Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 6 lutego 2012r., wniesionej przez I. I. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] grudnia 2011r., o nr [...], obejmująca poza skarżącym jego żonę L. B. oraz małoletnie dzieci: T. I., A. I. oraz B. I. Decyzją tą Rada, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2011r. odmawiającą skarżącemu oraz jego rodzinie nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej oraz udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekającej o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą wobec niego okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej Szef Urzędu) podał, że zainteresowany, obywatel F., narodowości [...] złożył w dniu [...] września 2010r. za pośrednictwem Placówki Straży Granicznej w T. wniosek do Szefa Urzędu o nadanie mu statusu uchodźcy w RP. W motywach swego wniosku powołał się na fakt prześladowania go przez władze, w tym spalenia domu z powodu zamordowania kuzynów żony, którzy byli bojownikami i niestabilną sytuację w kraju pochodzenia.
W dniu [...] października 2011r. cudzoziemiec został szczegółowo przesłuchany na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia swego kraju.
Jak wskazał organ I instancji, cudzoziemiec nie podał żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, nie spełnia tym samym przesłanek wynikających z Konwencji Genewskiej oraz ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.
Szef Urzędu nadmienił, że cudzoziemiec nie miał żadnych problemów z przekroczeniem granicy i uzyskaniem paszportu. W trakcie przesłuchania wnioskujący oświadczył, że jego ostatnim miejscem zamieszkania przed wyjazdem do Polski był G., gdzie przeprowadził się w [...]r. z rodzinnej miejscowości R. Wnioskodawca mieszkał w R. Ponadto wnioskujący oświadczył, że w kraju pochodzenia nie brał czynnego udziału w działaniach wojennych, nie był nigdy aresztowany ani skazany wyrokiem sądowym. Oświadczył, że był poddawany jedynie przemocy psychicznej podczas najść przedstawicieli struktur siłowych na jego dom.
I. I. wspomniał ponadto, że jego problemy miały związek z faktem zamieszkania w sąsiedztwie szwagra, S., który brał udział w działaniach wojennych w latach [...]. Cudzoziemiec nadmienił również, że jego mieszkanie zostało podpalone przez nieznanych sprawców około pół roku przed wyjazdem strony i jego rodziny do Polski.
Szef Urzędu odniósł się także do sytuacji w kraju pochodzenia cudzoziemców, podając, że na całym terytorium R. położenie osób narodowości [...] nie może być generalnie oceniane jako stwarzające zagrożenie dla ich życia, zdrowia lub innych najbardziej podstawowych praw człowieka. Organ rozpatrujący sprawę podkreślił, że poziom bezpieczeństwa ludności cywilnej uległ znaczącemu polepszeniu w porównaniu z okresem tzw. [...], w związku z zakończeniem działań zbrojnych (bombardowań lotniczych, ostrzałów artyleryjskich) co przyczyniło się do znacznego zmniejszenia się liczby zaginięć, porwań oraz zabójstw dokonywanych przez funkcjonariuszy struktur siłowych.
Szef Urzędu podał, że czynnikiem mającym negatywny wpływ na jakość życia oraz poczucie bezpieczeństwa większości mieszkańców republiki, jest bardzo niski poziom materialny społeczeństwa C., spowodowany strukturalnym bezrobociem, wynoszącym około 50% (najwyższym w całej [...]), niedoinwestowaniem, przeludnieniem, korupcją oraz klanowo-mafijnymi układami społeczno-ekonomicznymi. Powoduje to, że wielu [...] decyduje się na opuszczenie rodzinnej republiki w poszukiwaniu pracy i lepszych warunków do życia w innych częściach F. albo zagranicą.
Szef Urzędu uznał za niewiarygodne oświadczenia cudzoziemca w kwestii poddania go przemocy fizycznej podczas najść przedstawicieli służb siłowych, jak zeznał zainteresowany podczas składania wniosku uchodźczego na granicy RP. Zeznań tych jednak nie potwierdził podczas przesłuchania statutowego.
Organ rozpatrujący sprawę wskazał, iż w jego opinii cudzoziemiec nie uprawdopodobnił, że przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia i ubiegania się o status uchodźcy w RP jest uzasadniona obawa przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, co jest niezbędną przesłanką do uznania wnioskującego za uchodźcę zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003r., o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2003r., nr 128, poz. 1176 z późn. zm.). Jak wskazał organ I instancji cudzoziemiec nie był członkiem żadnej organizacji, w której działalność postrzegana by była za opozycyjną wobec władz [...] bądź [...].
Szef Urzędu podkreślił, iż całokształt zgromadzonego materiału dowodowego oraz ocena okoliczności przedstawionych przez cudzoziemca pozwalają na wnioskowanie, iż obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie są uzasadnione, tym samym odmówił stronie nadania statusu uchodźcy na terytorium RP. Ponadto organ rozpatrujący sprawę uznał, iż cudzoziemcowi nie można udzielić ochrony uzupełniającej zgodnie z art. 15 ww. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Powrót I. I. wraz z rodziną do F. jak podał organ I instancji, nie zwiąże się z groźbą kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub ukarania. Zdaniem Szefa Urzędu, ryzyko podjęcia przez władze lub inne podmioty działań krzywdzących wobec cudzoziemca jest znikome.
Zdaniem Szefa Urzędu nie zachodzą również w stosunku do cudzoziemca przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 powołanej ww. ustawy. Do uzyskania prawa do pobytu tolerowanego, jak wskazał organ uprawnione są osoby, które wykażą, iż po powrocie do kraju pochodzenia stanęłyby wobec indywidualnych zagrożeń zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (art. 2-7 Konwencji).
Sytuacja panująca na terytorium F. nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z ww. praw cudzoziemca, w opinii Szefa Urzędu nie stanowi podstawy do uznania, że I. I. po powrocie do kraju pochodzenia grozi poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Organ rozpatrujący sprawę wskazał, że obecnie na całym terenie F. nie toczy się konflikt zbrojny, w związku z czym ta przesłanka nie może mieć zastosowania wobec osób na stale zamieszkujących w R. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z [...] grudnia 2011r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia treści art. 13 ust. 1 ww. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz naruszenia przepisów postępowania. Rada wskazała, iż przyznanie statusu uchodźcy w konkretnej indywidualnej sytuacji strony, wymaga wykazania przez niego, że istnieje realna obawa przed prześladowaniami z uwagi na wymienione w art. 13 ww. ustawy powody.
Organ odwoławczy nadmienił, że w świetle złożonych przez cudzoziemca oświadczeń dotyczących [...] domu, gdzie mieszkał wraz z rodziną to brak jest dokumentów potwierdzających to zdarzenie. Organ rozpatrujący sprawę wskazał ponadto na fakt, że nie sposób się dopatrzyć uzasadnienia w podejmowaniu przez wojska [...] działań przemocy wobec osoby, którą kilkakrotnie nachodzono jedynie w celu zadania pytań dotyczących zmarłego krewnego, a która nie brała udziału w operacjach bojowych, nie należało do struktur bojowych i nie udzielała im pomocy. Również w opinii Rady zeznania cudzoziemca dotyczące okoliczności zabójstwa szwagra i jego żony są zaledwie prawdopodobne, zasłyszane od sąsiadów.
Zdaniem Rady nie zachodzą także, w sytuacji cudzoziemca warunki do udzielenia mu ochrony uzupełniającej na mocy art. 15 wspomnianej ustawy. Cudzoziemiec, jak podał organ odwoławczy nie wykazał, że orzeczono wobec niego karę śmierci lub groziło mu wykonanie egzekucji, nie powołał się na realnie grożące mu tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie lub karanie. Nigdy, co podkreśliła Rada cudzoziemiec nie był ścigany ani poszukiwany przez podmioty sprawujące władzę w kraju pochodzenia.
Organ odwoławczy podał, że w [...] mieszka brat skarżącego, który nigdy nie był obiektem zainteresowania ze strony władz [...] lub [...]. Rada odniosła się także do faktu zarażenia córki skarżącego [...] podkreślając, że jako obywatelka F. ma pełne prawo do korzystania z opieki zdrowotnej w publicznych placówkach. Na terenie [...], jak podał organ odwoławczy powstało N., które prowadzi laboratorium, klinikę oraz refunduje leki w ramach terapii [...].
Skarżący, jak wskazała Rada nie wykazał, iż istnieje obiektywna uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, co uprawniałoby go do ubiegania się o zgodę na pobyt tolerowany w świetle unormowań art. 97 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] października 2011r., stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której cudzoziemiec domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Cudzoziemiec zarzucił zaskarżonej decyzji:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 5 oraz art. 13 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 14 ust. 3, art. 15 pkt 2, art. 16 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 97 ust. 1 pkt 1 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1a w zw. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz art. 6 i art. 24 Konwencji o prawach dziecka,
- - istotne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3, art. 80, art 8 w zw. z art. 11 kpa.
Autor skargi podkreślił, iż Rada pozostawiła praktycznie bez oceny kwestię osoby jego szwagra S. oraz jego małżonki L. B., ich działalności oraz okoliczności ich śmierci z rąk żołnierzy [...].
Wnoszący podał, że oprócz córki, również jego małżonka jest zarażona [...].
Pismem z [...] marca 2012r. skarżący złożył wniosek dowodowy o dołączenie do akt sprawy zaświadczenia o przewlekłej chorobie żony skarżącego oraz informację ze szpitala zakaźnego o stanie zdrowia córki.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 119, poz. 515 ze zm.). Uregulowanie to zawiera zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy.
Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.
Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe i uzasadniają wydanie zaskarżonych decyzji.
Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku statusowym i te złożone w trakcie przesłuchania. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w [...] przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego.
Odnosząc się do oświadczeń skarżącego złożonych w trakcie procedury uchodźczej stwierdzić należy, że nie wykazał on faktów czy okoliczności, które mogły uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem, co zasadnie doprowadziło organy obu instancji do wniosku, iż skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących nadanie mu statusu uchodźcy. Zauważyć bowiem należy, że skarżący we wniosku statusowym nie zadeklarował członkowstwa w żadnej z partii politycznych, organizacji religijnych, etnicznych lub społecznych. Oświadczył też, że nie brał udziału w działaniach wojennych, jedynie jego szwagier S. i jego żona L., co powodowało problemy skarżącego ze strony struktur siłowych (stosowano wobec skarżącego przemoc fizyczną, później zeznał, że jedynie przemoc psychiczną).
W ocenie Sądu słusznie organ rozpoznający sprawę uznał za budzące wątpliwości oświadczenia cudzoziemca dotyczące nieznajomości nazwiska, którym posługiwał się szwagier, a także brak informacji dotyczących okoliczności zabójstwa obojga małżonków. Ponadto okoliczności spalenia domu, w którym mieszkał skarżący z rodziną, budzą poważne rozbieżności, co do daty i miejsca zdarzenia.
Wskazać należy, że całokształt materiału dowodowego doprowadza do konstatacji, iż skarżący nie jest osobą pozostającą bezpośrednio i indywidualnie w zainteresowaniu [...] służb bezpieczeństwa lub bojowników [...]. Świadczy o tym fakt, iż skarżący nie brał nigdy żadnego udziału w działaniach wojennych, nie należał do żadnej partii bądź też organizacji, w której działalność jego osoby mogłaby być postrzegana za opozycyjną wobec władz kraju.
Fakt, iż wojska [...] kilkakrotnie nachodziły skarżącego jedynie celem zdania pytań dotyczących zmarłego krewnego nie wyczerpuje znamion "prześladowania" z przyczyn w rozumieniu przepisów stosowanych w sprawie, w tym Konwencji Genewskiej.
Trudno też uznać żeby uzasadniona obawa skarżącego przed prześladowaniem mogła być związana z nieżyjącymi od 2009r. krewnymi żony, którzy według niepotwierdzonych informacji zginęli w zamachu. Wbrew zarzutowi skargi, organ odniósł się dokładnie do twierdzeń skarżącego dotyczących działalności kuzynów żony i ich wpływu na sytuację skarżącego i jego rodziny.
Powyższe okoliczności w pełni uzasadniają, w ocenie Sądu, stanowisko orzekających w sprawie organów, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie wobec czego nie można go uznać za uchodźcę w rozumieniu Konwencji Genewskiej, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Powodem wyjazdu z kraju pochodzenia nie była bowiem uzasadniona obawa przed prześladowaniem, lecz chęć poprawienia sobie i rodziny warunków bytowych poprzez zamieszkanie na terytorium Polski. Podkreślić jednak należy, że nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, ani stan postrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istnienie uzasadnionej obawy prześladowania osoby ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97).
W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:
- 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
- 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,
- 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego
- - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.
Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Trafnie w tym zakresie stwierdzono w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, że jeżeli skarżący uzna, że warunki życia w [...] mu nie odpowiadają może podjąć próbę osiedlenia się w innej, bezpieczniejszej części F. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazać należy, iż zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1a, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:
- - mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r.;
- - naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz. 526 oraz z 2000r. nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.
Mając na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż skarżący nie uwiarygodnił, że ze względu na swoje działania byłby w konsekwencji wydalenia do [...] narażony na ww. naruszenia praw człowieka. Niestabilna sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego nie jest natomiast równoznaczna z realnym zagrożeniem naruszenia tych praw. Nawet z okoliczności podanych przez skarżącego nie wynika aby istniało niebezpieczeństwo, że zostanie poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub będzie zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego lub będzie ukarany bez podstawy prawnej. Wobec tego zaś, że zarówno skarżący jak i jego małżonka oraz ich małoletnie dzieci przebywają razem nie istnieje w ich przypadku niebezpieczeństwo naruszenia prawa do życia rodzinnego.
Podsumowując wskazać należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia.
Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a., uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i skonfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji w kraju pochodzenia skarżącego. Wydane w sprawie decyzje nie opierają się jedynie na informacjach podanych przez skarżącego we wniosku o udzielenie ochrony. Skarżący został bowiem w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku [...]. W trakcie tych przesłuchań dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ zwrócił jedynie uwagę na sprzeczności występujące w zeznaniach skarżącego dotyczące poddawania go przemocy przez funkcjonariuszy struktur siłowych, okoliczności spalenia domu.
W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie wydane zatem zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Ocena ta została następnie prawidłowo przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Czyni to nietrafnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązku powinności dokładnego ustalenia stanu faktycznego, i wyczerpującego zebrania dowodów.
Wskazać należy, że wobec zarażenia [...] córki i żony skarżącego leczenie takie może być podjęte na terenie F. W [...], jak nadmienił organ w 2006r. powstało z inicjatywy M. - N. Posiada ono laboratoria, kliniki prowadząc wszechstronne leczenie osób zarażonych [...].
Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.