Uzasadnienie
W styczniu 2006 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła do Ministra Gospodarki dwa wnioski o dofinansowanie dwóch inwestycji na podstawie przepisów ustawy z 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.). Wniosek nr [...] dotyczył rozbudowy zakładu produkcyjnego w K., wniosek nr [...] wdrożenia innowacyjnych rozwiązań w procesie produkcji [...] w W. Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu wszczętym wnioskiem nr [...] dotyczącym rozbudowy zakładu produkcyjnego w K..
Pismem z dnia 19 czerwca 2006 r. Minister Gospodarki poinformował skarżącą - S. sp. z o.o. o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. Uzasadniając rozstrzygnięcie Minister stwierdził, że wniosek uzyskał negatywną opinię Zespołu do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom ze względu na ograniczone środki finansowe będące w gestii ministra na realizację ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji dla wniosków złożonych w tej turze. Poinformował stronę, że otrzymała 161 punktów.
Pismem z dnia 27 czerwca 2006 r. strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. We wniosku strona podniosła, że zgodnie z §3 ust. 2 rozp. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 12 września 2003 r. w sprawie szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji (Dz. U. Nr 123, poz.1296) o przyznaniu wsparcia decyduje ilość uzyskanych punktów w ramach danej kategorii, a nie wysokość budżetu. Wskazała na fakt, iż otrzymała 161 punktów na 172 możliwe do uzyskania w konkursie, natomiast firma, do której skierowano informację o przyznaniu dotacji uzyskała 142 punkty.
Minister Gospodarki pismem z dnia 12 lipca 2006 r. poinformował stronę, że jej wniosek został rozpatrzony zgodnie z procedurą wynikającą z ustawy z 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.) oraz zgodnie z przepisami aktów wykonawczych. Poinformował również, że Zespół do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom opiniując negatywnie wniosek wziął pod uwag oprócz łącznej punktacji otrzymanej przez wnioskodawcę, środki finansowe będące w dyspozycji ministra przypadające na daną turę aplikacyjną. Wyjaśnił stronie, że na drugą kategorię inwestycyjną (do tej kategorii zaliczał się wniosek) przypadła kwota 2 619 127 zł, tj. około12% oczekiwanego przez przedsiębiorcę wsparcia. Równocześnie poinformował stronę, że Zespół pozytywnie zaopiniował drugi z wniosków strony (nr [...]), złożony w czwartej kategorii inwestycyjnej, która to dotacja zaspokajała oczekiwania strony w 71 %.
Poinformował też stronę, że wsparcie dwóch różnych projektów tego samego przedsiębiorcy na łączną kwot absorbującą ok. 80% dostępnych środków w całym budżecie przeznaczonym na daną turę nie byłoby możliwe i nigdy nie miało miejsca.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji S. sp. z o.o. zarzuciła rażące naruszenie prawa poprzez przyznanie wsparcia finansowego firmie, która nie uzyskała największej liczby punktów, wbrew wyraźnej dyspozycji §3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 107 kpa poprzez nie spełnienie przez wydawane przez Ministra decyzje podstawowych wymagań określonych w tym przepisie, w szczególności poprzez to, że zaskarżona decyzja nie zawiera daty jej wydania, pouczenia o odwołaniu oraz trybie i dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, brak jest podstawy prawnej wydania decyzji oraz uzasadnienia faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi przepisami art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Dokonując oceny zaskarżonego aktu w pierwszej kolejności należało wyjaśnić jego charakter prawny. Zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa wykładnia przepisu art. 13 a ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.) prowadzi do wniosku, że przewidziana w tym przepisie, wydawana przez ministra "informacja", w której minister wykonując zadania publicznoprawne w ramach przyznanych mu kompetencji ustawowych, władczo rozstrzyga o odmowie udzielenia wsparcia finansowego, o które ubiega się przedsiębiorca jest decyzją administracyjną i podlega kontroli sądu administracyjnego. W tego rodzaju sprawach mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym (Wyrok NSA z 07.09.2005. syg.akt II GSK 116/05).
Oceniając zaskarżoną decyzję, w pierwszej kolejności pod kątem prawidłowości stosowania przepisów postępowania, Sąd stwierdził, że decyzja wydana przez Ministra Gospodarki w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania skutkującym jej nieważność. Zgodnie z art.13 a ust. 2 ww. ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji przedsiębiorca może zwrócić się w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1, do ministra właściwego do spraw gospodarki, o ponowne rozpatrzenie wniosku. Spółka S. złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie jej wniosku. Wniosek o ponowne rozpatrzenie został podpisany przez Prezesa Zarządu Spółki M. K. Zgodnie z zapisem w KRS Spółki, do jej reprezentowania upoważnionych jest dwóch członków zarządu łącznie lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Tak więc Prezes Zarządu nie jest upoważniony do jednoosobowego podpisywania pism i składania oświadczeń woli w imieniu S. sp. z o.o. i nie można uznać, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony skutecznie. Wydanie decyzji drugoinstancyjnej przy braku prawidłowego wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie Minister Gospodarki, na podst. art. 140 KPA w zw. z art.64 KPA wezwie stronę do usunięcia braków wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku, poprzez podpisanie wniosku zgodnie z reprezentacją Spółki.Dalsze decyzje podejmie zależnie od tego czy strona uzupełni brak.
Wobec ustalenia, że informacja wymieniona w art. 13 a ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji jest w istocie decyzją administracyjną, należy stwierdzić, że winna ona odpowiadać wymaganiom ustalonym dla decyzji administracyjnych w art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego.
Niezależnie od stwierdzenia opisanego wyżej naruszenia przepisów postępowania nie można nie odnieść się do rażącego naruszenia przez Ministra Gospodarki przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisu §3 ust.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 września 2003 r. w sprawie szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego nowej inwestycji (Dz.U.Nr 165, poz. 1600 ze zm.), zgodnie z którym o przyznaniu wsparcia decyduje liczba uzyskanych punktów. W przypadku uzyskania tej samej liczby punktów uwzględnia się liczbę punktów uzyskanych w poszczególnych kryteriach, w kolejności wymienionej w § 1 rozporządzenia. Przepisy cyt. rozporządzenia zostały wydane na podstawie delegacji zawartej w art.14 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz.U.Nr 41, poz.363 ze zm.), który to przepis upoważnił ministra właściwego do spraw gospodarki do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych kryteriów udzielania wsparcia finansowego, uwzględniając kryteria określone w ust. 2 tego artykułu oraz mając na względzie obiektywność kryteriów.
Przepis rozporządzenia określił jednoznacznie, że o przyznaniu wsparcia decyduje ilość uzyskanych punktów. Żaden z przepisów ustawy ani rozporządzenia nie upoważnił ministra orzekającego w sprawie przyznania wsparcia finansowego do zastosowania jakichkolwiek innych kryteriów oceny przyznania tego wsparcia. Orzekanie o przyznaniu wsparcia finansowego w oparciu o jakiekolwiek inne kryteria niż ustanowione w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi rażące naruszenia prawa. Celem przepisu było zobiektywizowanie zasad przydzielania wsparcia, a zatem wykluczenie w tym zakresie wszelkiej dowolności. Przyznanie wsparcia przedsiębiorcy innemu niż ten który uzyskał największą ilość punktów i równoczesne nie przyznanie przedsiębiorcy, który największą ilość punktów uzyskał stanowi rażące naruszenie prawa.
Należy stwierdzić, że żaden z przepisów ustawy ani rozporządzenia nie zabrania przyznania temu samemu przedsiębiorcy dwukrotnego wsparcia w przypadku realizowania przez niego dwóch inwestycji. Natomiast pula środków przeznaczonych na wsparcie będzie miała wpływ na wysokość przyznanego wsparcia, ewentualnie na przyznanie wsparcia więcej niż jednemu przedsiębiorcy, jeżeli pula środków będzie większa niż oczekiwane wsparcie należne przedsiębiorcy, który uzyskał największą ilość punktów.
Prawo oceny wniosków o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji z uwzględnieniem również innych kryteriów niż te, które zostały określone w art.14 ust. 2 ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, ustawa przyznała działającemu przy ministrze Zespołowi do Spraw Udzielania Wsparcia Finansowego Przedsiębiorcom, stanowiąc, że przygotowuje on i przedstawia ministrowi opinię w sprawie wniosków o udzielenie wsparcia "w szczególności z uwzględnieniem kryteriów wymienionych w art. 14 ust.2." Ze sformułowania "w szczególności" wynika, że Zespół wyrażając opinię może kierować się nie tylko kryteriami wymienionymi w art. 14 ust.
- 2. Należy jednak pamiętać, że jest to jedynie opinia, a Minister wydając decyzję musi kierować się wyłącznie wynikającym z przepisów kryterium ilości punktów.
Reasumując; wobec stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205§2 i §3 ww. ustawy.