Uzasadnienie
Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] stycznia 2020 r. sygn. [...], o nieuwzględnieniu protestu Skarżącej na informację o wyniku oceny merytorycznej wniosku nr [...]o dofinansowanie realizacji projektu pn. "[...]".
Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
[...] Spółka z o.o. w K. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] pod nazwą [....] w ramach poddziałania 1.3.2. Tworzenie sieciowych produktów MSP. W wyniku oceny wniosku przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów (KOP) projekt otrzymał negatywną ocenę w następujących kryteriach:
- 1. kryterium nr 2 innowacyjność produktu;
- 2. kryterium nr 3 potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu oraz opłacalność projektu;
- 3. kryterium nr 5 wydatki w ramach projektu są kwalifikowalne, racjonalne i uzasadnione
- 4. kryterium nr 7 przygotowanie do realizacji projektu.
Pismem z 27 listopada 2019 r. Skarżąca została powiadomiona o wyniku negatywnym oceny projektu. Pismem z 17 grudnia 2019 r. Spółka wniosła protest od powyższej informacji, który został rozpatrzony negatywnie.
Zaskarżoną do Sądu informacją organ oddalił protest skarżącej spółki.
W odniesieniu do kryterium innowacyjności projektu, organ stwierdził, że celem projektu [...] jest utworzenie innowacyjnego markowego produktu turystycznego, który opiera się głównie na wykorzystaniu dziedzictwa kulturowego i historycznego regionu K. – G. i obejmuje 3 obiekty 1) Obiekt Centrum B. K.) Obiekt Centrum L. G.) B. H. Zadania. Organ uznał, że projekt jest niespójny, gdyż dominująca funkcja gastronomiczno - eventowa, z uwzględnionymi elementami wystawienniczymi nie pozwala sklasyfikować tych obiektów jako jednostek muzealnych prezentujących dziedzictwo kulinarne. Proporcje przeznaczonej powierzchni na funkcje wystawiennicze w stosunku do funkcji gastronomicznych i hotelowych wskazują na odmienny cel projektu.
Z wniosku aplikacyjnego wynika, że [...] oznacza karczmę lub zajazd znajdujące się przy trakcie komunikacyjnym w którym zatrzymano się na nocleg lub posiłek. I tak w obiekcie Centrum B. K. na ekspozycję przeznaczono 450 m2, natomiast na restaurację 829,8 m2 oraz 470,1 m2 na usługi noclegowe. Następnie w obiekcie Centrum L. G. na ekspozycję wydzielono 160 m2, zaś na strefę kultury i spotkań 926 m2 zaś na usługi noclegowe 61,67 m2. Powyższe parametry wskazują jednoznacznie na charakter gastronomiczny i noclegowy przedsięwzięcia a te funkcje, w ocenie organu, nie mają cech innowacyjności, o jakiej mowa w kryterium wy boru nr 2.
Jak podkreślono w opisie tego kryterium "Nowe cechy produktu, niepowodujące zmiany przydatności użytkowej produktu, niezauważalne przez odbiorcę oraz nieprzesądzające o jego konkurencyjności, nie będą stanowiły podstawy do uznania kryterium za spełnione". Należy podkreślić, że podczas pierwotnej oceny wniosku jak i przy jego weryfikacji w ramach protestu osoby oceniające były zobowiązane do stosowania definicji innowacyjności z podręcznika OECD "Podręcznik Oslo". Do oceny tego kryterium zarówno na Panelu Ekspertów jak do sporządzenia opinii na potrzeby protestu został zaangażowany ekspert o odpowiednich kwalifikacjach dla tego kryterium.
Również w odniesieniu do kryterium nr 2 "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" organ stwierdził, iż zostało one nie spełnione. Wyjaśnił, że kryterium to było opiniowane przez niezależnych ekspertów przy ocenie merytorycznej i przy rozpatrywaniu protestu. Zauważył, że rezultat projektu nie jest skierowany do mieszkańców regionu lecz do turystów. Wyjaśnił, iż w związku z tym, że turyści zewnętrzni są głównym odbiorcą, określenie tej grupy klientów, jako osób dotychczas odwiedzających region, wydaje się stanowić kluczową informację dla możliwości określenia potencjału rynkowego produktu. Organ zaznaczył, że wnioskodawca wskazał jedynie, iż potencjał turystyczny wynosi nie więcej niż 10 % tego, co można zaobserwować w sąsiedniej Małopolsce. Organ podkreślił, że wnioskodawca nie przedstawił informacji na temat liczby turystów na terenie L. i K., co pozwoliłoby określić potencjalne zapotrzebowanie na proponowane przez wnioskodawcę noclegi w regionie gdzie ma być realizowany projekt.
Stwierdził, iż nie można dokonać prognozy popytu na miejsca noclegowe bez informacji na temat obecnego ruchu turystycznego występującego we wskazanych miejscach. Zdaniem organu w przypadku projektu Wnioskodawcy informacja o ruchu turystycznym ma kluczowe znaczenie, gdyż pozwala zweryfikować wiarygodność projektu. Przyjęty przez wnioskodawcę poziom obłożenia noclegów na poziomie 35% bez wskazania aktualnych wartości nie jest wiarygodny. Wniosek taki wynika również z opinii eksperta sporządzonej dla celów protestu.
Organ wyjaśnił, iż brak kompletnych informacji w tym zakresie miał wpływ na ocenę pozostałych kryteriów wyboru: kryterium nr 5 "Wydatki w ramach projektu są kwalifikowalne, racjonalne i uzasadnione" i kryterium nr 7 "Przygotowanie do realizacji projektu". W ocenie organu wątpliwości budzi wartość wydatków kwalifikowalnych przewidzianych na usługi noclegowe w projekcie - 4.365 426,78 PLN, co stanowi 16,43 % wydatków przewidzianych w ramach projektu, przy braku informacji na temat aktualnego ruchu turystycznego w regionie. Organ stwierdził, iż powyższe dowodzi, że wniosek o dofinansowanie był niekompletny i niespójny. Organ wyjaśnił, iż wnioskodawca pomimo pytań ekspertów na Panelu Ekspertów nie udzielił informacji, które pozwalałaby pozytywnie ocenić projekt w ramach ww. kryteriów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła:
- 1. o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, które to naruszenie przepisów prawa miało istotny wpływ na wynik dokonanej oceny przez PARP w W., co skutkuje koniecznością wniosku o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;
- 2. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a.") o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innowacyjności przygotowanej przez Centrum Transferu Technologii Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w R. z dnia 12 grudnia 2019 r. na okoliczność wskazania faktu, że wniosek zasługiwał na rzetelne rozpatrzenie, a przy tym wykazanie naruszenia przez instytucję PARP przepisów prawa, które mają istotne znaczenia dla pozytywnego i rzetelnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie;
- 3. o zasądzenie od PARP w W. na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów prawa, tj. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa") poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, z uwagi na fakt, że poprzez oparcie oceny w dużej mierze na okolicznościach faktycznych, które nie są objęte żadnym z kryteriów wyboru projektu ustanowionych w dokumentacji konkursowej;
- 2. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty i z naruszeniem równego traktowania podmiotów uczestniczących w postępowaniu konkursowym, z uwagi na fakt, że podczas dokonywania oceny wniosku i projektu złożonego przez Skarżącą, a następnie złożonego protestu, instytucja swoje stanowisko uzasadniła całkowicie odmiennymi przesłankami i okolicznościami, wzajemnie wykluczającymi się na poszczególnych etapach dokonywania oceny wniosku, co finalnie spowodowało dokonanie nieprawidłowej i niezasadnej oceny wniosku i projektu złożonego przez Skarżącą;
- 3. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oparcie oceny w dużej mierze na okolicznościach faktycznych, które nie są objęte żadnym z kryteriów wyboru projektu ustanowionych w dokumentacji konkursowej;
- 4. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez żądanie informacji nie odnoszących się do spełniania kryteriów wyboru projektów;
- 5. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez komisję odwoławczą Instytucji Zarządzającej, polegający na oparciu się na subiektywnych opiniach ekspertów, nie popartych żadnymi danymi, ekspertyzami a przez to ponowną dowolną ocenę wypełnienia kryteriów merytorycznych;
- 6. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku, polegający na błędnym i niczym niepopartym, dowolnym przyjęciu zasad oceny, niezgodnych z oficjalnymi kryteriami wyboru projektów, które zostały zawarte w Regulaminie Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 20142020 oś priorytetowa 1: Przedsiębiorcza Polska Wschodnia działanie 1.3 Ponadregionalne powiązania kooperacyjne poddziałanie 1.3.2 Tworzenie sieciowych produktów przez MŚP oraz - w szczegółowym ujęciu - w stanowiącym Załącznik nr 1 dokumencie pt. Kryteria wyboru projektów Program Operacyjny Polska Wschodnia Poddziałanie 1.3.2. TWORZENIE SIECIOWYCH PRODUKTÓW PRZEZ MŚP (dalej jako: "Kryteria wyboru");
- 7. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 w zw. z art. 58 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nierzetelny i z pominięciem zasad ogólnych oceny przedłożonych projektów, z uwagi na fakt, że przy rozpatrywaniu protestu w drodze odwoławczej PARP (instytucja) dokonał ponownej oceny projektu, która to ocena polegała na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4) i 5);
- 8. naruszenie przepisów prawa, tj. art 37 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania, w sytuacji gdy sposób wyboru projektów do dofinansowania powinien przebiegać w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz powinno zapewnić się wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania;
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy wdrożeniowej. W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.
Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50 tej ustawy, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów kpa, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie, postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.
W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie.
Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustaw, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego, w tym regulamin przeprowadzania konkursu.
Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez PARP, jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w zaskarżonej informacji z dnia [...] stycznia 2020 r. Sąd stwierdza, że odpowiadają one prawu.
Zdaniem Sądu ocena projektu została przeprowadzona w sposób rzetelny, przejrzysty oraz z zapewnieniem równego dostępu innym wnioskodawcom do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania tj. z zachowaniem zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Projekt, stosownie do treści art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, został poddany ocenie pod względem spełnienia kryteriów. W myśl art. 57 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art.54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania.
W uzasadnionych przypadkach, gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Zauważyć należy, że PARP zgodnie z powołanym przepisem dokonała rozpatrzenia protestu korzystając z pomocy dwóch ekspertów. Wyjaśnić należy, iż celem skorzystania z opinii ekspertów w odniesieniu do dwóch z zakwestionowanych kryteriów tj. kryterium nr 1 "Innowacyjność projektu" i kryterium nr 2 "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu oraz opłacalność projektu" było zapewnienie przez IP rzetelności weryfikacji oceny projektu. Sąd zauważa, iż opinia ekspertów, którą PARP posiłkowała się w trakcie rozpatrywania protestu była dostępna dla skarżącej spółki, co świadczy o zachowaniu zasady przejrzystości na tym etapie postępowania.
Zdaniem Sądu skorzystanie z opinii ekspertów przy ponownej ocenie kryteriów wyżej wymienionych dowodzi, iż PARP dokonała wszechstronnej i wyczerpującej weryfikacji oceny projektu i wskazuje, że ocena ta była swobodna, gdyż oparta na całokształcie informacji dostępnych organowi, tj. treści wniosku o dofinansowanie, odpowiedzi skarżącej spółce udzielonych podczas Panelu Ekspertów oraz opiniach ekspertów.
PARP odniosła się do wszystkich zarzutów podniesionych w proteście i kryteriów, o których mowa w art.54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, a także do opinii skarżącej spółki w przedmiocie innowacyjności projektu sporządzonej przez Wyższą Szkołę Informatyki i Zarządzania w R., co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej informacji.
W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącej spółki o dowolności i wybiórczości oceny projektu. Podkreślić należy, że IP wystąpiła o opinię ekspertów dotychczas niezaangażowanych w proces oceny, co pozwala stwierdzić, iż przedmiotowe opinie były niezależne i obiektywne.
Zdaniem Sądu, organ nie naruszył również art. 58 ustawy wdrożeniowej, gdyż poinformował skarżącą spółkę w zaskarżonym piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu, a informacja ta zawierała treść rozstrzygnięcia (nieuwzględnienie protestu) wraz z uzasadnieniem.
Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 58 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Wyjaśnić należy, iż przepis ten odnosi się do ponownej oceny projektu, gdy instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu nie jest ta sama instytucja, która dokonała merytorycznej oceny projektu, o czym stanowi ust. 5 tego przepisu. Zgodnie z art. 58 ust. 5 ustawy wdrożeniowej, ust. 3 nie stosuje się jeżeli instytucją właściwą do rozpatrzenia protestu jest instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1.
Organ zasadnie uznał, że nie zostało spełnione kryterium innowacyjności projektu. Podkreślić należy, że celem projektu [...] jest utworzenie innowacyjnego markowego produktu turystycznego, który opiera się głównie na wykorzystaniu dziedzictwa kulturowego i historycznego regionu K. - G i obejmuje 3 obiekty 1) Obiekt Centrum B. K., 2) Obiekt Centrum L. G., 3) B. H. Zadania.
Zdaniem Sądu, organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo wykazał, że projekt jest niespójny, gdyż dominująca funkcja gastronomiczno - eventowa, z uwzględnionymi elementami wystawienniczymi nie pozwala sklasyfikować tych obiektów jako jednostek muzealnych prezentujących dziedzictwo kulinarne. Proporcje przeznaczonej powierzchni na funkcje wystawiennicze w stosunku do funkcji gastronomicznych i hotelowych wskazują na odmienny cel projektu.
Wskazać należy, iż z wniosku aplikacyjnego wynika, że "Austeria" oznacza karczmę lub zajazd znajdujące się przy trakcie komunikacyjnym w którym zatrzymano się na nocleg lub posiłek. Słusznie organ zauważył, iż w obiekcie Centrum B. na ekspozycję przeznaczono 450 m2, natomiast na restaurację 829,8 m2 oraz 470,1 m2 na usługi noclegowe. Następnie w obiekcie Centrum L. G. na ekspozycję wydzielono 160 m2, zaś na strefę kultury i spotkań 926 m2 zaś na usługi noclegowe 61,67 m2.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organu, iż powyższe parametry wskazują jednoznacznie na charakter gastronomiczny i noclegowy przedsięwzięcia a te funkcje, w ocenie organu, nie mają cech innowacyjności, o jakiej mowa w kryterium wyboru nr 2.
Organ prawidłowo uznał również nie spełnienie kryterium nr 2 "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu". Zauważyć należy, iż kryterium to było opiniowane przez niezależnych ekspertów przy ocenie merytorycznej i przy rozpatrywaniu protestu. Organ słusznie podniósł, że rezultat projektu nie jest skierowany do mieszkańców regionu lecz do turystów. W związku z powyższym organ prawidłowo uznał, że określenie tej grupy klientów, jako osób dotychczas odwiedzających region, wydaje się stanowić kluczową informację dla możliwości określenia potencjału rynkowego produktu. Wskazana we wniosku informacja, iż potencjał turystyczny wynosi nie więcej niż 10 % tego, co można zaobserwować w sąsiedniej M., jest nie wystarczająca.
Należy podkreślić, iż w przypadku przedmiotowego projektu informacja o ruchu turystycznym ma kluczowe znaczenie, gdyż pozwala zweryfikować wiarygodność projektu, a stanowisko organu, że przyjęty przez skarżącą spółkę poziom obłożenia noclegów na poziomie 35% bez wskazania aktualnych wartości nie jest wiarygodny, należy uznać za prawidłowe. Powyższe wynika również z opinii ekspertów.
Sąd akceptuje ustalenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, że brak kompletnych informacji w tym zakresie miał wpływ na ocenę pozostałych kryteriów wyboru: kryterium nr 5 "Wydatki w ramach projektu są kwalifikowalne, racjonalne i uzasadnione" i kryterium nr 7 "Przygotowanie do realizacji projektu".
Należy zgodzić się z PARP, że wartość wydatków kwalifikowalnych przewidzianych na usługi noclegowe w projekcie - 4.365.426,78 PLN, które stanowią16,43 % wydatków przewidzianych w ramach projektu, budzi wątpliwości ze względu na brak informacji na temat aktualnego ruchu turystycznego w regionie.
Z tego względu w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo uznano, że wniosek o dofinansowanie był niekompletny i niespójny. Zauważyć należy, iż spółka pomimo pytań ekspertów na Panelu Ekspertów nie udzieliła informacji, które pozwalałaby pozytywnie ocenić projekt w ramach ww. kryteriów.
Odnosząc się do wniosku skarżącej spółki o przeprowadzenie dowodu z opinii innowacyjności przygotowanej przez Centrum Transferu Technologii Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w R. z dnia 12 grudnia 2019 r. na okoliczność wskazania faktu, że wniosek zasługiwał na rzetelne rozpatrzenie, a przy tym wykazanie naruszenia przez instytucję PARP przepisów prawa, które mają istotne znaczenia dla pozytywnego i rzetelnego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie, zauważyć należy, że zgodnie z powołanym w skardze przepisem art 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, w oparciu jedynie o dowody z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Przepis artykułu 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza zatem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu przed organem zakończonym zaskarżanym rozstrzygnięciem. Skoro wnioskowany dowód znajdywał się już w aktach sprawy, nie było konieczności jego ponownego przeprowadzania. Jak już podkreślono powyżej, w zaskarżonym rozstrzygnięciu odniesiono się do ww. opinii załączonej do protestu. Przypomnieć wypada, iż PARP wskazała, że przyjęty przez wnioskodawcę poziom obłożenia noclegów na poziomie 35% bez wskazania aktualnych wartości nie jest wiarygodny, a wniosek taki wynika również z opinii eksperta sporządzonej dla celów protestu.
Dlatego też wniosek dowodowy zawarty w skardze nie mógł być przez Sąd uwzględniony.
Na zakończenie Sąd zauważa, że PARP w swoim rozstrzygnięciu odniosła się szczegółowo do zarzutów protestu, a tym samym w żaden sposób nie naruszyła przepisów ustawy wdrożeniowej odnośnie stosowania procedury odwoławczej.
Należy przy tym powtórzyć, że Sąd - orzekając na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej - ocenia działania organu pod kątem przesłanki wskazanej w tym przepisie tj. czy organ oceniając projekt dokonywał tego w sposób naruszający prawo i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Nie jest natomiast rolą Sądu dokonanie oceny projektu, bowiem nie jest do tego upoważnionym, nie ma też takich możliwości.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy orzekł jak w sentencji.