Uzasadnienie
Skarżący złożył skargę na opisaną w komparycji decyzję. Skarga została datowana na dzień 1 września 2015 r. i nadana w urzędzie pocztowym 2 września 2015 r. oraz podpisana przez adwokata M.P. Do skargi nie załączono pełnomocnictwa. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 8 października 2015 r. profesjonalny pełnomocnik został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie wpłynęło pełnomocnictwo procesowe do prowadzenia spraw skarżącego przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwo zostało opatrzone datą 2 października 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej – p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W przedmiotowej sprawie nadesłane pełnomocnictwo dla osoby podpisującej skargę (adwokata) zostało opatrzone datą późniejszą (2 października 2015 r.) niż data wniesienia skargi (2 września 2015 r.). Z treści dokumentu wynika, że jest to pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia spraw skarżącego przed sądami administracyjnymi. Nie wynika z niego, czy pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do wniesienia wskazanej skargi.
Sąd uznał, że w zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty, wobec czego na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.