Uzasadnienie
Pismem z... grudnia 2010 r. (data nadania) K. K. (zwana dalej: skarżącą) wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z... września 2010 r., w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 08 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] – dalej: p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odpis zaskarżonej decyzji został doręczony skarżącej w trybie doręczenia zastępczego tj. zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego 20 października 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji k.... akt administracyjnych). Skarga natomiast została wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu 6 grudnia 2010 r., czyli po upływie omówionego terminu.
Wniesienie skargi po terminie powoduje odrzucenie tej skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie wyjaśnić nadto należy, iż pomimo załączenia do skargi wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, nie zostanie on rozpoznany w przedmiotowym postępowaniu bowiem zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zaistniała w niniejszej sprawie niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu powołanego artykułu (por. OZ 140/04 postanow. NSA W-wa 2004.06.07 LEX nr 220389, II GZ 146/08 postanow. NSA 2008.07.15 LEX 493853), a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy.