Uzasadnienie
W dniu 6 grudnia 2013r. L. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z (...) listopada 2013 r. zobowiązującą skarżącą do zapłaty odsetek.
Przewodniczący Wydziału V w dniu 2 stycznia 2014 r. zarządził wezwać skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, tj. podania kwoty jaką skarżący kwestionuje. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka pocztowa skierowana na adres wskazany w skardze nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie.
Wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 4 lutego 2014 r. przesyłkę w sprawie doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi dołączono do akt sądowych sprawy V SA/Wa 42/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga, jako pierwsze pismo strony w postępowaniu sądowym powinna spełniać określone wymagania. W myśl art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim, zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (art. 231 p.p.s.a.). Niewskazanie natomiast wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, w której sporna jest należność pieniężna, stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe ustalenie wpisu od skargi, uiszczenie zaś wpisu stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. warunkuje rozpoznanie skargi.
Wskazać w związku z tym należy, że przez sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 289/12, publ. LEX nr 1137792).
W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy decyzji zobowiązującej spółkę do zapłaty kwoty w wysokości 2.788 zł, a więc przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy zatem od tej skargi pobrać wpis stosunkowy. Z tego względu wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania kierowanego do skarżącej, wobec niezastania adresata, przesyłkę sądową bezskutecznie dwukrotnie awizowano (po raz pierwszy w dniu 14 stycznia 2014 r.), o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. W myśl art. 73 § 1 i 2 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 -72 p.p.s.a., pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, umieszczając jednocześnie zawiadomienie - o jego złożeniu wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia - w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a).
Doręczenie wówczas uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu liczonego od dnia pierwszego awiza (art. 73 § 4 p.p.s.a). Mając powyższe na względzie, należało przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu z upływem 28 stycznia 2014 r. (tj. po upływie czternastu dni od pierwszego awiza). W świetle powyższego, wyznaczony termin do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia upłynął skarżącej w dniu 4 lutego 2014 r. (tj. we wtorek). Skarżąca mimo skutecznego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o terminie i sposobie usunięcia braku formalnego nie dokonała wymaganej czynności.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.