Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wydanej przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że faktycznie zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz wniosek ten został oparty na art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., czyli był skierowany do organu administracji, a nie do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiący podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, stanowi wyjątek od zasady dewolutywności, gdyż w razie wystąpienia przesłanek w nim wskazanych przedmiot rozpoznania sądowego nie zostaje przeniesiony do sądu wyższej instancji.
Sąd po rozpatrzeniu wniesionego zażalenia uznał, że przedmiotowe zażalenie w całości zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosowanie zaś do treści § 2 pkt 1 w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W końcu – zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższych przepisów wynika, że Sąd może rozpoznać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli wnioskodawca jako podstawę prawną tego wniosku wskazał art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak trafnie wskazuje skarżąca, w złożonym przez nią wniosku jako podstawę prawną wyraźnie wskazano art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., czyli zastrzeżono, że wniosek jest skierowany do organu administracji. W tej sytuacji – wobec niezwrócenia się przez Sąd do skarżącej o wskazanie, czy wobec nie odniesienia się do jej wniosku przez organ podtrzymuje ten wniosek przed Sądem na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – nie było podstaw do rozpoznania wniosku skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W tej sytuacji należało uwzględnić zażalenie, w związku z czym na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.