Uzasadnienie
R K. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2096/14, w ramach którego przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z dnia 15 lutego 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała, iż wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata E. O..
Wyrokiem z dnia 27 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego.
Wnioskiem z dnia [...] r. pełnomocnik wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. Jednocześnie przedstawił opinię z dnia [...] r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, której odpis został przesłany skarżącemu.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje:
Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 24, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 listopada 2016 r.
Wobec tego, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone w pierwszej instancji wyrokiem z dnia 27 września 2016 r., a więc przed wejściem w życie obecnie obowiązującego rozporządzenia, do rozpoznania wniosku pełnomocnika z dnia 29 listopada 2016 r. zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801; zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2015 r."). Chodzi bowiem o nieopłaconą pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika z urzędu po zakończeniu postępowania w pierwszej instancji (opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej), kiedy to obowiązywały przepisy rozporządzenia z 2015 r., które weszły w życie od dnia 1 stycznia 2016 r. (§ 23 rozporządzenia z 2015 r.).
Zgodnie z § 2 rozporządzenia z 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 2015 r., opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.
Opłata maksymalna w niniejszej sprawie wynosi 480 zł, stosownie do przepisu § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2015 r.
Wobec tego, iż adwokat został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, przyznać należało na jego rzecz wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 50% opłaty maksymalnej, tj. w wysokości 240 zł.
Obliczone w ten sposób wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowią przepisy § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.