Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. K. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z [...] września 2006 r.
Postanowieniem z 25 lipca 2007 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia adwokata.
W skardze kasacyjnej datowanej na 2 października 2007r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Natomiast na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oświadczył, iż koszty te nie zostały opłacone.
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2008 r. referendarz sądowy przyznał na rzecz adw. K. P. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292, 80 złotych.
W dniu 22 grudnia 2008 r. pełnomocnik strony skarżącej od wyżej powołanego postanowienia wniósł sprzeciw, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu poprzez przyznanie ww. kosztów z zastosowaniem stawek wynikających z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik ww. postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:
§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, poprzez nieprawidłowe zastosowanie;
§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości poprzez niezastosowanie.
Rozpoznając wniosek należało zwarzyć, co następuje:
Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek pełnomocnika strony skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami).
Przepis §19 ww. rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 20 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a cytowanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o odmowie umorzenia należności pieniężnej, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ww. rozporządzenia tj. 240 zł. Zauważyć bowiem należy, iż decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności nie rozstrzyga kwestii związanych z wysokością tych należności, lecz przesądza o braku podstaw do umorzenia kwoty pieniężnej co do zasady.
Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 kwietnia 2008 r. o sygn. akt II GZ 89/08 ponosząc, iż jakkolwiek przedmiotem żądania ubezpieczonego jest umorzenie określonej kwoty zaległej, to wysokość tej kwoty nie ma bezpośredniego znaczenia dla ustalenia całkowitej nieściągalności długu.
Wobec powyższego nie można było przyjąć dla obliczenia wynagrodzenia pełnomocnika, zaproponowanej przez niego w sprzeciwie podstawy ustalenia stawki minimalnej, tj. przyjąć, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest należność pieniężna.
W przedmiotowej sprawie adwokat został ustanowiony po wydaniu wyroku z 16 maja 2007r., celem ewentualnego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Natomiast brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dnia 8 kwietnia 2008r. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 100% stawki minimalnej, tj. 240 złotych.
Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną, brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak również wobec jego oświadczenia, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez stronę skarżącą, orzeczono jak w sentencji postanowienia.