Uzasadnienie
Z. Sp. z o.o. w R. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), w sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest niezbędne z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że Skarżąca nie posiada obecnie wolnych środków finansowych.
Spółka stwierdziła, że przymusowe wyegzekwowanie zobowiązania wynikającego z tej decyzji spowoduje znaczne trudności finansowe Skarżącej, które z dużym prawdopodobieństwem przełożyłyby się na ograniczenie zakresu prowadzonej działalności, co z kolei spowodowałoby konieczność zmniejszenia zatrudnienia, także wśród zatrudnianych osób niepełnosprawnych. Zdaniem Skarżącej, podejmowanie pracy przez osoby niepełnosprawne stanowi dla tych osób nie tylko źródło dochodów, ale również formę rehabilitacji. Zatrudnienie pozwala tym osobom w większym stopniu uczestniczyć w życiu społecznym.
Ponadto Spółka zwróciła uwagę na fakt, że na rynku pracy niewiele jest ofert kierowanych do osób niepełnosprawnych, dlatego też osoby które utraciłyby pracę w Spółce najprawdopodobniej nie znalazłyby nowego zatrudnienia. Natomiast ewentualne ponowne stworzenie miejsc pracy dla tych pracowników może nie być już możliwe.
Skarżąca od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą i rzetelnie wywiązuje się ze swoich zobowiązań publicznoprawnych. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli Skarżącej na kontynuowanie tej działalności w niezmniejszonym zakresie i zachowanie dotychczasowego stanu zatrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, Skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód Skarżącej. Jej twierdzenia powinny nie tylko wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., ale także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Sąd podziela pogląd utrwalony w judykaturze, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r.).
Wskazać ponadto trzeba, że Skarżąca uzasadniając swój wniosek podniosła, iż w przypadku wykonania decyzji może dojść do znacznych trudności finansowych i w konsekwencji do redukcji zatrudnienia. Na poparcie tych twierdzeń Spółka nie przedstawiła jednak dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Ponadto, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.
Sąd wskazuje, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.
Reasumując Sąd stwierdza, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.