Uzasadnienie
Skarżący, przy złożonej skardze kasacyjnej złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 7 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy tut. Sądu umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy, z uwagi na brak podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z 27 czerwca 2016r. o odmowie przyznania Spółce prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2017 r.
W piśmie procesowym z 14 września 2017 r. Skarżący wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z zażaleniem na postanowienie tut. Sądu z 23 sierpnia 2017 r., wnosząc o jego zmianę poprzez przyznanie Spółce prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2017 r. – jako niedopuszczalne – podlega odrzuceniu.
Wskazać trzeba, że stosownie do art. 260 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W konsekwencji na postanowienie tego sądu, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego utrzymano w mocy, nie przysługuje żaden dalszy środek odwoławczy, a zwłaszcza wywiedzione w niniejszej sprawie zażalenie. Środek taki nie jest zresztą przewidziany ani w art. 194 § 1 p.p.s.a., ani w innych przepisach tej ustawy.
Wobec powyższego, na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.