Uzasadnienie
W dniu 5 lutego 2004 r. R. C. wniosła skargę na rozstrzygnięcie Komisji Odwoławczej Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" z dnia [...] stycznia 2004 r., w którym stwierdzono, iż nie spełnia wymogów § 11 Ustawy o Fundacji "Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość", w związku z czym nie jest uprawniona do uzyskania świadczenia. Rozstrzygnięcie to zawierało informację, iż decyzje Komisji Odwoławczej są ostateczne.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 grudnia 2001 r. wydanej w sprawie sygn. OPS 3/01 /ONSA 2002/3/99/ orzekł, iż na ostateczne rozstrzygnięcie organów Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" dotyczące świadczenia pieniężnego za represje doznane ze strony okupanta hitlerowskiego nie służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarówno bowiem porozumienie zawarte między rządami Polski i Niemiec w dniu 16 października 1991 r., które nie zostało ratyfikowane, jak i późniejsze akty dotyczące przyznawania przez Fundację pomocy finansowej z tytułu doznanych prześladowań nazistowskich nie spełniają kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do źródeł powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Na ich podstawie nie powstaje pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a Fundacją stosunek administracyjno – prawny, co w konsekwencji oznacza, że Fundacja nie działa jako organ administracji publicznej powołany z mocy prawa do załatwiania spraw z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Rozstrzygnięcia Fundacji "Polsko-Niemieckie Pojednanie" w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania świadczeń na rzecz poszkodowanych w następstwie prześladowań nazistowskich nie są decyzjami administracyjnymi, z braku ustawowego umocowania Fundacji w tym zakresie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, iż sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego odrzucił skargę w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt. 1 powołanego prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.