlecenia usługi innemu podmiotowi, co miało miejsce w analizowanej sprawie.
Odwołujący rozliczałby usługę "po kosztach", nie zaś płacąc zewnętrznemu podmiotowi za jej wykonanie. Ponadto zgodnie z umową najmu (§2) prowadzenie wyżywienia ze względów wprowadzonych w obiekcie standardów sanitarnych wynajmująca zastrzegła dla siebie i oświadczyła, iż będzie je wykonywać we własnym zakresie. Stąd w ocenie Ministra, w niniejszej sprawie nastąpił zakup usługi u zewnętrznego wykonawcy. Za nieuprawnione uznano odnoszenie do niniejszej sprawy do interpretacji obowiązującej w ramach PO KL, zgodnie z którą umowy zawarte z wykonawcami przed okresem kwalifikowalności danego projektu pozostają ważne i w odniesieniu do nich nie obowiązuje zasada konkurencyjności. Minister zaznaczył, że przywołana interpretacja odnosi się do umów zawartych w związku z realizowaniem statutowej działalności beneficjenta, w ramach których świadczone są usługi niezbędne również dla zrealizowania projektu, a jednocześnie ograniczona jest możliwość zrealizowania ich poza tę umową, jak np. dostarczenie wody, prądu czy gazu, lub brak jest możliwości ewentualnego wydzielenia zakresu takiej usługi świadczonego w ramach projektu.
Nie można było przyjąć, iż umowa pomiędzy Stroną a B. Z. spełniała taką funkcję. Zatem Strona pominęła całkowicie przeprowadzenie procedury wyboru ofert przy realizacji projektu, a tym samym pominęła zasadę konkurencyjności, co skutkowało uznaniem kosztów poniesionych w związku z zakwaterowaniem, wyżywieniem i transportem za niekwalifikowane.
Odwołujący wydatki dotyczące zakwaterowania i wyżywienia rozliczył we wnioskach o płatność nr [...] - 86 400 zł oraz we wniosku nr [...] - 82 800 zł, w sumie 169200 zł. Łączna wysokość korekty wynosi 42 300 zł (25% z 169 200 zł), a wartość ta wynika z wysokości korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS (zw. Taryfikatorem).
Organ II instancji wskazał, ze zgodnie z Wytycznymi w przypadku uznania za niekwalifikowalne kosztów bezpośrednich, w stosunku do których zostały naliczone koszty pośrednie, odpowiedniemu pomniejszeniu powinny ulec także koszty pośrednie. Stąd łączna wysokość wydatków niekwalifikowalnych w ramach zakupu usługi zakwaterowania i wyżywienia w zakresie objętym postępowaniem wynosi 45 261 zł. Stąd wartość wydatków niekwalifikowalnych uchylanych niniejszą decyzją to 30 174 zł, co stanowi różnicę pomiędzy wartością wydatków niekwalifikowalnych stwierdzonych w sprawie decyzją przez organ I instancji oraz przez organ odwoławczy.
W pozostałym zakresie Minister uznał decyzję organu i instancji za prawidłową i podjęta zgodnie z przepisami prawa materialnego, przy poszanowaniu zasad wynikających z przepisów proceduralnych.
Na decyzję Ministra G. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję w części dotyczącej kwoty uznanej za niekwalifikowaną, tj. 46.220,00 zł. i wnosząc jednocześnie o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności jako pozbawionej podstawy prawnej.
Podniesiono zarzuty naruszenia:
- – naruszenie art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności) ze względu na okoliczność, że argumentacja podnoszona przez Organ II instancji w zakresie wydatków poniesionych na zakwaterowanie i wyżywienie całkowicie odbiegała od argumentacji Organu I instancji; Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy, nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji;
- – naruszenie prawa procesowego tj. art. 75 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy;
- – naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to naruszenie przez Organ II instancji art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez zmianę ustaleń Organu II instancji w zakresie uznania, iż Skarżący nie był zobowiązany do stosowania tzw. "zasady konkurencyjności", bez odniesienia się do dostępnych Organowi II instancji dowodów;
- – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 6a u.z.p.p.r. przez rozstrzygnięcie, że Skarżący zobowiązany jest do zwrotu środków publicznych, pomimo że Skarżący nie dopuścił się naruszenia żadnych przepisów powszechnie obowiązujących ani też nie naruszył Wytycznych oraz Zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki;
- – naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie przez Organ II instancji zawężającej interpretacji wydanej przez siebie opinii w zakresie możliwego wyłączenie stosowania zasady konkurencyjności w stosunku do swoich wcześniejszych interpretacji ww. opinii,
- – naruszenie Zasad finansowania PO KL poprzez wymierzenie korekty finansowej w wysokości 25 % w sytuacji, iż gdyby faktycznie przyjąć zasadność wymierzenia korekty (z czym Skarżący się nie zgadza), wówczas powinna ona wynosić, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy 15 % (zgodnie z Taryfikatorem korekt za niedopełnienie obowiązku zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie internetowej przy jednoczesnym wysłaniu zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców wymierza się korektę w wysokości 15 %).
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowana decyzja odpowiada przepisom prawa.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej ustawą "p.p.s.a.", zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. uchylająca decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2015 r. w części dotyczącej kwoty 30 174 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowej i w tym zakresie umarzająca postępowanie, a w pozostałej części utrzymująca decyzję Marszałka w mocy.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa procesowego Sąd stwierdza, iż nie sposób zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, czy też naruszenia naruszenie art. 15 k.p.a. ze względu na okoliczność, że argumentacja podnoszona przez organ II instancji w zakresie wydatków poniesionych na zakwaterowanie i wyżywienie całkowicie odbiegała od argumentacji organu I instancji.
Zważyć bowiem należy, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego.
Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy organ jest jednak obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2014 r w sprawie sygn. akt II OSK 1173/13 - LEX nr 1658267).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż odnośnie nie kwalifikowalności wydatków na usługi zakwaterowania i wyżywienia dla uczestników projektu, organ II instancji w postępowaniu dotyczącym innej kwoty, uchylił decyzję organu I instancji i w decyzji z dnia 15 października 2014 r., z uwagi na naruszenie przez organ I instancji przepisów proceduralnych. Zasadą jest, że decyzja taka wydawana jest jedynie wówczas, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uchylając decyzję zwrócił uwagę na konieczność złożenia przez Skarżącego dodatkowych wyjaśnień oraz ustalenia czy B. Z. stanowiła personel projektu, celem ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki umożliwiające odstąpienie od stosowania zasady konkurencyjności wymienione w rozdziale 3.1.3.1 pkt 2 Wytycznych.
Tym samym organ I instancji wydając w dniu 11 marca 2015 r. decyzję oraz znając stanowisko organu odwoławczego (wynikające z uchylenia poprzedniej decyzji) uwzględnił powyższe aspekty i przeprowadził postępowanie wyjaśniające odnośnie personelu projektu.
Rację ma organ odwoławczy podnosząc w odpowiedzi na skargę, iż organ I instancji badał zatem, czy B. Z. stanowiła personel projektu, celem ustalenia czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki umożliwiające odstąpienie od stosowania zasady konkurencyjności wymienione w rozdziale 3.1.3.1 pkt 2 Wytycznych. Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym w szczególności na treść pisma Skarżącego z dnia 23 stycznia 2015 r. w którym poinformował, że B. Z. nie pełniła żadnych funkcji w projekcie, nie była zaangażowana w jego realizację, nie była zatrudniona jako personel projektu, organ I instancji stwierdził, że B. Z. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" nie była personelem projektu i nie wykonywała osobiście zadań w ramach projektu.
Przypomnieć należy, że strona skarżąca zawarła umowę o dofinansowanie projektu zgodnie z którą zobowiązała się do stosowania m.in. Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL. Obowiązek taki wynikał z § 21 Umowy.
Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu odwołujący zobowiązany był do realizacji projektu zgodnie z zatwierdzonym wnioskiem o dofinansowanie projektu, z kolei zgodnie z § 3 ust. 4 umowy przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu zobowiązany był do stosowania aktualnej wersji Wytycznych.
Z kolei Wytyczne (3.1.3.1 Podsekcja 1 – Zasada konkurencyjności) ustalały, że:
- 1) Zasada konkurencyjności dotyczy wszystkich zamówień w ramach projektu przekraczających wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 tys. euro netto, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT), z zastrzeżeniem pkt 2.
- 2) Zasady konkurencyjności nie stosuje się do:
- a) zamówień dotyczących zadań wykonywanych przez personel zarządzający projektu;
- b) zamówień dotyczących zadań wykonywanych przez personel projektu, z którym Beneficjent w okresie co najmniej jednego roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu współpracował w sposób ciągły lub powtarzalny.
Zasada konkurencyjności nie stanowi wyłącznie ogólnej dyrektywy, ale znajduje konkretyzację w obowiązku zapewnienia wszystkim potencjalnym wykonawcom zamówienia takich samych warunków konkurencji, równych szans i niedyskryminujących kryteriów oceny składanych ofert. Ze względu na niemożność wyczerpującego wskazania wszystkich sytuacji, w których zasada ta byłaby złamana przez beneficjenta, koniecznym jest dokonanie analizy każdorazowo na gruncie danej sprawy postępowania beneficjenta. Dopiero przeprowadzenie wnikliwej kontroli, uwzględniające wszystkie okoliczności danego postępowania a także skutki, jakie wypływają z działań lub zaniechań beneficjenta, umożliwiają dokonanie prawidłowej oceny tego, czy beneficjent przestrzegał zasady konkurencyjności, czy też nie.
Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo uznał, że nie było podstaw do zwolnienia Skarżącego od stosowania zasady konkurencyjności na podstawie Wytycznych, ponieważ zwolnienie dotyczy zamówień dotyczących zadań wykonywanych przez personel projektu.
Skoro Minister Infrastruktury i Rozwoju działając w trybie odwoławczym nie miał wątpliwość co do stanu faktycznego sprawy, nie było również potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Ustalenie, że B. Z. nie stanowi personelu projektu miało miejsce w postępowaniu przez organem I instancji, czego zresztą nie kwestionuje sam Skarżący. Nie została zatem naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania, ponieważ wnosząc odwołanie Skarżący mógł zarzucić naruszenie przepisów postępowania, w szczególności brak zebrania i wszechstronnego rozpatrzeni materiału dowodowego w przedmiocie ustalenia, że B. Z. stanowi personel projektu, czego jednak w niniejszej sprawie ze strony Skarżącego zabrakło.
Za bezzasadny zatem należy uznać zarzut pełnomocnika strony dotyczący naruszenia procedury postępowania, tj. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez zmianę ustaleń Organu II instancji w zakresie uznania, iż Skarżący nie był zobowiązany do stosowania tzw. "zasady konkurencyjności", bez odniesienia się do dostępnych organowi II instancji dowodów, bowiem w toku niniejszego postępowania zachowano zasady przewidziane w tych artykułach, czego dowodem jest zgromadzony i przeanalizowany przez organ cały materiał dowodowy dotyczący zarówno postępowania kontrolnego jak i ściśle związanego z nim postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dofinansowania udzielonego na podstawie Umowy i wykorzystanego z naruszeniem procedur wraz z należnymi odsetkami, oraz uczestniczenie Strony w całym jego stadium.
Treść art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. stanowi że, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są wykorzystywane z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9 na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.
Natomiast art. 184 ust. 1 u.f.p. określa, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, zaś art. 184 ust. 2, że przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z tych środków stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa.
W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości to, iż środki przyznane Stronie na podstawie umowy o dofinansowanie projektu "[...]" podlegały (m.in. w zakresie ich wydatkowania) zasadom przewidzianym w art. 207 ust. 1 u.f.p.
Wbrew zatem twierdzeniu Skarżącego organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy w oparciu o inny przepis prawa materialnego, ponieważ podstawą prawną zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 27 marca 2015 r. był ww. art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Ponadto przepisy przewidują możliwość odmiennego w stosunku do decyzji organu I instancji rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy i nie stanowi te naruszenia zasady dwuinstancyjności. Warunkiem jest uznanie przez organ odwoławczy tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w zaskarżonej przez Skarżącego części w mocy, a nie orzekł odmiennie (niekorzystnie) w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji.
Skarżący stara się wywieść, że w przypadku zakupu usługi zakwaterowania i wyżywienia, nie był zobowiązany do stosowania zasady konkurencyjności, ponieważ zapewnił ją w ramach swojego potencjału, tj. w ramach umowy najmu lokalu zawartej z B. Z..
Jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę co do zasady dopuszczalne jest odstąpienie od stosowania zasady konkurencyjności w następujących przypadkach: w przypadku zamówień dotyczących zadań wykonywanych przez personel zarządzający projektu oraz w przypadku zamówień dotyczących zadań wykonywanych przez personel projektu, z którym beneficjent w okresie co najmniej roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie projektu współpracował w sposób ciągły lub powtarzalny (rozdział 3.1.3.1 pkt 2 Wytycznych).
W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ww. sytuacji. Nie sposób bowiem uznać, że B. Z., z którą Skarżący zawarł umowę najmu lokalu stanowiła personel projektu. Nie pełniła ona bowiem żadnej funkcji w projekcie. Zgodnie z definicją zawartą w Wytycznych, które Skarżący zobowiązał się stosować, personelem projektu są osoby zaangażowane do realizacji zadań w ramach projektu, które osobiście wykonują zadania w ramach projektu, tj. w szczególności osoby zatrudnione na podstawie stosunku pracy lub stosunku cywilnoprawnego, osoby samozatrudnione, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby współpracujące w rozumieniu ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U z 2013 r., poz. 1442, z późń.. zm.) oraz osoby wykonujące świadczenia w formie wolontariatu (2.3. Podrozdział 3 pkt. 6 Wytycznych). Ustalenie, że B. Z. nie stanowi personelu projektu zostało potwierdzone także pismem Skarżącego, który na wezwanie organu do wskazania zakresu czynności do jakich B. Z. była zaangażowana, zaprzeczył, żeby B. Z. była zaangażowana w realizację projektu "[...]" i potwierdził, że nie była również zatrudniona jako personel projektu.
Sąd nie podziela więc poglądu Skarżącego co do naruszenia przez organy treści Wytycznych uznając, że przy realizacji Projektu doszło do wydatkowania środków finansowych z naruszeniem procedur (w tym umowy) o jakich mowa w art. u.f.p., zatem istniała podstawa do wydania decyzji o ich zwrocie na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 u.f.p.
W przedstawionych okolicznościach zasadnie organ uznał, iż definiując "zamówienie" należy tego dokonać w oparciu o typową sytuację, tj. sytuację w której np. beneficjent realizując projekt zobowiązuje się do zapewnienia zakwaterowania i wyżywienia uczestnikom szkolenia. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie takiego obowiązku będzie co do zasady oznaczało konieczność zawarcia umowy z wykonawcą. Zatem umowa taka spełnia definicję zamówienia, w rozumieniu Wytycznych. Fakt, że Skarżący w sposób nieprawidłowy zakwalifikował zawartą przez siebie umowę i rozliczył środki niczego nie zmienia w ocenie sytuacji pod kątem prawidłowości wydatkowania środków.
Nie ulega wątpliwości, że § 21 b ust. 2 Umowy został naruszony ponieważ naruszono zasadę konkurencyjności poprzez naruszenie zapisów rozdział 3.1.3.1 pkt 2 Wytycznych.
Tym samym stanowisko Skarżącego, że zakwaterowanie i wyżywienie zapewnił w ramach swojego "potencjału" jest nieprawidłowe i nie znajduje oparcia w obowiązujących Skarżącego zapisach umowy ani Wytycznych. Tak więc błędna ocena przez Skarżącego sposobu realizacji projektu w zakresie zapewnienia zakwaterowania i wyżywienia uczestnikom szkolenia, nie zwalnia go z odpowiedzialności za konsekwencje wynikające z podjętych działań w zakresie poniesionych wydatków ze środków publicznych.
Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, który powołuje się na interpretację IZ POKL, zgodnie z którą umowy zawarte z wykonawcą przed rozpoczęciem projektu pozostają ważne i w odniesieniu do nich nie obowiązuje zasada konkurencyjności należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra zawartym w odpowiedzi na skargę, iż organ nie kwestionował ważności umowy cywilnej zawartej przez Skarżącego. Jednak, czym innym jest umowa zawarta poza projektem, a czym innym możliwość rozliczenia wydatków w ramach projektu. Wskazana w skardze interpretacja dotyczy, jak to uszczegółowiła IZ w swojej interpretacji, umów na świadczenie usług niezbędnych dla działania podmiotu a tym samym niezbędnych do zrealizowania projektu, a jednocześnie co do których istnieje ograniczona możliwość realizowania ich poza tą umową (np. dostawy energii, wody, prądu). Umowy takie rodzą określone, stałe zobowiązania, których zmiana z powodów praktycznych nie byłaby korzystna (a czasami nawet niemożliwa) dla realizacji projektu.
Ponadto, wyjątek zasygnalizowany w przywołanej interpretacji nie może być traktowany jako możliwość obchodzenia zasady konkurencyjności, która jest zasadą przy wydatkowaniu środków na zakup usług w ramach projektu.
Sąd stwierdza także, że analiza charakteru umowy łączącej Skarżącego z B. Z. (w szczególności sposobu rozliczania się stron) wskazuje, że jest to typowa umowa na świadczenie usług zakwaterowania, a nie umowa najmu nieruchomości jak wskazuje Skarżący. Opłata za użytkowanie nieruchomości w istocie uzależniona była od zlecenia usługi zakwaterowania i/lub wyżywienia, nie zaś samego faktu oddania najemcy prawa użytkowania na warunkach wyłączności, jak określono w przedmiocie umowy (§ 2 umowy najmu z dnia 1 czerwca 2009 r. zawartej pomiędzy B. Z., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", a G. P., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]").
Ponadto powoływanie się na decyzje w innych sprawach jest nieuprawnione, gdyż stan faktyczny w przywołanej w skardze decyzji jest znacząco odmienny od sytuacji Skarżącego w rozpatrywanej sprawie. Bowiem umowa najmu zawarta przez Skarżącego nie określała zobowiązania najemcy zarówno do ponoszenia stałej opłaty (w tym wypadku tytułem najmu nieruchomości), jak również cyklicznego regulowania innych opłat (związanych z użytkowaniem nieruchomości - jak przywołane powyżej), a jedynie jako jedynego nadzorcę a przez to i płatnika wskazywała właściciela nieruchomości, który ewentualnie według własnego uznania miał prawo obciążać ww. kosztami najemcę, niemniej bez wskazania w umowie szczegółów dotyczących, np. częstotliwości ponoszonych opłat.
Konsekwencją naruszenia przez Stronę zasady konkurencyjności było zastosowanie przez organ korekty określonej w wysokości 25%. Nie ma racji Skarżący, że organ w sposób nieprawidłowy wymierzył korektę w wysokości 25% i Sąd również nie podziela stanowiska, że za bezsporne należy uznać, że w niniejszej sprawie Skarżący wysłał co najmniej 3 zapytania ofertowe do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców.
W ocenie Sądu, zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na niespójność stanowiska Skarżącego, który twierdzi, że robił rozeznanie rynku (ale nie jest ono udokumentowane), a jednocześnie wykazuje, że nie był zobowiązany do stosowania zasady konkurencyjności, gdyż wcześniej miał zawartą umowę na najem nieruchomości. Są to wykluczające się możliwości, gdyż albo Skarżący korzystał z własnego potencjału albo zlecał usługę na zewnątrz i wtedy stosował tryb konkurencyjny (rozeznanie rynku czy zapytanie ofertowe).
Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż działania Skarżącego potwierdzają, że miał świadomość konieczności przeprowadzenia postępowania w trybie konkurencyjnym. Dopiero po kontroli, gdzie zarzucono brak prawidłowego wyboru danego dostawcy usług Skarżący zaczął poszukiwać w obowiązujących zapisach umowy i Wytycznych rozwiązań pasujących do jego sytuacji i pozwalających na uniknięcie odpowiedzialności.
Ponownie przypomnieć należy, iż na podstawie umowy o dofinansowanie, w przypadku naruszenia zasady konkurencyjności stosuje się korekty finansowe zgodnie z dokumentem Wytycznych dotyczących określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS zamieszczonymi na stronie internetowej IP: [...] (§ 21 b ust. 2 umowy). Podstawa do nałożenia korekty w wysokości 25% wynika wprost z pkt. 1 Taryfikatora. Nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie niższa 15% stawka, którą wskazuje Skarżący. Organ prawidłowo zakwalifikował naruszenie Skarżącego, uznając że nie dopełnił on obowiązku wysłania zapytania ofertowego do co najmniej 3 potencjalnych wykonawców. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zapytania ofertowe które Skarżący skierował do Pensjonatu [...], Rezydencji [...] i Ośrodka Wczasowego [...], które to podmioty można uznać za potencjalnych wykonawców, były skuteczne dla uznania, że dochował on obowiązku rozeznania rynku. Podkreślić należy, że zapytania ofertowe zostały wysłane w dniu 31 maja 2013 r., a więc po przeprowadzeniu kontroli, która miała miejsce w dniach 20-22 maja 2013 r., a co więcej po zakupie usługi.
Prawidłowo Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał również, iż dokonanie rozeznania rynku, co prawda nieskutecznego, prowadzi do wniosku, że Skarżący był świadomy, że ma do czynienia z zamówieniem na zakup usługi i będzie go realizował poprzez podmiot zewnętrzny i w efekcie ma obowiązek zastosowania konkurencyjnego trybu wyboru wykonawcy. Skoro bowiem jednym z warunków koniecznych do zachowania zasady konkurencyjności jest wysłanie zapytania ofertowego do co najmniej 3 potencjalnych wykonawców, to zbędne byłoby zwracanie się do takich podmiotów w sytuacji brak obowiązku stosowania ww. zasady.
W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty Skarżącego w zakresie wydatków dotyczących transportu uczestników. Nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że realizował on dowóz uczestników we własnym zakresie i nie zlecał ich podmiotom trzecim. Zwrócić uwagę należy, że umowa najmu zawarta z B. Z. nie obejmowała usług w zakresie transportu. Wynika z niej jedynie możliwość zapewnienia dodatkowych usług m.in. w zakresie transportu (§ 4 umowy).
Sąd podziela także twierdzenie organu II instancji, iż, że w myśl § 4 umowy najmu strony ustaliły konkretne kwoty jakie z tytułu najmu wynajmujący pobierze od zamawiającego w związku z pobytem jednej osoby w zależności od przyjętej formy wyżywienia. Natomiast wszystkie inne opłaty związane z pobytem gości, np. transport, organizacja ogniska, kuligu, wycieczki krajoznawczej i tego typu imprezy plenerowe jak również związane z tym koszty przygotowania materiałów reklamowych dla gości najemcy strony ustalą według indywidualnej kalkulacji. Z powyższego zapisu jednoznacznie wynika, że usługi transportowe nie stanowią głównego przedmiotu umowy najmu, a kwestie dotyczące np. wynagrodzenia za poszczególne usługi ustalane będą przez strony w drodze odrębnej od najmu, umowy. Powyższe w praktyce oznacza, że usługa transportowa była zlecona na zewnątrz osobie trzeciej. Wskazywanie przez Skarżącego, że we wniosku o dofinansowanie jako formę rozliczenia tej usługi wpisał notę księgową, nie ma znaczenia, gdyż ocena wydatku na etapie realizacji uwzględnia całokształt działań podjętych przez Skarżącego, a z tej oceny wynika, że usługa transportowa został przez Skarżącego zlecona na zewnątrz i rozliczona na podstawie faktury.
Podkreślić należy, że z akt sprawy wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie przedłożone przez Stronę dokumenty i je ocenił. Dlatego też za bezzasadny Sąd uznał zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 75 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało oparte na przedłożonych przez Stronę dokumentach.
Reasumując, w ocenie Sądu, analiza akt nie daje podstaw do uznania naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też uchybień prowadzących do wznowienia postępowania administracyjnego i zobowiązujących do uchylenia decyzji.
Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.