Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2015 r. A. K., dalej: "Skarżący" złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. tut. Sąd umorzył postępowanie sądowe. Odpis postanowienia Skarżący odebrał w dniu 9 maja 2016 r. i nie złożył od niego zażalenia.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie zaś z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego, w ocenie starszego referendarza sądowego, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a w konsekwencji, stosownie do art. 249a p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie prawa pomocy podlega umorzeniu.
W tej sytuacji w oparciu o art. 249a p.p.s.a. oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.