Uzasadnienie
Skarżąca – B. Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie egzekucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Skarżąca wniosła bowiem o "wstrzymanie egzekucji". Tymczasem Sąd nie ma prawnej możliwości, by wstrzymać egzekucję prowadzoną w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.). Działania w kwestii wstrzymania, zawieszenia czy umorzenia postępowania egzekucyjnego zastrzeżono wyłącznie do kompetencji organu egzekucyjnego lub organu nadzoru. Sądy administracyjne natomiast sprawują jedynie kontrolę tych działań stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a."). Sądy te są również właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń tych organów.
Z powyższego wynika zatem, że orzeczenie w kwestii wstrzymania postępowania egzekucyjnego może zapaść tylko w toku postępowania egzekucyjnego. Sąd nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania takiego orzeczenia.
Wniosek Skarżącej nie mógłby zostać uwzględniony, nawet gdyby odczytać go jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie oddalające jako bezzasadną skargę na czynność egzekucyjną. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217).
W związku z powyższym stwierdzić należało, że wniosek Skarżącej nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.