Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca, strona lub spółka) jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej organ lub organ odwoławczy) z dnia [...] lipca 2015r. nr. [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2015r., nr. [...].
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., nr. [...], Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił skarżącej spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2013r. Decyzja została doręczona spółce w dniu [...] kwietnia 2015r. Wymienione rozstrzygnięcie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w terminie 14dni od dnia jego doręczenia.
Termin do wniesienia odwołania upływał [...] maja 2015r.
W dniu [...] maja 2015r. spółka wniosła odwołanie od wskazanej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r., nr. [...], odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Następnie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. organ odwoławczy stwierdził w trybie art. 134 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. j.t. ze zm., dalej k.p.a.), uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wskazał, że decyzja została doręczona w dniu [...] kwietnia 2015r. Termin do jej zaskarżenia upływał [...] maja 2015r, a odwołanie zostało wniesione po tym terminie - w dniu [...] maja 2015r.
Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - zasady legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli z art.
- 7. Art. 75 i art. 77 k.p.a.
- - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa z art. 8 k.p.a.
- - zasady przekonywania z art. 11 k.p.a.
- - zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi podniosła przedwczesność wydania przedmiotowego postanowienia. Wskazała na konieczność uprzedniego zakończenia postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, na jego prejudycjalny charakter w odniesieniu do niniejszego postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ są prawidłowe i podzielane przez sąd orzekający w niniejszej sprawie.
Przede wszystkim sąd wskazuje, że akta administracyjne są wspólne dla postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, jak i dla postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z urzędu znane jest też sądowi orzeczenie oddalające skargę spółki na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydane przez tutejszy sąd w dniu 10 listopada 2016r., w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 3864/15.
Z racji uczestniczenia obu stron postępowaniu w obu sprawach sądowych wyrok wydany w sprawie VSA/Wa 3864/14 jest im również znany.
Z analizy akt administracyjnych wynika, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazała, iż w okresie od [...]maja 2015r. pracownik zajmujący się sprawą administracyjną zakończoną decyzją organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015r. oraz sporządzający odwołania od decyzji organów administracji w sprawach [...] – główna księgowa J. D. przebywała na urlopie wypoczynkowym udzielonym [...]. Nagła konieczność w udzieleniu tegoż urlopu w odniesieniu do osoby, która jako jedyna w spółce miała stosowną wiedzę do przygotowania odwołania, była zdaniem spółki, okolicznością obiektywną, niezawinioną i wyjątkową, powodującą uchybienie terminu niezależnie od zainteresowanej.
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r., nr. [...], odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uznając, iż wskazana okoliczność nie uprawdopodobnia braku winy spółki w dopełnieniu czynności procesowej złożenia odwołania od decyzji. Wskazał, że kłopoty kadrowe związane z urlopem pracownika nie stanowią usprawiedliwienia dla niedotrzymania terminu wniesienia odwołania. Są to kwestie organizacji pracy, które przy dołożeniu odpowiedniej staranności ze strony kierownictwa spółki, można było rozwiązać. Niedołożenie należytej staranności przez spółkę przy prowadzeniu swoich spraw ma ten skutek, że nie można uznać, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony w myśl art. 58 k.p.a.
Postanowienie to z racji, że odnosiło się do przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego zostało wydane przez organ uprawniony do rozpoznania odwołania i nosiło skutek ostateczności w postępowaniu administracyjnym. Bowiem zgodnie z treścią art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
Zatem nie przysługiwało od niego zażalenie w postępowaniu administracyjnym, co od strony prawnej oznacza, że organ mógł wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie spóźnionego odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015r.
Z tych względów wydanie przez organ odwoławczy zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2015r. stwierdzającego w trybie art. 134 dalej k.p.a., uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, nie naruszało przepisów postępowania w sposób mogący wpłynąć na wynik sprawy. Natomiast niesporna okoliczność, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2015r. została doręczona spółce w dniu [...] kwietnia 2015r., a termin do jej zaskarżenia bezskutecznie upłynął w dniu [...] maja 2015r, gdyż odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu [...] maja 2015r., powoduje, że została spełniona przesłanka materialna przewidziana art. 134 k.p.a. wymieniony przepis stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Mając powyższe na uwadze sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ zarzucanych przepisów prawa procesowego z kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego z art. 134 k.p.a. w stopniu wpływającym na wynik sprawy.
Z tych względów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.