Uzasadnienie
A. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia 4 listopada 2015 r. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. o numerze [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] lipca 2015 r. o numerze [...].
Skarga została złożona za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. o numerze [...]wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone zaskarżonym postanowieniem.
Jednocześnie, organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę, wnosząc o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia wznowionego postępowania administracyjnego.
Następnie, pismem procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. organ poinformował, iż wznowione postępowanie zostało zakończone postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. o numerze [...], którym uchylono postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. o numerze [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając sprawę stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż w aktach sądowych znajduje się postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r. o numerze [...], mocą którego uchylono zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2015 r. o numerze [...]. Potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tegoż postanowienia, organ nadesłał wraz z pismem procesowym z dnia 23 lutego 2016 r. (vide: k. 31-35 akt sądowych).
Ponadto Sąd stwierdza, iż w aktach sądowych znajduje się również potwierdzenie doręczenia w dniu [...] lutego 2016 r. stronie skarżącej postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r. o numerze [...] (vide: k.41-42 akt sądowych).
W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co z kolei skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego.
Wobec stwierdzenia, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, Sąd – opierając się na przepisie art. 161 § 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie przypomnieć należy organowi, iż zarówno w doktrynie, jak i ugruntowanym już stanowisku orzecznictwa podnosi się, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Wobec tego Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie organ w sposób nieuprawniony wznowił z urzędu postępowanie administracyjne już po złożeniu skargi do sądu administracyjnego. W takim przypadku przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dopuszczają bowiem jedynie możliwość skorzystania przez organ z uprawnienia do autokontroli, której warunkiem jest uwzględnienie skargi w całości (art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Natomiast każda ingerencja organu w sprawę zawisłą przed sądem administracyjnym wykraczająca poza dyspozycję wskazanego przepisu art. 54 § 3 jest niedopuszczalna, gdyż godzi w konstytucyjne prawo do sądu (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo C. H. BECK; Warszawa 2015; 3.wydanie; str. 337 oraz powołane tam orzeczenia sądów administracyjnych).