Uzasadnienie
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym W. C. (dalej jako: "skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W treści skargi skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną. Wyjaśnił, że obecnie uzyskuje niskie dochody z działalności usługowej TAXI, wykonywanej w niepełnym wymiarze godzin z powodu stanu zdrowia (trzykrotnie operowany kręgosłup). W ramach rozpatrywanego w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący przedłożył szereg dokumentów świadczących o jego aktualnej kondycji finansowej, w tym m.in. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36) za 2014 rok oraz informację o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2014 rok, umowę kredytu restrukturyzacyjnego, zaświadczenie o obciążeniu rachunku bankowego tytułami egzekucyjnymi oraz dokumentację lekarską potwierdzającą stan zdrowia skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.")., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA).
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, dostępne w CBOSA).
Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz oświadczeń i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący uprawdopodobnił bowiem w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący znajduje się obecnie w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Niskie dochody z działalności gospodarczej w postaci przewozu pasażerów (TAXI) są spowodowane złym stanem zdrowia (operacja kręgosłupa – trzykrotna, problemy kardiologiczne). Skarżący nie posiada żadnych oszczędności. Wraz z żoną uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 3550 zł brutto. Na potwierdzenie powyższych oświadczeń przedłożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36) za 2014 rok oraz informację o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2014 rok, umowę kredytu restrukturyzacyjnego, zaświadczenie o obciążeniu rachunku bankowego tytułami egzekucyjnymi oraz dokumentację lekarską potwierdzającą stan zdrowia skarżącego.
W niniejszej sprawie niewątpliwie istotną okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji jest również wysokość ciążącego na skarżącym zobowiązania określonego ww. decyzją. Zaznaczyć należy, że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej. W rozpatrywanej sprawie skarżący zobowiązany został do uiszczenia określonego w decyzji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 442.855,00 zł powiększonej o kwotę odsetek za zwłokę.
Mając na uwadze, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował egzekucją ww. kwoty oraz biorąc pod uwagę oświadczenia i dokumenty złożone na potrzeby rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy może spowodować po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał argumentację strony skarżącej i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.