Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca, spółka lub strona) jest postanowienie Ministra Środowiska (dalej: Minister, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] października 2014r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z [...] marca 2014r., nr [...] stwierdzające brak zasadności zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku zapłaty opłaty eksploatacyjnej oraz istnienia błędu co do osoby zobowiązanej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
Marszałek Województwa [...] decyzjami: z [...] czerwca 2010 r. (za I kwartał 2009 r.), z [...] listopada 2010 r. (za III kwartał 2010 r.), z [...] lutego 2011 r. (za IV kwartał 2010r.), z [...] maja 2011 r. (za I kwartał 2011 r.), z [...] sierpnia 2011 r. (za II kwartał 2011r.), z [...] listopada 2011 r. (za III kwartał 2011 r.), z [...] kwietnia 2012 r. (za IV kwartał 2011r.) oraz z [...] września 2012 r. (za I półrocze 2012 r.) ustalił W. D. wysokość należnych opłat eksploatacyjnych w związku z niedokonaniem wpłat.
W związku z chęcią przejęcia koncesji W.D. przez spółkę Marszałek Województwa [...] pismem z [...] grudnia 2012r. poinformował skarżącą m.in. o zaległościach W.D. wobec gminy i NFOŚiGW oraz konsekwencjach wynikających z przejęcia koncesji wynikających z art. 36 ust. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm., dalej: p.g.g.) a także wezwał do nadesłania dokumentów potwierdzających środki finansowe i techniczne. Następnie decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...] przeniósł na rzecz strony koncesję z [...] sierpnia 2008r., znak [...] w brzmieniu nadanym decyzją z [...] grudnia 2011r., znak [...] na wydobycie wapieni dewońskich z części złoża "L." położonego w obrębie działek oznaczonych wskazanymi numerami ewidencyjnymi, znajdujących się na gruntach miejscowości N. udzieloną W.D.
Po wystawieniu i doręczeniu upomnień w dniu [...] stycznia 2014 r. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: Prezes Zarządu NFOŚiGW) wystąpił z wnioskami o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], dotyczących należności z tytułu opłat eksploatacyjnych za wydobywanie kopaliny w I kwartale 2009r.,III i IV kwartale 2010 r., I-IV kwartale 2011r. i I półroczu 2012 r.
W toku postępowania egzekucyjnego spółka w dniu 7 marca 2014 r. zgłosiła zarzut, że nie jest zobowiązana do wniesienia zaległej opłaty eksploatacyjnej. Opłata dotyczy bowiem okresu, w którym działalność wydobywczą wykonywał W.D. (na którego zostały wydane decyzje w przedmiocie określenia opłat eksploatacyjnych). W ocenie strony nie mogło dojść do przejścia na nią obowiązku zapłaty zaległej opłaty eksploatacyjnej na podstawie art. 36 ust. 7 p.g.g. Obowiązek wniesienia opłaty eksploatacyjnej powstaje wraz z wydobyciem kopalin z mocy samego prawa.
Postanowieniem z [...] marca 2014 r. Prezes Zarządu NFOŚiGW stwierdził brak zasadności zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku zapłaty opłaty eksploatacyjnej oraz błędu co do osoby zobowiązanego.
Po prawidłowym doręczeniu ww. postanowienia w dniu 5 września 2014r., pismem z 9 września 2014r. skarżąca złożyła zażalenie, podtrzymując swoje stanowisko, iż w zakresie opłat eksploatacyjnych zobowiązanym pozostaje w dalszym ciągu W.D. Ponadto spółka wskazała, że skutki decyzji Marszałka Województwa [...] winny być oceniane w oparciu o przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), a nie przepisy Prawa geologicznego i górniczego. Ordynacja podatkowa będzie miała zastosowanie bezpośrednio na podstawie przepisów art. 87 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, ze zm. - dalej p.g.g. z 1994 r.), które są analogiczne do przepisów art. 142 p.g.g. Zdaniem strony, w sprawie nie zachodzi żaden z przypadków odpowiedzialności osób trzecich w rozumieniu przepisów art. 107-119 Ordynacji podatkowej.
W opinii spółki ewentualna egzekucja winna być kierowana do W.D., ponieważ to on w okresie objętym tytułami wykonawczymi wydobywała kopalinę na podstawie posiadanej koncesji, a nie skarżąca. Zatem w jej ocenie art. 36 ust. 7 p.g.g. nie może stanowić podstawy do powstania ewentualnego zobowiązania do zapłacenia podatku za inną osobę.
Dodatkowo skarżąca wskazała, że decyzje określające opłatę eksploatacyjną mają charakter deklaratoryjny i ich wydanie nie rodzi skutku w postaci obowiązku zapłaty opłaty eksploatacyjnej, bo obowiązek ten powstaje z mocy prawa już w momencie wydobycia kopaliny. Według spółki przepisy prawa geologicznego i górniczego nie regulują kwestii zapłaty opłaty przez osobę trzecią, a odsyłają w tym zakresie do przepisów Ordynacji podatkowej.
W wyniku rozpoznania zażalenia Minister zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu NFOŚiGW w przedmiocie zaległej opłaty eksploatacyjnej, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał m.in., iż przepisy p.g.g. z 1994 r. i p.g.g. w sposób jednoznaczny określają skutki przeniesienia koncesji na nowy podmiot, m.in. w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z wydanych decyzji administracyjnych dotyczących poprzedniego przedsiębiorcy. Minister podkreślił, że przepis art. 36 p.g.g. nie wprowadza rozróżnienia na decyzje konstytutywne i deklaratoryjne. W szczególności zaś nie przewiduje wyłączeń decyzji określających wysokość opłat eksploatacyjnych.
Organ podniósł ponadto, iż zgodnie z art. 137 ust. 2 p.g.g. przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża, samodzielnie ustala wysokość opłaty eksploatacyjnej należnej za okres rozliczeniowy i przed upływem miesiąca następującego po tym okresie wnosi ją na rachunki bankowe gminy, na terenie której jest prowadzona działalność, oraz NFOŚiGW - bez wezwania. Wydawane przez organ koncesyjny decyzje na podstawie p.g.g. z 1994 r. i p.g.g. w przedmiocie określenia opłaty eksploatacyjnej stwierdzają istnienie zobowiązania z tytułu opłaty eksploatacyjnej w określonej wysokości i wywołują skutki z chwilą zaistnienia sytuacji prawnej, określonej w wyżej przywołanych ustawach. W przypadku opłat eksploatacyjnych dopiero z chwilą wydania decyzji deklaratoryjnej przedsiębiorca może skutecznie powoływać się na swoje prawo wynikające z określonych przepisów. Wobec tego decyzje te kreują z jednej strony prawa i obowiązki przedsiębiorcy, a z drugiej strony prawa wierzycieli.
Organ odwoławczy zauważył, że na mocy art. 87 ust. 1 p.g.g. 1994 r. i art. 142 ust. 1 p.g.g. przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio, tzn. tylko w takim zakresie w jakim brak jest uregulowań zawartych w prawie geologicznym i górniczym. Wyjaśnił także, że przywołane przez skarżącą orzecznictwo sądowo-administracyjne dotyczące charakteru opłat eksploatacyjnych i sposobu ich powstawania nie ma zastosowania w sprawie. Żaden organ orzekający w sprawie nie kwestionuje, że obowiązek wniesienia opłaty eksploatacyjnej powstaje z mocy prawa w terminie jednego miesiąca po upływie każdego okresu rozliczeniowego. Wątpliwości nie budzi również fakt, iż obowiązek uiszczenia opłaty eksploatacyjnej nie powstaje z chwilą wydania decyzji określającej wysokość opłaty eksploatacyjnej. Istotą niniejszej sprawy jest, że konsekwencją decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2013 r. stało się przejście obowiązku zapłaty zaległej opłaty eksploatacyjnej na nowego adresata koncesji, tj. spółkę. Nastąpiło to jednak na podstawie szczególnych w stosunku do Ordynacji podatkowej przepisów p.g.g.
Organ II instancji zgodził się ze stroną, że w sprawie nie zachodzą przesłanki odpowiedzialności osób trzecich w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Dotyczą one bowiem przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania spółki na członków zarządu, w sytuacji, gdy egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. W przedmiotowej sprawie przejście obowiązku zapłaty zaległej opłaty eksploatacyjnej na nowego adresata koncesji, tj. P. wynika z przeniesienia na nią koncesji. Przepisy p.g.g. dotyczące przeniesienia koncesji mają charakter szczególny w stosunku do innych przepisów, w tym również w stosunku do Ordynacji podatkowej. W przypadku przeniesienia koncesji nowy przedsiębiorca staje się zobowiązanym za zaległe opłaty tylko i wyłącznie wobec stwierdzenia istnienia zaległości w opłatach eksploatacyjnych oraz wydania przez organ koncesyjny decyzji określających te opłaty przed dniem przeniesienia koncesji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Ministra z [...] października 2014 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa Zarządu NFOŚiGW z [...] marca 2014r. Zaskarżonym orzeczeniom zarzuciła:
obrazę przepisów postępowania administracyjnego zawartych w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak rzeczywistego wyjaśnienia:
- - czy decyzje wydane w oparciu o ustawy prawo geologiczne i górnicze z 1994r. i 2011r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty eksploatacyjnej powodują powstanie obowiązku zapłaty opłaty eksploatacyjnej,
- - dlaczego zostało przyjęte, że w rozpatrywanym stanie faktycznym przepisy p.g.g. dotyczące przeniesienia koncesji mają charakter szczególny wobec Ordynacji podatkowej,
- - dlaczego zostało przyjęte, że w przypadku przeniesienia koncesji nowy przedsiębiorca staje się zobowiązany za zaległe opłaty tylko i wyłącznie wobec stwierdzenia istnienia zaległości w opłatach eksploatacyjnych oraz wydaniu przez organ koncesyjny decyzji określającej te opłaty przed dniem przeniesienia koncesji,
- - dlaczego zostało przyjęte, że przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się wobec p.g.g. tylko w zakresie, w jakim brak jest uregulowań zawartych w p.g.g.
- 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 10 w zw. z art. 87 p.g.g. z 1994 r. oraz art. 142 p.g.g. poprzez przyjęcie, że w tym konkretnym stanie faktycznym bez znaczenia pozostaje kwestia odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej pomimo:
- - wyraźnego brzmienia przepisów p.g.g. odsyłających do Ordynacji podatkowej,
- - iż NFOŚiGW występował w niniejszym postępowaniu w charakterze wierzyciela, który posiada uprawnienia określone Ordynacja podatkową,
- - braku regulacji w p.g.g. dotyczących charakteru decyzji określających wymiar opłaty eksploatacyjnej i skutków takich decyzji, w tym również prawno-podatkowych.
Powyższe zarzuty skarżąca spółka rozwinęła w motywach skargi.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym z 3 kwietnia 2015 r. skarżąca podniosła ponownie argumentację dotyczącą deklaratoryjnego charakteru decyzji określającej opłatę eksploatacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie wydane przez Ministra utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu NFOŚiGW będące stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca w postępowaniu egzekucyjnym podniosła zarzut nieistnienia po jej stronie obowiązku zapłaty opłaty eksploatacyjnej oraz istnienia błędu co do osoby zobowiązanej, tj. zarzut wynikający z art. 33 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.).
Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy na podmiot, na który przeniesiono koncesję, przenoszone są również zaległe opłaty eksploatacyjne poprzedniego podmiotu zobowiązanego do ich zapłaty. Odpowiadając na te pytanie należy w całości podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie.
W tym miejscu trzeba podkreślić, że sprawa dotycząca decyzji ustalającej opłatę eksploatacyjną poprzedniemu posiadaczowi koncesji, który jej nie uiścił i następnie w wyniku przeniesienia koncesji dłużnikiem stawał się podmiot, który tę koncesję przejął była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy sąd. W analogicznej sprawie sąd wyrokiem z 21 listopada 2014r., sygn. akt V SA/Wa 1380/14 (dostępny na: orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalił skargę. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w całości podziela argumentację zawartą w tym wyroku.
Przechodząc zatem do merytorycznej oceny skargi należy podkreślić, że nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, jakoby organ w zaskarżonym postanowieniu naruszył przepisy postępowania poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia motywów podjęcia rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Minister podkreślił, że nie budzi wątpliwości, iż obowiązek wniesienia opłaty eksploatacyjnej powstaje z mocy prawa w terminie jednego miesiąca po upływie każdego okresu rozliczeniowego i nie jest związany z faktem wydania decyzji określającej wysokość opłaty eksploatacyjnej. Słusznie organ wskazał, iż powyższe oznacza, że to nie decyzja rodzi obowiązek zapłaty opłaty eksploatacyjnej.
Zgodnie z obowiązującym prawem, jeżeli przedsiębiorca nie wniósł opłaty eksploatacyjnej, wówczas organ koncesyjny ma obowiązek wydania decyzji określającej wysokość należnej opłaty. Mimo, iż decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, kreuje ona pewne prawa i obowiązki. Przedsiębiorca ma zatem prawo do odniesienia się do ustaleń poczynionych przez organ w zakresie wysokości opłaty, natomiast wierzyciel może podjąć czynności przypisane organowi podatkowemu. Z przepisów p.g.g. z 1994 roku i p.g.g. wynika bezsprzecznie, że rozstrzyganie o wysokości opłaty należy do właściwości organów koncesyjnych, tj. innych organów niż wierzyciele posiadający uprawnienia organów podatkowych. Wierzyciele właściwi są w zakresie wykraczającym poza granice określenia wysokości zobowiązania, dlatego też do podjęcia czynności w zakresie udzielenia ulg bądź egzekucji konieczne jest wydanie decyzji deklaratoryjnej określającej wysokość opłaty.
Wierzyciel nie jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania wysokości należnej opłaty eksploatacyjnej, a niewpłacona w terminie opłata eksploatacyjna staje się zaległością, podlegającą obowiązkowi zapłaty.
Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że na podstawie art. 36 ust. 7 p.g.g. nie mogło dojść do przejścia obowiązku zapłaty zaległej opłaty eksploatacyjnej z byłego przedsiębiorcy na nowy podmiot, na rzecz którego dokonano przeniesienia koncesji. Przepis art. 36 ust. 7 p.g.g. stanowi, że przeniesienie koncesji przenosi również prawa i obowiązki wynikające z innych decyzji wydanych na podstawie ustawy.
Dlatego też powyższy przepis stanowi samodzielną podstawę do przeniesienia praw i obowiązków wynikających z innych decyzji podjętych na podstawie prawa geologicznego i górniczego, w związku z przeniesieniem koncesji. Koncesja na wydobywanie kopaliny jako władczy akt administracyjny, umożliwiający prowadzenie określonej działalności gospodarczej, jest ściśle związana z podmiotem, na rzecz którego została wydana i stanowi szczególny rodzaj uprawnienia, który nie może zostać przyznany wszystkim uczestnikom obrotu gospodarczego. Dlatego w związku z przeniesieniem praw na nowy podmiot, przechodzą na niego również obowiązki wynikające z koncesji i celowo także z innych decyzji administracyjnych podjętych na podstawie p.g.g. Przepis art. 36 ust. 7 p.g.g. w żaden sposób nie przewiduje wyłączenia decyzji określających opłaty eksploatacyjne. Trzeba zauważyć, że niewątpliwie opłaty eksploatacyjne pobierane są na mocy przepisów prawa geologicznego i górniczego.
Wydane w sprawie decyzje dotyczące opłat eksploatacyjnych w podstawie prawnej wprost wskazują na art. 84 ust. 10 p.g.g. z 1994 r. lub art. 138 p.g.g. Zatem została wyczerpana dyspozycja art. 36 ust. 7 p.g.g., gdyż na mocy tego przepisu przenoszone są prawa i obowiązki wynikające z innych decyzji wydanych na podstawie ustawy p.g.g. Tym samym przejście obowiązków następuje z mocy prawa choćby nawet poprzedni koncesjobiorca nie poinformował nowego o istnieniu decyzji określających wysokość należnych opłat eksploatacyjnych, co w sprawie nie miało miejsca. Spółka bowiem pismem z 19 grudnia 2012r. została poinformowana przez Marszałka Województwa [...] o zaległościach W.D. i konsekwencjach przejęcia koncesji po tym podmiocie, która miała m.in. polegać na obowiązku uregulowania przez nabywcę koncesji zaległości poprzedniego podmiotu. Z uwagi na to, nowy przedsiębiorca staje się zobowiązanym za zaległe opłaty tylko i wyłącznie wobec stwierdzenia istnienia zaległości w opłatach eksploatacyjnych oraz wydania przez organ koncesyjny decyzji określających te opłaty przed dniem przeniesienia koncesji.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 p.g.g. 1994 r. i art. 142 ust. 1 p.g.g. do opłat eksploatacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zobowiązań podatkowych, z tym że określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom. W tym miejscu wymaga wskazania, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa według literatury przedmiotu i orzecznictwa oznacza bądź stosowanie odnośnych przepisów bez żadnych zmian do innego zakresu odniesienia, bądź stosowanie ich z pewnymi zmianami, bądź też niestosowanie tych przepisów do innego zakresu odniesienia. Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. i z 2011 r. normują konstrukcję prawną opłaty eksploatacyjnej, o czym była również mowa powyżej, zawierają bowiem przepisy dotyczące ustalania wysokości zobowiązania, właściwości i obowiązków organów, obowiązków przedsiębiorcy w zakresie informowania o opłacie eksploatacyjnej właściwych organów.
Dlatego też p.g.g., jak słusznie zauważył to organ, ma charakter lex specialis w stosunku do przepisów Ordynacji podatkowej, którą stosuje się odpowiednio wyłącznie w sprawach nie uregulowanych przez p.g.g.
Kwestię dotyczącą przeniesienia koncesji kompleksowo natomiast reguluje w sposób szczególny art. 36 p.g.g., dlatego w tym zakresie nie mają i nie mogą mieć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do argumentacji skargi, dotyczącej braku regulacji w p.g.g. charakteru decyzji określających wymiar opłaty eksploatacyjnej i skutków takich decyzji, należy stwierdzić, iż jest ona całkowicie niezasadna. Prawo geologiczne i górnicze reguluje charakter opłaty eksploatacyjnej. Jak już wcześniej wyjaśniono sama decyzja dotycząca określenia wysokości należnej opłaty eksploatacyjnej nie kreuje wprost obowiązku zapłaty, gdyż ten wynika z mocy prawa, lecz jej wydanie związane jest z faktem, iż przedsiębiorca mimo ciążącego na nim obowiązku nie dokonał wpłaty należnej opłaty eksploatacyjnej. Powstała więc zaległość, która jest wymagalna. W związku z przeniesieniem koncesji, przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów p.g.g. staje się nowy podmiot, a art. 36 ust. 7 p.g.g. przewiduje, że staje się on odpowiedzialny za przejęte wraz z koncesją inne decyzje wydane na podstawie p.g.g. Nie wprowadza on rozróżnienia na decyzje konstytutywne i deklaratoryjne. W szczególności zaś nie przewiduje wyłączeń decyzji określających wysokość opłat eksploatacyjnych.
Odnośnie stanowiska skarżącej w kwestii odpowiedzialności osób trzecich, sąd wyjaśnia, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające odpowiedzialność osób trzecich. Ten tryb postępowania zastrzeżony jest do innych przypadków niż niniejsza sprawa, co szczegółowo wyjaśnił organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu i z czym należy się zgodzić. W związku z tym, przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące także tej kwestii nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Odpowiedzialność skarżącej za zaległe zobowiązania wynika bowiem z art. 36 ust. 7 p.g.g.
Konkludując, w ocenie sądu organy działały w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, słusznie uznając bezzasadność zarzutów wynikających z art. 33 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego jak i prawidłowej jego oceny. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w przekonywującym i wyczerpującym uzasadnieniu skarżonego postanowienia i zdaniem sądu jest ona prawidłowa. Należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).