Uzasadnienie
Zarządzeniem z 8 stycznia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Referendarz wskazał, że pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na obowiązującym formularzu.
W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od tego orzeczenia. Wskazał w nim, że przesłany przez sąd formularz PPF uległ zniszczeniu i nie mógł go wypełnić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu sprzeciw skarżącego nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś zawarta w nim argumentacja nie może stanowić podstawy do uchylenia zarządzenia referendarza sądowego.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu, pomimo stosownego wezwania. Należy podkreślić, że do wezwania tego dołączono właściwy formularz. Zasadnie zatem referendarz, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 oraz art. 257 p.p.s.a., zarządził o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Na koniec dodać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wniesiony na właściwym formularzu, dołączony przez skarżącego do sprzeciwu, zostanie rozpoznany przez Sąd.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.