Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na prawidłowym urzędowym formularzu PPF w dniu 5 maja 2016 r. - data stempla pocztowego) skarżący J. A. K. wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 1.000 zł. W uzasadnieniu wniosku powołał się na swoją sytuację majątkową, która została szczegółowo opisana w załączonym postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z (...) kwietnia 2015 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ww. rozstrzygnięciu organ egzekucyjny stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, gdyż jedyny majątek dłużnika, tj. skarżącego został zabezpieczony przez CBŚ, co uniemożliwia prowadzenie egzekucji z zajętych ruchomości.
Z informacji podanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także z nadesłanych przez niego dokumentów oraz wyjaśnień (zawartych w pismach z 25 maja 2016 r. i 1 lipca 2016 r.) wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a jego jednym źródłem dochodów jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.319,58 zł netto (zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z 4 kwietnia 2016 r. w aktach sądowych). W roku 2015 skarżący osiągnął dochód w kwocie 19.665 zł przy przychodach w wysokości 21.000 zł (zeznanie podatkowe za 2015 r. w aktach sądowych).
Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą F.H.U. A. J. A. K., przy czym w dniu 4 grudnia 2014 r. został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, a w dniu [...] marca 2015 r. Sąd Rejonowy w O. w sprawie o sygn. akt [...] orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 7 lat (wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 2 czerwca 2016 r. w aktach sądowych).
Skarżący oświadczył, że nie posiada czynnych rachunków bankowych, jak również nie dysponuje żadnym majątkiem - jego samochody zostały zabezpieczone przez CBŚ w W. Skarżący zamieszkuje w domu należącym do jego małżonki na podstawie ustanowionej służebności osobistej. Małżonkowie mają ustanowioną rozdzielność majątkową (umowa majątkowa małżeńska z 8 października 2012 r. w aktach sądowych). Skarżący dobrowolnie przekazuje na rzecz czworga dzieci kwotę 300 zł.
Oprócz wpłaty na rzecz dzieci do swoich miesięcznych wydatków skarżący zaliczył: koszt zakupu żywności - 500 zł, opłaty za przejazdy - 200 zł oraz zakup środków czystości i odzieży - 100 zł. Czasami skarżący uzyskuje nadwyżki z rozliczeń delegacji służbowych - średnio w wysokości 300 zł w skali miesiąca.
Skarżący wskazał, iż dzięki pomocy ze strony swojej matki będzie w stanie uiścić kwotę 1.000 zł na poczet wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy.
Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).
W ocenie referendarza sądowego, przedstawiona i udokumentowana przez skarżącego sytuacja finansowa uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Jednocześnie referendarz sądowy przychyla się do wniosku skarżącego o zwolnienie go z wpisu sądowego ponad kwotę 1.000 zł, którą będzie mógł uiścić bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Takie rozstrzygnięcie z jednej strony zabezpiecza prawo skarżącego do Sądu, a z drugiej strony nie powoduje przerzucenia na Skarb Państwa całości kosztów sądowych.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.