Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2008r.
Z. S. wnioskiem z dnia 21 maja 2008r. wystąpiła na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku, jako fakty z których wynika, iż wniosek jest zasadny wskazała, iż wspólne gospodarstwo domowe prowadzi wraz z mężem, utrzymuje się z emerytury w wysokości 795,97 złotych i świadczenia rentowego męża w wysokości 896,95 złotych. Wnioskodawczyni wskazała, iż posiada dom o powierzchni 100 m2, mieszkanie o powierzchni 60 m2 oraz 0,68 ha zabudowanej nieruchomości gruntowej. Nieruchomość gruntowa wraz z domem stanowi odrębną własność męża skarżącej. Ponadto oświadczyła, iż nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych.
W związku z tym, iż dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2008r. wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez udzielenie odpowiedzi na postawione pytania i nadesłanie stosownych dokumentów, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W dniu 30 czerwca 2008 r. (data nadania) skarżąca nadesłał dodatkowe oświadczenie, w którym podała, iż zamieszkuje w mieszkaniu znajdującym się w domu jej męża. Wskazał, iż trudno jej przedstawić dane dotyczące wysokości opłat na wyżywienie, ubranie, leczenie, gdyż pobierane przez nią i jej męża świadczenia emerytalne i rentowe nie wystarczają na powyższe wydatki, a innych źródeł dochodów nie posiadają. Stwierdziła, że zarówno ona jak i jej mąż nie wykonują żadnej pracy dodatkowej, nie posiadają oszczędności, lokat bankowych i majątku ruchomego znacznej wartości, nie korzystają również z pomocy finansowej znajomych, ani organizacji społecznych. Do pisma skarżąca załączyła: odpisy rachunków i faktur potwierdzających ponoszone wydatki na leczenie i dom (gaz i energia elektryczna), kserokopię odcinka emerytury i renty ze wskazanymi świadczeniami w wysokości odpowiednio 484,34 złotych (emerytura) i 539,99 złotych (renta), roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT-40A (2 szt), kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 30czerwca 2008r.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Zważyć należy, iż zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Przedmiotem skargi Z. S. jest decyzja dotycząca umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zatem skarżąca jest z mocy ustawy zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, co oznacza że koszty te obciążają budżet państwa, a jej wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy. Zauważyć należy, iż skarżąca nie była wzywana do uiszczenia wpisu od skargi.
W związku z tym, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sytuacji zwolnienia z mocy ustawy z obowiązku ich ponoszenia, postanowiono odmówić przyznania prawa pomocy w tym zakresie.
Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie pomocy prawnej z urzędu zauważyć należy, iż zgodnie z art. 262 ustawy p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym określa art. 245 §3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. W myśl art. 245 §3 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a, może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Zasadność wniosku skarżącej rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie ona zobowiązana ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe.
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Oceniając wniosek skarżącej wzięto pod uwagę jej sytuację majątkową oraz dochody. Łączny dochód uzyskiwany przez skarżącą i jej męża wynosi obecnie ok. 1024 złotych (świadczenie emerytalne i rentowe) i pozwala wyłącznie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Wobec tego należy uznać, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.