Uzasadnienie
P. A. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż utrzymuje się z zasiłku stałego pomocy społecznej w wysokości 634 zł.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia [...] 2018 r. wyjaśnił, iż mieszka u kuzyna, który bezpłatnie użycza mu mieszkania, utrzymuje się wyłącznie z zasiłku stałego, przyznanego mu z uwagi na stan zdrowia. Dodatkowo wskazał, iż jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i ponosi związane z tym koszty leczenia. Do pisma załączył kopie decyzji: z dnia [...] 2017 r. o przyznaniu zasiłku stałego w wysokości 481 zł w okresie od 1 maja 2017 r. do 31 lipca 2021 r.; z dnia [...] 2016 r. o przyznaniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł w okresie od 1 maja 2016 r. do 31 lipca 2021 r., a także kopie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawcy i porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć należało, iż skarżący jest osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym, utrzymuje się z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego i pielęgnacyjnego, nie posiada zasobów pieniężnych, oszczędności ani przedmiotów wartościowych, co przemawia za uznaniem, iż po opłaceniu wydatków niezbędnych dla utrzymania oraz kosztów leczenia nie pozostają mu wolne środki na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.