Uzasadnienie
Wnioskodawca A. S. złożył w dniu [...] grudnia 2009r. za pośrednictwem Urzędu ds. Cudzoziemców skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] grudnia 2009r. utrzymującą w mocy decyzję własną decyzję z [...] października 2009r. o odmowie wydania tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca.
Cudzoziemiec, w treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do dnia wydania wyroku. Jak zaznaczył, mimo ich odmownego charakteru, to jego zdaniem stanowią one realne zagrożenie dla życia i zdrowia skarżącego. Jak wskazał wnioskodawca, brak posiadania przez niego aktualnego tymczasowego zaświadczenia tożsamości może być wykorzystany jako pretekst do stosowania przeciwko niemu środków przymusu, a w tym do jego zatrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek cudzoziemca nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04).
W przedmiotowej sprawie okoliczności podniesione przez skarżącego nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto zaskarżona decyzja, ani ją poprzedzająca nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji, jak chciałby skarżący.
Podniesione w skardze okoliczności, które zdaniem skarżącego przemawiają za uwzględnieniem wniosku takie jak hipotetyczne zastosowanie wobec niego środków przymusu, a przez co jego zdaniem zagrożenie dla jego zdrowia i życia, odwołują się jedynie do obaw i odczuć samego skarżącego, nie stanowią natomiast ustawowej przesłanki niezbędnej do wstrzymania wykonania decyzji.
Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.