Uzasadnienie
K. S. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada mieszkanie o pow. 81 m2 oraz garaż o pow. 30 m2, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczyła, iż nie osiąga dochodów.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia 5 listopada 2015 r. wyjaśniła, iż utrzymuje się ze wsparcia bliskich, bowiem została pozbawiona prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Oświadczyła nadto, iż nie posiada majątku o znacznej wartości, oszczędności ani rachunków bankowych, zaś pomoc bliskich ograniczona jest do niezbędnych potrzeb egzystencjalnych. Dodatkowo przedstawiła swoje wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawczyni nie posiada źródła dochodu, ani wystarczających zasobów majątkowych, które pozwoliłoby jej ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W szczególności stwierdzić należało, iż skarżąca utrzymuje się z pomocy osób bliskich, zaś pomoc ta nie ma charakteru pomocy stałej i zorganizowanej, przez co nie pozwala na czynienie żadnych oszczędności, bowiem jest pożytkowana na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. W tej sytuacji uznać należało, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.