Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 24 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3582/15

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. G. (dalej: Skarżąca, Strona) jest decyzja Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr... (dalej: Dyrektor, Organ) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. (dalej: Kierownik, Organ I instancji) nr.. z dnia...04. 2014r odmawiającą przyznania płatności na zalesianie.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca w dniu 4.06. 2010r. złożyła w BP ARiMR w M. wniosek o wypłatę pomocy na zalesiania na rok 2010.

Postanowieniem z dnia...10. 2010r. nr... Dyrektor wyznaczył do załatwienia sprawy Kierownika BP Agencji w P. (w zw. z wyłączeniem Kierownika BP w M.).

W dniu...01. 2011r. Kierownik wydał decyzję o odmowie przyznania płatności na zalesianie.

Po wniesieniu odwołania, Organ II instancji utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W wyniku skargi Strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje wyrokiem z dnia 15.

1. 12. 2011r, sygn.. akt: V SA/Wa 1724/11.

Po przeprowadzeniu postępowania, zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku wskazanego wyżej, Kierownik BP ARiMR w P. wydał w dniu...

1. 04. 2015r. decyzję o odmowie przyznania płatności na zalesianie.

W wyniku złożonego przez Skarżącą odwołania, Dyrektor, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydał decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu Organ wskazał na treść stosownych przepisów, to jest § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r., nr 1187, poz. 1929 z póżn. zm), dalej: rozporządzenie, art. 2, 4, 5, 7 ust. 1, 12 ust. 1,2,3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2012r poz. 86 z póżn. zm.), dalej: ustawa o ewidencji. Dyrektor podkreślił, że ponieważ A. G. prawomocnie odmówiono wpisu do ewidencji producentów jak również nadania numeru identyfikacyjnego, więc nie spełnia wymagań z przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004r. Stąd odmowa przyznania wnioskowanej pomocy.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej przez Stronę (za pośrednictwem pełnomocnika) przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie:

1. - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2014r. o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności,
2. - art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) poprzez błędną wykładnie i wadliwe jej zastosowanie,
3. - art. 77 k.p.a. który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy,
4. - art. 36 k.p.a., który stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
5. - § 3 ust. 1 pkt 1rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r.,
6. - art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005r. Nr 31 poz. 2664 ze zm.)
7. - ponadto ARiMR, wydając decyzję naruszyła w rażący sposób przepisy proceduralne, tj. art. 6, 15, 35 § 1, i § 3, art. 36 § 1 k.p.a.

Rozwijając powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi, Strona stwierdziła, iż Organ wadliwie przyjął, że nie obejmuje jej nowelizacja ustawy, wiec naruszył art. 2 ustawy z dnia 23 października 2014r. Ponadto, zdaniem Skarżącej, zastosowano błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, iż małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny niezależnie od ustroju majątkowego istniejącego między nimi, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że taki numer może być nadany w sytuacji, gdy małżonkowie są współposiadaczami gospodarstwa rolnego.

Nadto Strona zarzuciła rażące naruszenie przez Organ zasady dwuinstancyjności, a także prowadzenie postępowania po upływie terminu określonego przez organ w piśmie na dzień 26.05.2011r.

Podważyła także istnienie podstawy prawnej wydanego przez Organ Oświadczenia o anulowaniu numeru identyfikacyjnego i poinformowania Strony pismem z dnia 26 czerwca 2010r, że zaświadczenie z dnia 30 sierpnia 2004r. staje się nieważne.

Zakwestionowała również fakt wydania decyzji przez Zastępcę Dyrektora Oddziału Regionalnego W. K., gdyż decyzje mogą wydawać Prezes Agencji, Dyrektorzy OR i kierownicy BP. Nadto wskazany Zastępca nie posiadał upoważnienia Dyrektora OR ARiMR.

W związku z zarzutami Skarżąca wniosła o;

1. 1. Uznanie skargi za zasadną.
2. 2. Uznanie postępowania, działań i rozstrzygnięć ARiMR w zakresie obsługi wniosku o dofinansowanie za niezgodne z prawem i w sposób rażący naruszające prawo.
3. 3. Stwierdzenie nieważności i uchylenie w całości:
4. a) Decyzji Nr... z dnia...06. 2015r. Dyrektora Mazowieckiego OR ARiMR,
5. b) Decyzji nr... z dnia... kwietnia 2015r. Kierownika BP ARiMR.
6. 4. Uznanie wniosku o dofinansowanie przyznania pomocy na zalesianie jako spełniającego wszystkie niezbędne warunki w celu uzyskania dofinansowania.
7. 5. Zasądzenie kosztów postepowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, Organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.

Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia numeru ewidencyjnego i wpisu do ewidencji producentów.

Była ona przedmiotem innego, odrębnego od niniejszego, postępowania administracyjnego i sądowego. Decyzja Organu I instancji z dnia...

08. 2010r. w sprawie odmowy wpisu do ewidencji producentów stała się ostateczna, gdyż skarga A. G. na decyzję Organu II instancji nr... utrzymującą w mocy decyzję Kierownika z...08.2010r. została przez WSA oddalona i nie było od tego wyroku skargi kasacyjnej.

Należy tutaj podkreślić, iż przedmiotem niniejszego postepowania nie jest naruszenie przepisów ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Tak więc, na dzień wydania decyzji Organu I instancji i decyzji Organu II instancji Skarżąca nie posiadała numeru identyfikacyjnego oraz nie był wpisana do ewidencji producentów. Organ prawidłowo ustalił, iż Skarżąca, wobec anulowania nadanego numeru producenta i odmowa wpisu do ewidencji, nie spełniła koniecznego warunku wskazanego w § 3 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 sierpnia 2004r., który uzależnia przyznanie pomocy na zalesianie m.inn. od wpisania rolnika do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów.

Niezasadny jest także zarzut, że nie zastosowano w niniejszej sprawie nowej ustawy z dnia 23.

10. 2014r o zmianie ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, gdyż weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 2015r, jednakże wobec nie zawarcia w niej przepisów przejściowych zasadnie Organ zastosował przepisy poprzednie, właściwe dla wniosku złożonego w dniu 4.

06. 2010r przez Skarżącą. Okoliczność wpisania producenta do ewidencji nie działa wstecz, więc nawet otrzymanie takiego wpisu w późniejszej dacie nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie wniosku dotyczącego roku 2010.

Rozpoznając niniejsza sprawę, WSA nie stwierdził naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów proceduralnych; tym bardziej więc nie mamy tu do czynienia z kwalifikowanym naruszeniem, tzw.,,rażącym’’. Sam fakt prowadzenia długotrwałego postępowania administracyjnego nie miał wpływu na samą prawidłowość rozstrzygnięcia.

Co do zarzutu wydania decyzji przez nieuprawniona osobę, również nie jest ona uzasadniony. Pan W. K. pełniący funkcję Zastępcy Dyrektora MOR ARiMR posiadał upoważnienie udzielone mu przez Dyrektora w dniu 06.08. 2014r., m. in. do wydawania decyzji administracyjnych oraz postanowień w zakresie odwołań od decyzji wydanych przez Kierowników BP.

Z tych wszystkich względów, uznając, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a postępowanie prowadzące do jej wydania było prawidłowe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.