Uzasadnienie
A.K. (dalej: "Skarżący") w dniu [...] listopada 2015 r. (data nadania) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...].
Skarga została złożona za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone zaskarżonym postanowieniem.
Przekazując skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę, organ wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego.
Następnie pismem procesowym z dnia [...] marca 2016 r. organ poinformował, iż wznowione postępowanie administracyjne zostało zakończone postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], którym uchylono zaskarżone postanowienie. Do pisma załączono odpis postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. wraz z potwierdzeniem jego odbioru przez Skarżącego, które zostały dołączone do akt administracyjnych sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Rozpoznając sprawę należało stwierdzić, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie własne z dnia [...] października 2015 r. Nr [...]. Postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. zostało doręczone Skarżącemu, który nie wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tym samym wobec stwierdzenia, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 161 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy przypomnieć organowi, iż zarówno w doktrynie, jak i ugruntowanym już stanowisku orzecznictwa podnosi się, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Sąd stwierdza zatem, iż w niniejszej sprawie organ w sposób nieuprawniony wznowił z urzędu postępowanie administracyjne już po złożeniu skargi do sądu administracyjnego. W takim przypadku przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają bowiem jedynie możliwość skorzystania przez organ z uprawnienia do autokontroli, której warunkiem jest uwzględnienie skargi w całości (art. 54 § 3 p.p.s.a.).
Natomiast każda ingerencja organu w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym wykraczająca poza dyspozycję wskazanego przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. jest niedopuszczalna, gdyż godzi w konstytucyjne prawo do sądu (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo C.H. BECK; Warszawa 2015; 3.wydanie; str. 337 oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych).