Uzasadnienie
W skardze K. P. (dalej także: skarżący) na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora MOR ARiMR zawarto wniosek o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji w trybie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1270 dalej: p.p.s.a.). Skarżący wskazał, że wykonanie kwestionowanej decyzji spowoduje uniemożliwienie prowadzenia gospodarstwa rolnego.
Ponadto w piśmie z dnia 18 sierpnia 2015 r. skarżący zaznaczył, że wdrożenie postępowania egzekucyjnego spowoduje, że nie będzie on miał środków na zasiewy i nawozy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem Skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. Skarżący ani w pierwotnym uzasadnieniu, ani w dodatkowym piśmie wniesionym do Sądu, nie przedstawił żadnych okoliczności dotyczących sytuacji jego gospodarstwa – przede wszystkim dochodów jakie z niego osiąga oraz kosztów związanych z jego prowadzeniem. W istocie ograniczył się on do złożenia oświadczenia o ewentualnej konieczności zaprzestania prowadzenia gospodarstwa, których jednak nie poparto konkretnymi informacjami, przez co Sąd nie mógł ocenić, w jakim stopniu wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację skarżącego.
Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.