Uzasadnienie
[...]sp. z o.o. w [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] dotyczące oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 grudnia 2005 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2009 roku Nr 84, poz. 712), reguluje postępowanie sądowo-administracyjne, wywołane skargami dopuszczalnymi w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie, pod wieloma względami odmiennie od ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Wykładnia i stosowanie tych odmiennych regulacji napotyka na trudności, pogłębione zastosowaniem specyficznej terminologii, wynikające w pierwszym rzędzie z przyjętej techniki legislacji polegającej na wprowadzeniu systemu odpowiedniego stosowania przepisów zarówno w obrębie omawianej ustawy, jak i w odniesieniu do przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (szerzej: M. Szubiakowski "Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, 2009/4/31 – 40).
Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna być oparta na odniesieniu się do systematyki i celów regulacji, w obrębie której ma być odpowiednio zastosowany przepis.
Mimo na pozór enumeratywnego wyliczenia niepodlegających zastosowaniu przepisów, ustawodawca wprowadza regulacje stanowiące przepisy szczególne, wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych jednostek redakcyjnych Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, względnie powodujące daleko idące modyfikacje (por. NSA w postanowieniu z 2 września 2009 roku, sygn. akt: II GSK 734/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tak dzieje się w przypadku art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dającego stronie możliwość uzupełnienia lub poprawienia pisma w razie niezachowania jego warunków formalnych. Przepis ten nie ma zastosowania do skargi wnoszonej w trybie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust.
4. Skarga podlega opłacie sądowej. Zgodnie natomiast z treścią art. 30c ust. 5 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – wniesienie niekompletnej skargi, bądź wniesienie skargi bez jednoczesnego uiszczenia opłaty sądowej w terminie do wniesienia skargi, skutkuje pozostawieniem tej skargi bez rozpatrzenia.
Z powyższych uregulowań – które stanowią lex specialis w stosunku do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie wynika, aby dopuszczalne było wezwanie przez Sąd strony skarżącej do usunięcia braków skargi. Wymóg złożenia kompletnej skargi wraz z dokumentacją i opłatą sądową ciąży wyłącznie na stronie skarżącej, gdyż to ona zobligowana została do dostarczenia takiego materiału, który umożliwi Sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi, bez potrzeby jego uzupełniania.
Należy zauważyć, że ustawodawcy poprzez modyfikacje sądowego postępowania administracyjnego (m.in. skrócenia terminu do złożenia skargi, wyeliminowania pośrednictwa organu przy jej wnoszeniu, wprowadzenia terminu do rozpatrzenia skargi) chodziło o uzyskanie efektu szybkości postępowania idącego dalej niż to umożliwia realizacja przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, przepis art. 30c ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewidujący, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, stosuje się bez potrzeby uzupełniania braków pisma, zgodnie z art. 49 § 1 bądź art. 220 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych, co skutkuje pozostawieniem jej bez rozpatrzenia zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
Należy stwierdzić, że skarżąca spółka do skargi dołączyła nie podpisany protest.
Brak tego podpisu powoduje, że jest tylko projekt pisma. Aby pismo mogło wywoływać skutki prawne (być traktowane jako oświadczenie woli strony) powinno zostać podpisane prze uprawnione osoby.
Do skargi nie dołączono również załączników opisanych w przedmiotowym wniosku o dofinansowanie. Mając na uwadze, iż są to załączniki obligatoryjne, których złożenie razem z wnioskiem było warunkiem niezbędnym dla możliwości wzięcia udziału w konkursie, to należy stwierdzić, iż Sąd nie dysponuje tymi samymi dokumentami, którymi dysponował organ oceniając projekt złożony przez stronę skarżącą w ramach konkursu. Tymczasem, jak wskazywano powyżej, przepis art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi o konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji. Brak załączników do wniosku przesądza o tym, że dokumentacja dołączona do skargi nie jest kompletna (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II GSK 1735/11 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 30 c ust.5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji postanowienia