Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2007. W treści tego postanowienia – doręczonego skarżącej spółce w dniu 23 października 2012 r. – znalazło się błędne pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Prezesa ARiMR.
W dniu 30 października 2012 r. skarżąca spółka postępując zgodnie ze wskazanym pouczeniem wniosła zażalenie do ww. organu.
Następnie pismem z dnia 29 listopada 2012 r. doręczonym skarżącej w dniu 5 grudnia 2012 r. Dyrektor [...] OR ARiMR poinformował skarżącą o nieprawidłowości pouczenia o przysługującym stronie środku zaskarżenia.
W dniu 12 grudnia 2012 r. C. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę na ww. postanowienie z dnia [...] października 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając ten wniosek podniosła, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi było spowodowane wyłącznie zastosowaniem się do błędnego pouczenia organu.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż zgodnie z art. 127 w zw. z art. 144 k.p.a. od postanowienia wydanego w pierwszej instancji służyło stronie zażalenie tylko do jednej instancji. Postanowienie z dnia [...] października 2012 r. wydane w wyniku rozpatrzenia zażalenia było więc ostateczne i przysługiwała na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie należało przyjąć, iż dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień 5 grudnia 2012 r., w którym doręczono skarżącej pismo organu z dnia 29 listopada 2012 r. informujące o błędnym pouczeniu. Dlatego też złożenie przez skarżącą w dniu 12 grudnia 2012 r. (data nadania pocztowego), wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło przed upływem ww. ustawowego siedmiodniowego terminu do. Ponadto skarżąca wraz z wnioskiem złożyła skargę, zatem równocześnie dokonała czynności, dla której nie dochowała terminu.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazać bowiem należy, że w postanowieniu z dnia [...] października 2012 r. organ pouczył stronę, że "na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Prezesa ARiMR (...)". Pouczenie takie mogło wprowadzić i istotnie wprowadziło skarżącą w błąd co do terminu wniesienia i formy przysługującego jej środka zaskarżenia. Skarżąca nie może zaś ponosić negatywnych konsekwencji, spowodowanych zastosowaniem się do błędnego pouczenia udzielonego przez organ.
Odnosząc się do argumentacji organu zaprezentowanej w odpowiedzi na skargę Sąd stwierdza, iż jest ona zupełnie nietrafna. Usiłując przenieść na stronę odpowiedzialność za własne uchybienie organ zupełnie bowiem pomija treść jednej z zasad ogólnych k.p.a., a mianowicie zasady informowania stron zawartą w art. 9 k.p.a. Na podstawie tego przepisu to na organie administracji ciąży obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. W tym celu organ zobowiązany jest do udzielania stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z omawianej zasady wynika zatem bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez stronę.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.