Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. R. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z informacji podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również z dokumentów nadesłanych do sprawy przez Skarżącego przy piśmie z 24 marca 2016 r., wynika, że Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, wynajmuje mieszkanie (czynsz wynosi 500 zł), ponosi koszty leczenia (250 zł) oraz opłaca media (300 zł). Skarżący przedstawił zaświadczenia urzędu skarbowego stwierdzające, że w latach 2013-2015 nie uzyskiwał jakichkolwiek dochodów, wyciąg bankowy – zestawienie operacji za okres od 1 listopada 2015 r. do 23 marca 2016 r. wraz z informacją, że rachunek bankowy został zamknięty 23 listopada 2015 r. z powodu braku wpływu środków na rachunek od czerwca 2015 r. do listopada 2015 r. Przedstawił również zaświadczenie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. stwierdzające, że Skarżący od września 2015 r. korzysta z pomocy ośrodka. Pomoc przybiera formę zasiłków okresowych w wysokości 317 zł miesięcznie, zasiłków celowych, świadczeń pieniężnych na zakup posiłku lub żywności.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Ze złożonych oświadczeń oraz znajdujących się w aktach sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, iż Skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Zauważyć należy, iż podstawą utrzymania Skarżącego jest pomoc społeczna w formie zasiłków celowych, okresowych oraz świadczeń pieniężnych na zakup posiłku lub żywności. Skarżący nie wykazał żadnego majątku ani oszczędności.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.