Uzasadnienie
Wnioskiem sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z... kwietnia 2010 r. J. G. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec tego, iż w rubryce nr 10 formularza PPF oświadczył, iż uzyskuje dochód z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego lecz nie wskazał jego wysokości – wpisując "nie znam" –wezwano go do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez uzupełnienie rubryki nr 10 (Dochody) poprzez wskazanie wysokości (kwoty) miesięcznego dochodu brutto uzyskiwanego z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym – w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie wraz z załączoną kserokopią formularza PPF zostało doręczone w dniu 24 maja 2010 r. do rąk dorosłego domownika adresata. W dniu 1 czerwca 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z 29 maja 2010 r., w którym oświadczył, iż nie może jednoznacznie stwierdzić jaka jest "kwota brutto" uzyskiwana z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym, gdyż nie prowadzi ewidencji, dodając jednocześnie, iż "każdy miesiąc jest inny". W dalszej części pisma wskazał, iż miesięczne wydatki jego rodziny wynoszą około... zł. Do pisma nie załączył uzupełnionego formularza PPF.
Zarządzeniem z 10 czerwca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pozostawił wniosek strony bez rozpoznania.
W piśmie z 28 czerwca 2010 r. wnioskodawca zawarł sprzeciw od powyższego zarządzenia, wskazując, iż gdyby wiedział, że będzie mu potrzebna wysokość kwot uzyskiwanym z prowadzonego gospodarstwa rolnego, to zapisywałby każdą sumę. Odnosząc się do podanej przez siebie kwoty... zł wskazał, że około tej kwoty wydaje miesięcznie na utrzymanie... rodziny. Do sprzeciwu nie załączył uzupełnionego formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Natomiast instytucja prawa pomocy stanowi od niej wyjątek i przyznanie prawa pomocy następuje tylko w określonych w cytowanej ustawie przypadkach. Prawo pomocy może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) Określenie "gdy osoba prawna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc, a wniosek strony skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu (art. 260 p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wnioskodawca nie wykonał zarządzenia z 13 maja 2010 r., tj. nie wypełnił rubryki nr 10 urzędowego formularza PPF poprzez wskazanie wysokości uzyskiwanego miesięcznego dochodu.
Wobec powyższego i w związku z faktem, iż strona nie uzupełniła braku formalnego wniosku, na podstawie art. 260 i art. 254 § 1 p.p.s.a Sąd postanowił jak w sentencji.