Uzasadnienie
W skierowanej do tut. Sądu skardze na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] stycznia 2016r. nr [...], w przedmiocie stwierdzenia odpowiedzialności płatnika, podmiotu skupującego z tytułu uchybienia obowiązkowi uiszczenia opłaty naliczonej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty mlecznej w wys. 2.345.055,63 zł, [...] Spółdzielnia Mleczarska "[...]" w S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zawarto uzasadnienia przedmiotowego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie.
Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W ocenie Sądu, skarżąca Spółdzielnia nie wykazała w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest niezbędny wywód strony poparty dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA w Warszawie z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżąca nie uczyniła. Sąd zauważa, że skarżąca Spółdzielnia nie wskazała jakie ponosi wydatki, nie podała żadnych informacji o wielkości swojego majątku, nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych.
Zdaniem Sądu, na podstawie wniosku strony nie sposób ustalić, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółdzielni znacznej szkody. Sąd podkreśla, że dopiero porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej Spółdzielni i jej członków wywoła postępowanie egzekucyjne. Jak już wyżej wyjaśniono, potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania, jak i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawczynię w taki sposób, aby Sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Sąd musi mieć o wiedzę okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i możliwość zweryfikowania tej wiedzy.
Zaznaczenia także wymaga, że skarżąca Spółdzielnia może skorzystać z możliwości złożenia poprawionego wniosku i wykazania przesłanek, odnoszących się do prowadzonej sprawy i uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.