Uzasadnienie
Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju, którą została zobowiązana do zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości 46064 zł. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że zapłata kwoty określonej w decyzji będzie groziła zaprzestaniem dalszego funkcjonowania spółki. Wskazano, że działalność spółki przynosi obecnie straty, a rachunki bankowe są zajęte, ponadto spółka nie posiada środków finansowych, albowiem przeznaczyła je na realizacje projektu.
Ponadto zaznaczono, że wobec wszystkich wymienionych w uzasadnieniu skargi uchybień poczynionych przez organy administracji w trakcie postępowania kwestionowana decyzja nie powinna zostać wykonana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Oceniając wniosek skarżącej, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle ww. przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Stąd wskazywanie na ewentualne uchybienia organów poczynione w trakcie postępowania administracyjnego, w tym dotyczące przeprowadzonego postepowania dowodowego, nie może stanowić skutecznego argumentu w kwestii wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w toku postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do przedstawianych przez skarżącą danych dotyczących sytuacji finansowej spółki, zauważyć należy, że z załączonych dokumentów nie można ustalić rzeczywistej sytuacji finansowej spółki. Do skargi dołączono bowiem dwa wydruki dotyczące stanu rachunków bankowych spółki na dzień 30 oraz 31 lipca 2015 r. Ponadto załączono również wydruk RWP dotyczący czerwca 2015 r., z którego wynika, że w tym konkretnym miesiącu spółka w istocie poniosła stratę. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że spółka byłaby w stanie normalnie funkcjonując uzbierać potrzebne środki finansowe, gdyby nie wszczęte przez organy postępowania egzekucyjne i zabezpieczające.
Jednocześnie na uzasadnienie powyższego argumentu przy skardze znalazły się kopie nakazu zapłaty na rzecz innej spółki, wydanego w postępowaniu upominawczym wraz z zawiadomieniem o wszczęciu egzekucji na podstawie ww. nakazu, nie wyjaśniając jednak, w jaki sposób odnosi się to do powołanego argumentu. W ocenie Sądu uzasadnienie wniosku sprowadza się jedynie do stawiania twierdzeń o nieuchronnym upadku spółki w przypadku wykonania przedmiotowych decyzji, jednakże nie są one w sposób wystarczający udokumentowane.
Powyższe okoliczności sprawiają, że nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, albowiem przedstawione przez stronę skarżącą materiały są zbyt skąpe znaczenia dla dokonania całościowej i jednoznacznej oceny sytuacji materialnej spółki.
Reasumując stwierdzić należy, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.