Uzasadnienie
M. D. (dalej: "Skarżący") w dniu 15 stycznia 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym według pieczęci na kopercie) wniósł skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej "Prezes ZUS") z [...] listopada 2019 r. Nr [...].
Zaskarżoną decyzją Prezes ZUS na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") uchylił w całości decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] września 2018 r. znak [...] wydaną w przedmiocie odnowy wszczęcia postepowania w sprawie rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego pismem z [...] września 2019 r.. Zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu 16 grudnia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja organu administracji wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., która w obecnym stanie prawnym (od 1 czerwca 2017 r.) może być kwestionowana przez stronę w sprzeciwie od decyzji. W związku z tym Sąd zakwalifikował pismo procesowe skarżącego z 15 stycznia 2020 r. jako sprzeciw (a nie jako skargę).
Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") od decyzji, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że kwestionowana decyzja została doręczona Skarżącemu 16 grudnia 2019 r., stąd termin do wniesienia sprzeciwu od decyzji upływał 30 grudnia 2019 r. Tymczasem sprzeciw od decyzji został wniesiony 15 stycznia 2020 r., a więc po upływie terminu.
Zauważyć należy, że Skarżący zaskarżył decyzję Dyrektora OR ARiMR zgodnie z błędnym pouczeniem zawartym w decyzji.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ochrona przewidziana na podstawie art. 112 k.p.a. jest szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędne pouczenie organu o przysługującym środku zaskarżenia nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach (por. np. postanowienie NSA z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3372/14 i wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 702/15, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl/orzecznictwo).
Niemniej Skarżący może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu o decyzji. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy.
Skarżący powinien wnieść sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia za pośrednictwem organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia - wskazując na błędne pouczenie w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.