Uzasadnienie
Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie 19 listopada 2014 r. wydał wobec Związku [...] w Z. (dalej także: Związek, Strona, Skarżąca) decyzję nr [...] określającą kwotę przypadającą do zwrotu z tytułu wykorzystania ich z naruszeniem procedur.
Związek pismem z 8 grudnia 2014 r. wniósł od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury Rozwoju (obecnie: Minister Rozwoju i Finansów).
Następnie Strona złożyła pismem z 21 września 2016 r. "skargę na naruszenie praworządności w trybie art. 227" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W piśmie tym Strona podniosła, że w toku postępowania przed NFOŚiGW została naruszona zasada równości podmiotów wobec prawa, organ bowiem rozpatrując sprawę przyjął niekorzystną dla niej interpretację art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (t. jedn. Dz. U. 2015 poz. 2164 z późn. zm.), stojącą ponadto w sprzeczności z interpretacją wyrażoną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku C-406/14 z 14 lipca 2016 r.
Minister pismem z 9 listopada 2016 r. poinformował Stronę, że zgodnie z art. 234 pkt 1 k.p.a. skarga ta zostanie rozpoznana w ramach toczącego się postępowania odwoławczego, z uwzględnieniem faktu, iż w treści pisma zostały podniesione zarzuty naruszenia zasady praworządności i równości wobec prawa przez organ I instancji.
Powyższe pismo stało się przedmiotem skargi Związku, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagano się stwierdzenia bezskuteczności "zaskarżonej czynności".
W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Strona skarżąca sklasyfikowała swoje wystąpienie z 9 listopada 2016 r. jako skargę wniesioną na podstawie przepisów Działu VIII, konkretnie w trybie art. 227 k.p.a. Przedmiotem skargi powszechnej, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r. sygn. II OSK 2692/11).
W sądownictwie administracyjnym ugruntowane jest stanowisko, wedle którego sądy administracyjne nie posiadają kognicji do rozpoznawania spraw wynikłych ze skarg wniesionych w tym trybie, co wynika z faktu, że nie są one objęte dyspozycją ww. art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (tak np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2013 r. sygn. I OSK 318/13, a także w ww. postanowieniu z 19 stycznia 2012 r.).
Zatem skarga wniesiona przez Związek nie podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd, z uwagi na brak właściwości rzeczowej. Zaś zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.