Uzasadnienie
I. M. zwana dalej także stroną lub skarżącą wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej także jako organ) z pismem z dnia 15 października 2018 r. o umorzenie odsetek od należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne.
W następstwie rozpoznania tegoż wniosku organ decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] umorzył postępowanie na podstawie 105§1 k.p.a. podnosząc, iż w sprawie ustalono, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania ze względu na brak zaległości. Zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Po jego rozpoznaniu organ wydał projekt decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2018r., którym utrzymał w mocy własną decyzję o nr [...]. Wskazał jednocześnie, że organ podatkowy nie jest zobowiązany do ponaglenia podatnika w formie wezwania do zapłaty zaległości i odsetek za zwłokę. Natomiast dokonaną wpłatę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku w jakim dniu wypłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. To zaś oznacza, że zakład prawidłowo rozliczył dokonane wpłaty, które pokryły całą zaległość wynikająca z nieopłaconych składek. W związku z tym w sprawie ustalono, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z powodu braku zaległości w dniu wpływu wniosku.
W skardze na wyżej opisaną decyzję strona podniosła, że aby spłacić zadłużenie z tytuły składek na ubezpieczenie społeczne wzięła kredyt w banku. Uczyniła tak dlatego, ponieważ uzyskała informację, że jeśli spłaci zadłużenie jednorazowo, bez rozkładania go na raty to wówczas powinna zwrócić się o zwrot odsetek, co też uczyniła. Okazało się jednak, iż odmówiono jej zwrotu odsetek. Skarżąca czuje się więc oszukana i wprowadzona w błąd. Z tego też powodu wniosła skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sąd zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosowanie do art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzją administracyjną jest pismo zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji również niemające wszystkich elementów decyzji określonych w art. 107 k.p.a. Do elementów niezbędnych do uznania pisma za decyzję zalicza się:
- - oznaczenie organu administracji państwowej
- - wskazanie adresata aktu
- - rozstrzygnięcie o istocie sprawy
- - podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. m.in. wyrok NSA z dn. 20 lipca 1981 r sygn. akt SA 1163/61 – OSPiKA 1982 nr 9-10 por 169)
W ocenie sądu zaskarżone rozstrzygnięcie może być uznane za decyzję w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów, albowiem zawiera wszystkie niezbędne i wymagane jej elementy, mimo tego, iż zostało nazwane projektem decyzji.
Niezależnie od powyższego brak jest podstaw pozwalających na kwestionowanie go od strony merytorycznej.
W realiach przedmiotowej sprawy umorzenie postępowania prowadzonego z wniosku skarżącej, w którym domagała się ona umorzenia odsetek od należności z tytułu zaległych składek było prawidłowe. Ustalono bowiem niespornie (w toku postępowania przed organem), iż skarżąca nie była zadłużona z tytułu należności składkowych albowiem należności te zostały uregulowane w następstwie prowadzonej egzekucji i to w całości, a więc także i w części dotyczącej odsetek. Organ trafnie stwierdził w związku z powyższym, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Nie ma przy tym znaczenia to czy w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego skarżąca uregulowała całość czy część należności dobrowolnie.
W każdym razie bezspornie wpłaty pokryły całą zaległość wynikająca z nieopłaconych składek.
Żądanie przez skarżącą zwrotu odsetek, o które mogła się ubiegać jej zdaniem po uiszczeniu całej należności głównej wraz z odsetkami z tytułu składek jest nieuzasadnione i nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Nie może być z pewnością taką podstawą informacja uzyskana od bliżej nieokreślonego pracownika Inspektoratu ZUS w P., o której to informacji skarżąca nadmienia w skardze.
Z powyższych względów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.