Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej przez H.C. (dalej:,,Skarżąca’’) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], o odmowie przyznania płatności z tytułu pomocy w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w krajowym systemie jakości żywności - integrowana produkcja roślin w okresie od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] lipca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o przyznaniu Skarżącej pomocy w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" z tytułu uczestnictwa w krajowym systemie jakości żywności - integrowana produkcja roślin.
W dniu [...] kwietnia 2015 r. Skarżąca za pośrednictwem operatora pocztowego złożyła wniosek o płatność za pierwszy okres przyznania pomocy.
Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku o płatność organ decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmówił przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" z tytułu uczestnictwa w krajowym systemie jakości żywności - integrowana produkcja roślin w okresie od dnia [...] marca 2014 do dnia [...] marca 2015 r.
Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Po rozpatrzeniu złożonego przez Skarżącą odwołania, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu [...] września 2015 r. wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, iż Strona skarżąca - składając na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 - w dniu [...] kwietnia 2015 r. wniosek o płatność za pierwszy okres pomocy - przedłożyła również kopię certyfikatów nr [...]; [...]; [...] oraz [...] z dnia [...] listopada 2014 r., ważnych do dnia [...] grudnia 2014 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż przedstawiona na etapie wniosku o płatność dokumentacja oraz wyjaśnienia Skarżącego złożone na etapie rozpatrywania odwołania wskazują, iż Strona skarżąca nie przedłożyła kopii certyfikatu, który byłby ważny w momencie składania wniosku o płatność, tj. certyfikatu ważnego w dniu [...] kwietnia 2015 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż warunek ważności certyfikatu winien być spełniony zarówno w momencie rozstrzygania sprawy, jak i na dzień złożenia wniosku o płatność.
Wskazano jednocześnie, iż pomoc w ramach przedmiotowego działania może zostać wypłacona stronie postępowania wyłącznie na jej wniosek oraz pod warunkiem spełnienia przez wnioskującego wszystkich wymogów określonych dla niniejszego działania, w tym w szczególności przedłożenia kopii certyfikatu ważnego w momencie składania wniosku o płatność oraz w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje twierdzenie Skarżącej, że ważność certyfikatu należy odnosić nie do momentu złożenia wniosku o płatność, lecz do okresu z jakiego pochodzi produkcja. Organ zaznaczył też, iż Skarżąca wraz z wnioskiem o płatność złożyła oświadczenie, iż znane jej są zasady przyznawania i wypłaty pomocy w ramach działania "Uczestnictwo rolników w ramach systemów jakości żywności".
Skarżąca, w imieniu której działa radca prawny, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję nr [...] z dnia [...] września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., którą to skargą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób, które miał wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i przedstawiony w części historycznej uzasadnienia uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została oparta na przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 162 z p. zm.; dalej: rozporządzenie), a w szczególności § 9 ust. 1 i 4, § 9 ust. 5 pkt 3 oraz § 3 pkt 4 ppkt a, w związku z treścią przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin (Dz. U. z 2013, poz. 455 z p. zm., dalej: ustawa).
Przepisy te stanowią, że pomoc jest przyznawana producentowi rolnemu, który, w przypadku uczestnictwa w krajowym systemie jakości żywności, wytwarza produkty integrowanej produkcji roślin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin.
Wniosek o płatność za dany okres pomocy składa się do dyrektora oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego w terminie 180 dni od dnia upływu tego okresu. Do wniosku o płatność za dany okres dołącza się - w przypadku krajowego systemu jakości żywności, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a - kopię ważnego certyfikatu potwierdzającego stosowanie integrowanej produkcji roślin.
Natomiast z treści art. 57 ust. 4 ustawy wynika, że certyfikat poświadczający stosowanie integrowanej produkcji roślin wydaje się na okres niezbędny do zbycia roślin, nie dłużej jednak niż na okres 12 miesięcy. Certyfikat ten - wydawany producentowi roślin będącemu osobą fizyczną - zawiera dane osobowe tego producenta: imię, nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania.
W ocenie Sądu wymienione powyżej przepisy nie nakładają na producenta obowiązku legitymowania się certyfikatem, który - tak jak na to wskazały organy w swoich decyzjach - obowiązuje zarówno w chwili składania wniosku, jak i na dzień wydawania decyzji przez organ.
Zdaniem Sądu ważność certyfikatu, o jakiej mowa w § 9 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia, odnosi się do okresu, za jaki przyznawana jest pomoc.
I tak - jeśli wnioskujący o pomoc składa wniosek odnoszący się do roku 2014 (tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie) - to winien legitymować się certyfikatem potwierdzającym, że w 2014 roku wyprodukował produkty, co do których potwierdzono certyfikatem stosowanie integrowanej produkcji.
W ocenie Sądu certyfikat ten jest niezbędny do zbycia roślin w danym okresie produkcyjnym, zaś jego funkcja w odniesieniu do realizacji wypłaty pomocy z rozporządzenia ma tylko funkcje informacyjne i potwierdzające sam fakt wyprodukowania żywności w sposób uprawniający do otrzymania pomocy.
Jeśli więc producent otrzymał certyfikat, to w danym roku jest uprawniony do występowania z wnioskiem o przyznanie pomocy w ramach rozporządzenia.
Inne rozumienie tych przepisów w ocenie Sądu nie znajduje umocowania w przytoczonych regulacjach rozporządzenia i ustawy.
Tym samym nieuprawnionym jest żądanie od Skarżącego legitymowania się certyfikatem ważnym zarówno w chwili składania wniosku, jak i na datę wydawania decyzji przez organ.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy winny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.
Zasądzony zwrot kosztów postępowania sądowego zawiera zwrot wpisu sądowego i jednolitą stawkę wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 240 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).