Uzasadnienie
Pismem z 28 kwietnia 2021 r. (data złożenia 30 kwietnia 2021 r.) adwokat A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za wykonanie czynności kuratora.
Na mocy zarządzenia z 15 listopada 2021 r. stronę wezwano do uiszczenia wpisu stałego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wezwanie uznano za doręczone skarżącemu w trybie zastępczym, tj. stosownie do art. 73 § 4 ww. ustawy, w dniu 3 grudnia 2021 r., a to wobec niepodjęcia przez stronę przesyłki z wezwaniem w okresie czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (zawiadomienie to pozostawiono w drzwiach adresata w dniu 19 listopada 2021 r.; powtórne awizo nastąpiło 29 listopada 2021 r. – k. 21 akt sąd.).
Do dnia 27 grudnia 2021 r. nie odnotowano wpłaty tytułem należnej opłaty od skargi, ani wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 22 akt sąd.). Termin uiszczenia wpisu od skargi upływał 10 grudnia 2021 r.
Wobec powyższego należało odrzucić skargę, stosownie do art. 220 § 3 ww. ustawy. Z przepisu tego wynika, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Jednocześnie Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że jako kurator strony wyznaczony przez sąd opiekuńczy nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, stosownie do art. 239 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (s. 2 skargi). Zwolnienie to należy interpretować ściśle, jako odnoszące się wyłącznie do kuratorów, o których mowa w art. 30, art. 31 i art. 78-80 ww. ustawy, tj. ustanowionych dla konkretnej ("danej") sprawy, toczącej się przez sądem administracyjnym. Innymi słowy, nie ma podstaw do przyjęcia, że zwolnienie określone w art. 239 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinno być odnoszone do każdego kuratora, niezależnie od tego czy został on wyznaczony "dla danej sprawy" sądowo-administracyjnej. Takie szerokie, literalne odczytanie ww. przepisu jest nie do pogodzenia z systematyką ustawy procesowej, która reguluje instytucje: kuratora dla strony niemającej zdolności procesowej, która nie ma przedstawiciela ustawowego, jak również dla strony niemającej organu powołanego do jej reprezentowania (art. 30), kuratora, który powinien zostać ustanowiony z urzędu przez sąd opiekuńczy, w przypadku dających się uzupełnić braków w zakresie zdolności sądowej lub procesowej albo w składzie właściwych organów (art. 31), kuratora do doręczeń (art. 78-81).
Co więcej, pojęciem "danej sprawy" (sądowo-administracyjnej) ustawa posługuje się nie tylko w kontekście zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 3), ale też w związku z nałożeniem na stronę przeciwną obowiązku wpłacania zaliczek na pokrycie wydatków kuratora (art. 213 pkt 1 w zw. z art. 237) (vide post. NSA o sygn. II GZ 150/20, CBOSA). Celem art. 239 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rekonstruowanym na podstawie systematyki wewnętrznej tej ustawy, jest zatem uwolnienie kuratora obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie sądowo-administracyjnej, w której został ustanowiony. Nie budzi natomiast wątpliwości, że skarżący nie jest kuratorem wyznaczonym w przedmiotowej sprawie sądowo-administracyjnej. Jej przedmiotem jest bowiem przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za wykonanie czynności kuratora dla nieobecnej strony w postępowaniu administracyjnym; ściślej w postepowaniu odwoławczym od decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.