Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 25 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 414/14

Uzasadnienie

Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu różnicy kwoty długu celnego w wysokości 1772 zł wobec towaru (pomidory) objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym w procedurze uproszczonej w ramach procedury dopuszczenia do obrotu nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., określił prawidłową kwotę należności celnych w wysokości 1772 zł oraz orzekł o solidarnym zobowiązaniu do pokrycia długu celnego firmę S. sp. z o.o. oraz Agencję Celną G. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez obie w/w spółki Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał m. in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu [...].04.2010 r. Agencja Celna G. działając jako przedstawiciel pośredni firmy "S." dokonała zgłoszenia celnego pomidorów w ramach procedury uproszczonej.

W dniu [...].05.2010 r. złożono zgłoszenie celne uzupełniające, które stosownie do postanowień art. 63 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zostało przyjęte przez organ celny i zarejestrowane pod numerem [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę nr [...] z dnia [...].04.2010 r. na kwotę 20.790,00 EUR, fakturę za transport nr [...] na kwotę 3.200,00 EUR, dokument pochodzenia EUR 1 nr [...] z dnia [...].04.2010 r. oraz deklarację wartości celnej (D.W.1).

W wyniku kontroli postimportowej przeprowadzonej w trybie art. 78 WKC stwierdzono nieprawidłowości związane z deklarowaną wartością towaru mające wpływ na prawidłowe określenie należności celnych i podatkowych.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem nr [...] z dnia [...].01.2013r. wszczął z urzędu postępowanie dotyczące ww. zgłoszenia celnego w zakresie określenia wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2013 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty cła w wysokości 1772 zł.

W odwołaniu z dnia [...].04.2013 r. wniesionym przez Agencję Celną G. zarzucono "zaskarżonej decyzji naruszenie art. 29 w zw. z art. 32 ust. 1 lit. e i ust. 2, art. 78, art. 213, art. 201 ust. 3, Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 163 i 164 Rozporządzenia Wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego, § 35 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie wymogów jakie winno spełniać zgłoszenie celne, a także w związku z art.73 ust. 1 ustawy Prawo celne art. 120, 121, 122, 124, 187 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa."

Uznając bezzasadności w/w odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał m.in. że zgodnie z art. 214 ust.1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego.

Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust.1 lit."a" i ust.2 Wspólnotowego Kodeksu celnego).

Stosownie do art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów.

W rozpoznawanej sprawie Agencja Celna G. działając jako przedstawiciel pośredni firmy "S." załączyła do zgłoszenia celnego m.in. fakturę handlową o nr [...] z dnia [...].04.2010 r., w której sprzedający, tj. firma A., T. - określiła warunki dostawy jako: FOT-FETHIYE. Natomiast w przedmiotowym zgłoszeniu celnym zadeklarowano warunki dostawy EXW - FETHIYE.

Za podstawę opłaty zgłaszający przyjął sumaryczną wartość wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...].04.2010 r. na kwotę 20.790,00 EUR wraz z kosztami transportu poza terytorium Wspólnoty wynikającymi z faktury transportowej nr [...] z dnia [...].04.2010 w kwocie 2.100,00 EUR -stosując kurs przeliczeniowy z dnia [...].03.2010 r.

Niezależnie od powyższego organ zauważył, iż rodzaje kosztów jakie związane są z dostawą towaru oraz wzajemne zobowiązania sprzedającego i kupującego w tym zakresie określone zostały przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu w formie,,Międzynarodowych Reguł Wykładni Terminów Handlowych"(International Commercial Terms). Zawierają one ujednoliconą wykładnię klauzul kontraktowych wykształconych zwyczajowo w handlu międzynarodowym. INCOTERMS reguluje podział kosztów transportu między sprzedającym a kupującym, określa też kto i kiedy odpowiada za ryzyko związane z uszkodzeniem towaru w czasie transportu.

EXW - jest terminem typu "loco", co oznacza, że sprzedający nie ponosi kosztów transportu towaru od momentu, gdy został on postawiony do dyspozycji kupującego. Sprzedający jest zobowiązany do postawienia towaru kupującemu do dyspozycji na swoim terenie (magazyn, zakład produkcyjny) bez ponoszenia jakiegokolwiek ryzyka, dodatkowych kosztów transportu czy załadunku. Jednak w praktyce sprzedający dokonuje często załadunku, dysponując odpowiednimi możliwościami technicznymi. Fakt ten powinien być jasno określony w kontraktach handlowych.

Jeśli kupujący nie może dokonać formalności eksportowych, strony powinny zastosować formułę FCA.

FCA jest terminem typu "franco", co oznacza, że sprzedający organizuje transport na określonym odcinku oraz ponosi jego koszty. W tym przypadku sprzedający powinien zorganizować przewóz towaru do miejsca, w którym zostanie on przejęty przez przewoźnika zgodnie z kontraktem. Nie ma więc obowiązku organizacji transportu na zasadniczej drodze przewozu i nie zawiera umowy z przewoźnikiem o ten przewóz. Jest to obowiązkiem kupującego. Od miejsca załadunku towaru wszelkie koszty ponosi importer.

Zgodnie z formułą FCA sprzedający jest obciążony m.in. kosztami dostarczenia i powierzenia towaru przewoźnikowi wyznaczonemu przez kupującego.

Z akt sprawy wynika, iż towar (pomidory świeże) został oddany do dyspozycji Importera przez sprzedającego w miejscowości F. (T.) i transportem drogowym [...] firma spedycyjna A. dostarczyła towar do odbiorcy znajdującego się na terenie Polski.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo uznał, iż warunki dostawy EXW w ww. zgłoszeniu celnym, zostały zadeklarowane przez Stronę nieprawidłowo. Najbardziej właściwymi warunkami dostawy w niniejszym zgłoszeniu celnym winna być formuła FCA, która co do zasady zbliżona jest do formuły FOB (po uwzględnieniu odpowiednich środków transportu), na podstawie której zgłaszający zadeklarował cenę wejścia, stanowiącą podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A Załącznika, zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich.

Organ odwoławczy przypomniał, że przywóz na terytorium Unii Europejskiej owoców i warzyw sprowadzanych z krajów trzecich (w tym pomidorów stanowiących przedmiot niniejszego zgłoszenia celnego) obciążony jest cłami ad valorem. Ponadto zgodnie z zapisami Porozumienia w sprawie Rolnictwa (Agreement on Agriculture) opublikowanego w Załączniku 1 do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu sporządzonego w Marakeszu dnia 15.04.1994r. Unia Europejska ma prawo do nakładania ceł dodatkowych w przypadku, gdy cena importowanego produktu jest niższa od tzw. ceny wejścia (entry price). Cła te stosowane są dla określonych kodów CN produktów i ustalane przez Komisję Europejską w okresach.

Systemem cen wejścia objęty jest przywóz do Wspólnoty owoców i warzyw uważanych przez Unię Europejską za tzw. "produkty wrażliwe" (pomidory, ogórki, karczochy, cukinia, pomarańcze, klementynki, mandarynki, cytryny, winogrona stołowe, jabłka, gruszki, morele, czereśnie, wiśnie, brzoskwinie, śliwki). Kody CN tych towarów określa część A i B załącznika XV do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) Nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw. W stosunku do szczególnie wrażliwych towarów (pomidorów, ogórków i cukinii) system cen wejścia obowiązuje przez cały rok. Płacone przez importera cło jest zróżnicowane w zależności od wartości i ilości każdej sprowadzanej partii towaru, czyli ilości objętej jednym zgłoszeniem przywozowym.

System cen wejścia polega na pobieraniu specyficznych opłat celnych, które są sumą cła ad valorem i cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego - tariff equivalent) nakładanego, gdy cena owoców i warzyw dopuszczanych do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej (tzw. cena importowa) jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw. Import owoców i warzyw dokonywany po cenie równiej cenie wejścia bądź od niej wyższej obciążony jest jedynie cłem ad valorem.

Ekwiwalent taryfowy (czyli wartość dodatkowej opłaty celnej), w odróżnieniu od cła ad valorem, obliczany jest w stosunku do ilości sprowadzanego towaru. Wysokość ekwiwalentu taryfowego jest proporcjonalna do różnicy między ceną wejścia a ceną importowanego towaru.

Cena wejścia produktów sektora owoców i warzyw wykorzystywana jest do szczegółowego klasyfikowania tych towarów w taryfie celnej oraz określania specyficznych opłat celnych. Wysokość ceny wejścia (w euro za 100 kg masy netto) ustalana jest co roku przez Komisję Europejską i określana we Wspólnej Taryfie Celnej. Obowiązujące w 2010 r. ceny wejścia zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 31 października 2009r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Załącznik 2).

Zasady określania ceny wejścia zostały wskazane w art 139 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw, zgodnie z którym cena wejścia, stanowiąca podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A załącznika XV (w tym pomidorów świeżych) zgodnie z Taryfą Celną Wspólnot Europejskich, równa się według uznania importera:

1. a) cenie FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty w przypadku, gdy taka cena i takie koszty są znane w chwili sporządzenia zgłoszenia o dopuszczeniu produktów do swobodnego obrotu.
2. b) wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosowanej tylko w odniesieniu do danych przywożonych produktów.
3. c) standardowej wartości przywozowej wyliczonej zgodnie z art. 138 niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 ustawy.

Organ odwoławczy przypomniał, że w przedmiotowej sprawie załączono do zgłoszenia celnego fakturę z dnia [...].04.2010 r. wystawioną przez [...] firmę transportową A. na kwotę 3.200 EUR, w której wprawdzie dokonano podziału wskazanych kosztów transportu na odcinku do granicy Wspólnoty (2.100 EUR) oraz na terenie Wspólnoty (1.100 EUR), jednakże wątpliwości organu wzbudziła proporcja rozdzielonych kosztów, a przy tym brak wskazania miejsca załadunku, miejsca wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty a także celu przewozu, czyli miejsca przeznaczenia.

Obowiązkiem organów celnych jest sprawdzenie, czy deklarowane wielkości nie są fikcyjne, czy też nieproporcjonalnie podzielone, gdyż wyodrębnione koszty powinny odpowiadać rzeczywistym kosztom poniesionym za transport towaru do granicy Wspólnoty oraz po jej przekroczeniu.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt podziału kosztów transportu przedmiotowego towaru wynikających z faktury za transport w wysokości 3200,00 EUR z podziałem na odcinki od miejsca załadunku do granicy Wspólnoty 2100,00 EUR oraz od granicy Wspólnoty do miejsca przeznaczenia 1100,00 EUR, organ I instancji wezwał Stronę do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej taki podział kosztów transportu. Jednocześnie zwrócono się o wskazanie pierwszego miejsca przekroczenia granicy lądowej obszaru Wspólnoty przez które wprowadzono importowany towar oraz wskazanie miejsca przeznaczenia. Strona nie przedstawiła oryginału faktury transportowej ani umowy spedycyjnej lub oferty spedytora z podaniem stawek frachtowych w związku z transportem towarów do miejsca wprowadzenia na obszar Wspólnoty. Nie złożono też żadnych wyjaśnień odnośnie skierowanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. zapytania. Z uwagi na powyższe organ I instancji zwrócił się do Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce z prośbą o udzielenie informacji odnośnie historii przemieszczania towarów przez przewoźnika [...] za [...] w okresie [...].04.2010 r. - [...].04.2010 r. W odpowiedzi ZMPD przekazało dokumenty otrzymane z IRU w Genewie dotyczące przebiegu przedmiotowego transportu, z których wynikało, iż pierwszym miejscem wprowadzenia towaru na teren Wspólnoty była miejscowość S. w B. Ponadto z załączonego [...] wynikało, że miejscowością, w której oddano przedmiotowych towar do dyspozycji importera była miejscowość F. (T.).

Na podstawie danych ze stron internetowych (www.maps.qooale.pl) ustalono, że odcinek poza Wspólnotą tj. od miejscowości F. (T.) do granicy Wspólnoty tj. do miejscowości S. (B.) wynosi 1069 km natomiast odcinek od pierwszego miejsca przekroczenia granicy Wspólnoty S. do miejsca przeznaczenia wynosi 1930 km. Tak więc odległość od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu wyniosła 2.999 km. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. dokonał podziału kosztów w następujący sposób:

1. - S. w B., położona w odległości około 1069 km (dane - internet) od miejscowości F. (T.) - miejsce przekazania ładunku do dyspozycji kupującego.
2. - od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty (. Bułgaria) do O. (Polska) wynosi około 1.930 km.

Całkowita odległość pomiędzy miejscem przekazania towaru do dyspozycji kupującego, tj. od miejscowości F. (T.) do miejsca przeznaczenia O. (Polska) wynosi około 2.999 km. Mając na uwadze koszty transportu (3.200 EUR) oraz odległości od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu (2.999 km). 3200 EUR: 2999 km = 1,067 EUR/km a więc cena usługi za 1 km wynosi 1,067 EUR/km.

1. - od miejsca przekazania ładunku do dyspozycji kupującego (F.) do pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty (S.) 1069 km x 3200 EUR: 2999 km = 1.140,65 EUR (031 W - 4.421,80 zł, tj. 35,65%)
2. - od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty S. (B.) do O. (RP) wynosi:

1930km x 3200 EUR: 2999 km = 2.059,35 EUR (070P - 7.983,30 zł, tj. 64,35%) Przeprowadzona kalkulacja potwierdza wątpliwości organu co do rzetelności wskazanego przez przewoźnika podziału kosztów transportu do granicy ze Wspólnotą oraz na terenie Wspólnoty. Mając powyższe na uwadze organ celny I instancji ustalił, że w uwagi na nieprawidłową wartość celną (wartość towaru + koszty transportu) importowanych pomidorów objętych zgłoszeniem celnym [...] z dnia [...].05.2010r., cena importowa jest niższa od ceny wejścia tego typu towaru. Z tego względu dokonane wyliczenia stały się podstawą do ponownego określenia wartości celnej, stawki celnej oraz kwoty należności celnych od importowanego towaru.

Przyjęcie, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, iż miejscem przeznaczenia były B. (Polska), a nie O. (Polska) spowodowało zmniejszenie odcinka transportu na terenie Wspólnoty. I tak należało przyjąć, że pierwszym miejscem wprowadzenia towaru na teren Wspólnoty była miejscowość:

1. - S. w B., położona w odległości około 1069 km (dane - internet) od miejscowości F. (T.) - miejsce przekazania ładunku do dyspozycji kupującego.
2. - od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty (S. B.) do B. (Polska) odległość wynosi około 1.810 km.

Całkowita droga pomiędzy miejscem przekazania towaru do dyspozycji kupującego, tj. od miejscowości F. (T.) do miejsca przeznaczenia B. (Polska) wynosi około 2.879 km.

Mając na uwadze koszty transportu (3.200 EUR) oraz odległość od miejsca załadunku do miejsca zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu (2.879 km):

3200 EUR: 2879 km = 1,111 EUR/km a więc cena usługi za 1 km wynosi 1,111 EUR/km.

Prawidłowy podział kosztów transportu jest następujący:

1. - od miejsca przekazania ładunku do dyspozycji kupującego (F.) do pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty (S.) 1069 km x 1,111 EUR = 1.187,65 EUR (031 W-4.604,04 zł, tj. 37,11%)
2. - od pierwszego miejsca wprowadzenia na teren Wspólnoty Svllengrad (B.) do B. (RP): 1810km x 1,111 EUR = 2.010,90 EUR (070P - 7.795,50 zł, tj. 62,84%).

W związku z powyższym koszty transportu do granicy Wspólnoty S. (BG) stanowią 37,11% a od granicy Wspólnoty do miejsca przeznaczenia B. (RP) stanowią 62,84% całkowitych kosztów wynikających z załączonej faktury transportowej. Organ II instancji wskazał, jednak że przedstawiony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. podział kosztów transportu i określenie proporcji jest nieprawidłowe, co wiąże się z błędnym wskazaniem kosztów transportu towaru do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty tj. 4.421,80 PLN oraz kosztów transportu poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju: 7.983,30 PLN.

Powyższe nie miało jednakże wpływu na określoną w zaskarżonej decyzji kwotę długu celnego, gdyż ustalona należność oparta jest na zerowej stawce celnej i ekwiwalencie taryfowym wyliczonym wg masy towaru. Pozostaje również bez wpływu na ustalony przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. próg stosowania ceny wejścia (V002 > 110,3 EUR/100kg), a także na odpowiadający temu progowi ekwiwalent taryfowy (0% + 2,3 EUR/100 kg), bowiem określona prawidłowo przez organ odwoławczy cena importowa (110,57 EUR/100 kg) różni się nieznacznie od ustalonej przez organ I instancji (110.33 EUR/100 kg) i jest właściwą dla tej samej skali stosowania cen wejścia.

Zatem nieprawidłowe wskazanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. miejsca przeznaczenia, a także przebytej przez towar odległości, nie stanowiło uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Organ odwoławczy przypomniał, że w przedmiotowej sprawie do ustalenia wartości celnej towaru zastosowano kurs waluty 1 EUR = 3,8766 PLN opublikowany przez Narodowy Bank Polski w Tabeli kursów nr 58/A z dnia [...].03.2010 r.

Oznacza to, iż organ celny prawidłowo ustalił wartość celną przedmiotowego towaru stosując kurs waluty europejskiej obowiązujący zgodnie z art. 169 RWKC. Brak jest natomiast podstaw prawnych do przyjęcia przy ustalaniu wartości celnej towaru kursu waluty europejskiej opublikowanego na podstawie art. 18 WKC. Organy celne zobowiązane są bowiem do ustalania wartości celnej towaru stosując na podstawie art. 35 WKC kurs waluty określony zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 168 - 172 Rozporządzenia Wykonawczego. Powyższe potwierdza również § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne zgodnie z którym dla ustalania wartości celnej i wartości statystycznej towarów w przywozie i w wywozie należy stosować kurs wymiany, o którym mowa w rozdziale 6 tytułu V części I Rozporządzenia Wykonawczego, wyznaczony w rozporządzeniu Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 11 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne.

Ustalona wartość celna towaru stanowi podstawę do określenia należności celnych przez zastosowanie stawki celnej ad valorem i cła dodatkowego.

W przypadku pomidorów w okresie od dnia 1 do dnia 30 kwietnia 2010 r. obowiązywała stawka celna ad valorem w wysokości 8,8 % wartości celnej towaru. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie Strona udokumentowała pochodzenie towaru z T. zastosowano stawkę celną ad valorem w wysokości 0 % wartości celnej towaru.

Natomiast w celu określenia dodatkowego cła (ekwiwalentu taryfowego) zastosowano kurs waluty opublikowany na podstawie art. 18 WKC. W przepisie tym wskazano, iż równowartość EUR w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych, określana jest raz na miesiąc. Zastosowane w tym przeliczeniu kursy są kursami publikowanymi w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniki Urzędowym Wspólnot Europejskich. Kursy te stosuje się przez cały następny miesiąc.

W niniejszej sprawie w dacie zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej tj. [...].04.2010 r. obowiązywał kurs EUR = 3.8916 PLN opublikowany w Dz. Urz. UE nr C 82 z dnia [...].03.2010 r. W związku z tym określenia należności celnych dla importowanego towaru należało dokonać w następujący sposób:

85.199 PLN (wartość statystyczna): 19800 kg (masa netto towaru) x 100 = 430,29 PLN/100kg Otrzymana w ten sposób cena importowa w wysokości 430,29 PLN za 100 kg masy netto towaru mieści się w przedziale określonym warunkiem V002 tj. 85.199: 3,8916 (kurs walut): 198 (waga netto:100) = 110,57 EUR/100kg, co powoduje konieczność zastosowania stawki celnej w wysokości 0 % + 2,3 EUR/100kg masy netto towaru.

0% + 2,3 EUR/100kg x 3,8916 PLN/EUR (kurs EUR) x 19800 kg (masa netto towaru): 100 = 1772.23 PLN (1772,00 PLN). W związku z tym – zdaniem organu II instancji ustalenia należności celnych w kwocie 1772 PLN organ celny pierwszej instancji dokonał w sposób zgodny z powołanymi wyżej art. 18 WKC oraz art. 169 RWKC Dyrektor Izby Celnej w W. nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia przepisów prawa.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła Agencja Celna G. zarzucając jej:

1. I. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:
2. 1. art. 139 ust. 1 lit. a) oraz ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007 oraz art. 33, 34 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 polegające na uznaniu, że:
3. - wartość celna importowanych towarów jest tożsama z ceną FOB towaru, podczas gdy wartość celna jest jedynie wyliczana na podstawie ceny FOB;
4. - cena wejścia winna być ustalona na podstawie wartości celnej, podczas gdy cena wejścia winna być wyliczona na podstawie ceny FOB;
5. 2. art. 18 oraz 35 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej: WKC), art. 168-172 Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej: PW WKC), art. 11 Prawa celnego oraz § 1 Rozporządzenia w sprawie kursu wymiany polegające na uznaniu, że
6. • do przeliczenia na walutę polską ceny wejścia (wyrażonej w Euro) winno stosować się kurs celny, podczas gdy kurs celny stosuje się wyłącznie do ustalenia wartości celnej a do ustalenia ceny wejścia należy stosować kurs brukselski.
7. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności zaś:
8. 1. zasady praworządności - art. 120 Ordynacji podatkowej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - przez wydanie rozstrzygnięcia niezgodnego z obowiązującymi przepisami.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o:

1. 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,
2. 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył co następuje

Skarga Agencji Celnej G. s.c. nie jest zasadna.

Przedmiotem zgłoszenia celnego uzupełniającego z dnia [...] maja 2010 r. był sprowadzony spoza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej (z T.) towar: pomidory. Importerem przedmiotowego towaru była S. sp. z o.o. w B., w imieniu której działała – jako przedstawiciel pośredni – Agencja Celna G. z P. Przedmiotem sporu jest prawidłowość zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej pomidorów oraz stawki celnej, które miały wpływ na prawidłowe określenie należności celnych, poprzez doliczenie do należności celnych opłat dodatkowych. Zdaniem skarżących wyliczona w zgłoszeniu celnym wartość celna towaru, poprzedzona ustaleniem tzw. cena wejścia była prawidłowa, w związku z tym nie powinna powodować obciążenia towaru opłatą dodatkową.

Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę wskazuje, że zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określone są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Stosownie do art. 201 ust. 1 lit. a WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (art. 214 ust. 1 WKC).

Jak już podkreślono wcześniej przedmiotem zgłoszenia celnego były pomidory importowane z T. Przywóz tych towarów sprowadzonych z krajów trzecich objęty był stosowanym w UE systemem cen wejścia. System ten w dacie zgłoszenia celnego regulowany był rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającym przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającym dyrektywy 2001/12/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2202/96.

Natomiast rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz. Urz. WE L 350 z dnia 31.12.2007 r.) szczegółowo regulowało zasady stosowania ustaleń dotyczących przywozu owoców i warzyw.

System ceł wejścia polega na pobieraniu specyficznych opłat celnych, które są sumą cła ad valorem i cła dodatkowego (tzw. ekwiwalentu taryfowego) nakładanego, gdy cena owoców i warzyw dopuszczanych do swobodnego obrotu w UE (tzw. cena importowa) jest niższa od ceny wejścia ustalonej dla danego gatunku owoców i warzyw. Import owoców i warzyw dokonywany po cenie równej cenie wejścia bądź od niej wyższej obciążony jest jedynie cłem ad valorem.

Cena wejścia produktów sektora owoców i warzyw wykorzystywana jest do szczegółowego klasyfikowania tych towarów w taryfie celnej oraz określania specyficznych opłat celnych. Wysokość ceny wejścia (w euro za 100 kg masy netto) ustalana jest co roku przez Komisję Europejską i określana we Wspólnej Taryfie Celnej. Dla każdego produktu objętego systemem cen wejścia w taryfie celnej określone są skale – tzw. progi stosowania cen wejścia za 100 kg netto produktu. Progi te odpowiadają porównaniu wysokości ceny wejścia do wysokości ceny importowej. Ponadto taryfa celna przewiduje zróżnicowanie ceny wejścia w zależności od okresu roku kalendarzowego.

Zasady określania ceny importowej umożliwiające przyporządkowanie jej do właściwego progu ceny wejścia zostały wskazane w art. 139 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007. Zgodnie z którym cena importowa, stanowiąca podstawę klasyfikacji produktów wymienionych w części A załącznika XV (w tym pomidorów świeżych) zgodnie z Taryfą Celną WE, równa się według uznania importera:

1. a) cenie FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty w przypadku, gdy taka cena i takie koszty są znane w chwili sporządzenia zgłoszenia o dopuszczeniu produktów do swobodnego obrotu (...).
2. b) wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit. c rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 stosowanej tylko w odniesieniu do danych przywożonych produktów. W takim przypadku należność przywozową należy potrącić zgodnie z przepisami przewidzianymi w art. 138 ust. 1 (...).
3. c) standardowej wartości przywozowej wyliczonej zgodnie z art. 138 niniejszego rozporządzenia.

W przypadku gdy cena wejścia jest obliczana na podstawie ceny FOB produktów w kraju pochodzenia, wartość celna obliczana jest na podstawie danej sprzedaży po tej cenie. W przypadku gdy cena wejścia jest obliczana zgodnie z jedną z procedur przewidzianych w ust. 1 lit. b lub c lub w ust. 2 lit. b wartość celna obliczana jest na tej samej podstawie co cena wejścia (art. 139 ust. 3 ww. rozporządzenia).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33 WKC. W celu ustalenia wartości celnej z zastosowaniem art. 29, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się m.in. koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty (art. 32 ust. 1 lit. e "i" WKC).

W przedmiotowej sprawie skarżąca – w imieniu której działała Agencja Celna – dokonali wyboru sposobu ustalenia ceny wejścia sprowadzonych pomidorów stanowiącej podstawę klasyfikacji towarów w oparciu o cenę FOB produktów w kraju ich pochodzenia, powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty stosownie do art. 139 ust. 1 lit. a rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007.

W związku z powyższym również wartość celna przedmiotowych pomidorów została określona w oparciu o cenę FOB produktów powiększoną o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty. Przedstawiony w zaskarżonej decyzji sposób wyliczenia wartości celnej jest zdaniem sądu prawidłowy:

Przy ustalaniu wartości celnej towaru organy prawidłowo zastosowały również kurs waluty EUR.

Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 35 WKC – jeżeli elementy służące do ustalenia wartości celnej towarów wyrażone są w walucie innej niż waluta Państwa Członkowskiego, w którym ustalana jest wartość celna, kurs wymiany, który ma być zastosowany, powinien być taki, jak należycie opublikowany przez właściwe organy. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie kursu wymiany stosowanego w celu ustalania wartości celnej (Dz. U. Nr 87, poz. 827) przy ustalaniu wartości celnej towaru stosuje się bieżące kursy średnie walut obcych w złotych, wyliczane i ogłaszane przez Narodowy Bank Polski. Reguły stosowania tych kursów wynikają z art. 169 - 172 RWKC.

Odrębną kwestią jest stosowanie kursów walut w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów i należności celnych przywozowych w przypadku stawek celnych wyrażonych w EUR.

Równowartość EUR w walutach krajowych, stosowana w celu określenia klasyfikacji taryfowej i należności przywozowych (stawki wyrażane w EUR), zgodnie z art. 18 ust. 1 WKC jest określana raz na miesiąc. Kursy zastosowane do tego przeliczenia są publikowane w przedostatni dzień roboczy miesiąca w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich serii C i stosowane są przez cały następny miesiąc. Odstępstwo od tej zasady następuje wówczas, gdy stosowany na początku miesiąca kurs różni się o ponad 5 % od kursu opublikowanego w przedostatnim dniu roboczym przed 15 dniem tego samego miesiąca, wówczas ten ostatni kurs stosuje się począwszy od 15 aż do końca tego miesiąca.

W związku z powyższym – organy trafnie przyjęły – że w przypadku, gdy podmiot wnosi o określenie należności wg ceny FOB towarów powiększonej o koszty ubezpieczenia i przewozu do granic obszaru celnego Wspólnoty lub wartości celnej wyliczonej zgodnie z art. 30 ust. 2 lit "c" WKC - do określenia wartości celnej towaru stosowany jest kurs waluty wynikający z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r., natomiast do określenia ceny wejścia wskazanej we Wspólnej Taryfie Celnej oraz określenia należności celnych przywozowych z zastosowaniem stawek celnych wyrażonych w EUR - kurs waluty wynikający z art. 18 ust. 1 WKC. Oznacza to, że w tych przypadkach stosowane są równocześnie dwa kursy walut tj. NBP do określenia wartości celnej oraz Komisji Europejskiej - do określenia cen wejścia wskazanych we Wspólnej Taryfie Celnej i wysokości stawek celnych wyrażonych w EUR.

W związku z tym określenia należności celnych dla importowanego towaru dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji Sąd uznaje za prawidłowe zarówno, gdy chodzi o ich wysokość jak i zastosowane podstawy prawne.

Oznacza to tym samym, że ustalenia należności celnych dokonano w sposób zgodny z art. 139 ust. 1 lit. a i ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1580/2007, art. 18 ust. 1 WKC oraz art. 169-172 RWKC. Dlatego też Sąd uznał zarzut naruszenia w tym zakresie przepisów wspólnotowych za chybiony.

Sąd za błędne uznał także zarzuty dotyczące zasad ustalania wartości celnej towaru przy określaniu należności celnych od sprowadzonych pomidorów. Ustalenia wartości celnej towaru dokonuje się bowiem nie tylko w celu określenia wartości statystycznej, ale zgodnie z art. 28 WKC dla celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich oraz środków pozataryfowych. Większość stawek celnych określonych we Wspólnotowej Taryfie Celnej jest stawkami ad valorem ustalanymi jako procent wartości celnej towaru. W przypadku gdy elementy służące do ustalenia wartości celnej towaru (w tym cena towaru) są wyrażone w chwili ustalenia w walucie innej niż PLN organy celne mają obowiązek zastosowania kursu wymiany waluty zgodnie z zasadami określonymi w art. 169 - 172 RWKC. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie różnicują sposobu ustalania kursu wymiany waluty ze względu na rodzaj towaru czy też kraj pochodzenia.

Zapewnia to jednakowe traktowanie wszystkich importerów na terenie całej Unii bez względu na rodzaj przywożonych towarów oraz kraj z którego sprowadzany jest towar. W związku z tym nie jest możliwe zastosowanie przy ustalaniu wartości celnej towaru kursu, waluty ustalonego na podstawie art. 18 WKC. Ponadto nie jest możliwe przyjęcie wprost przy dokonywaniu ustalenia należności celnych wartości celnej wyrażonej w EUR. Polska nie jest bowiem członkiem "strefy euro". W związku z tym do czasu przystąpienia do "strefy euro" w Polsce obowiązują jednolite zasady przeliczania kursów walut przy ustalaniu wartości celnej towaru bez względu na to czy wartość ta jest wyrażona w EUR czy też w innych walutach.

Konkludując Sąd stwierdza, że wyliczenie ceny wejścia, a następnie kalkulacja należności celnych zostały przez organy celne przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Sąd odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdza iż także i one nie są zasadne.

Organ wyjaśnił bowiem motywy swojej decyzji w obszernym i jasnym uzasadnieniu.

Wyjaśnił Skarżącej jakie przepisy mają zastosowanie i dlaczego, a nadto przedstawił precyzyjne wyliczenia, które doprowadziły do wskazania kwoty należności celnych.

Podstawą wyroku jest art. 151 ppsa.