Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 6 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 475/15

Uzasadnienie

Rozstrzygnięciem z dnia... lipca 2014 r. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju odmówiło przeprowadzenia dalszej oceny merytorycznej projektu złożonego przez Fundację... (dalej: strona, skarżąca) z uwagi na niespełnienie kryterium nr 1. Jednocześnie, strona została poinformowana o możliwości złożenia odwołania w trybie i terminie określonym w art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1788). Strona złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.

W dniu.. września 2014 r. uchwałą nr... komisja odwoławcza Rady NCBiR negatywnie rozpoznała odwołanie. W dniu... października 2014 r. w piśmie o numerze wskazanym w komparycji postanowienia Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowało, że po zapoznaniu się z uchwałą komisji odwoławczej Rady NCBiR Dyrektor NCBiR postanowił nie uwzględnić odwołania. Jednocześnie poinformowano stronę, że informacja ta jest ostatecznym rozstrzygnięciem odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Do przepisów tych należy m.in. art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, który stanowi, iż na decyzję komisji odwoławczej Rady lub Komitetu Sterującego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że zaskarżalna do sądu jest jedynie decyzja w sprawie odwołania podjęta przez komisję odwoławczą Rady – w niniejszym przypadku uchwała komisji odwoławczej Rady nr... z... września 2014 r., którą wymienia NCBiR w odpowiedzi na skargę (Sądowi nie jest jednak wiadome z akt sprawy, czy i kiedy skarżąca otrzymała uchwałę komisji odwoławczej Rady, którą mogła zaskarżyć), a nie pismo z dnia... października 2014 r. Pismo to jest bowiem jedynie pismem informującym i wbrew zawartemu w nim stwierdzeniu nie stanowi władczego, ostatecznego rozstrzygnięcia odwołania, a jedynie informację o treści tego rozstrzygnięcia, podjętego przez komisję odwoławczą zgodnie z art. 40 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną i skargę tę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.